interview

De Balans: pedagoog Pedro De Bruyckere

©rv

Pedro De Bruyckere (45) verwierf wereldfaam als pedagoog (Arteveldehogeschool en Universiteit Leiden). Bij het begin van andermaal een moeilijk schooljaar maakt hij hier zijn persoonlijke balans op.

Wat zijn uw belangrijkste activa?

‘Mijn gezin en mijn geheugen. Ik ben niet superslim, maar collega’s noemen me een omgevallen bibliotheek. Elk onderzoek dat ik lees, kan ik efficiënt in mijn hoofd klasseren. Ik ben ook een muzikant, producer en gitarengek. Enkele gitaren wil ik echt niet kwijt. Eentje is een aandenken aan mijn vader, andere hebben een specifieke klank. Eigenlijk ben ik een klankenverzamelaar: ik zoek gitaren waarmee je wat in je hoofd zit precies uit je vingers kunt toveren. Ik heb er belachelijk veel. Ruim 30.’

Wie heeft in u geïnvesteerd?

‘In eerste instantie mijn familie, zeker mijn grootouders. Ik kom niet uit zo’n traditionele onderwijsfamilie. Ik dook er vooral in omdat ik veel goede ervaringen met leerkrachten had. Mensen die meer in mij zagen dan ik voor mogelijk hield. Meester Frank is verantwoordelijk voor mijn gitarenverslaving; meester Pieters bracht me de liefde voor geschiedenis bij. Jef Vlaminck, Pierre Bienstman en Huguette De Meerleer waren drie van de vele fijne docenten in de lerarenopleiding in Eeklo. Toen ik er afstudeerde, voelde ik me nog te jong om voor de klas te staan. En dus deed ik er pedagogie bij. Daar zag prof Marc Spoelders een kritische stem in mij.’

Investeert u zelf in anderen?

‘Ik probeer een fractie te betekenen van wat die mensen voor mij hebben betekend. Ik heb het al meegemaakt dat een oud-student na vele jaren komt vertellen hoe ik hem of haar heb beïnvloed. Dat is mooi, maar je doet het niet om dat te horen. Ik heb ook geïnvesteerd in het onderzoeksbeestje dat bleef knagen, en in mijn vrije tijd ging ik doctoreren. Ik wilde grote kuis houden in wat allemaal gezegd wordt over onderwijs en jongeren, en kijken waarover echt een wetenschappelijke evidentie bestaat. Van evidence informed werken hebben we in onze lerarenopleiding intussen werk gemaakt. Mijn co-auteurs Paul Kirschner en Casper Hulshof en ik zijn zeker niet de enigen die daarvoor pleiten, we zijn met steeds meer in binnen- en buitenland. Nog te vaak circuleren in de lerarenopleidingen achterhaalde theorieën, maar ik zie echt een mooie evolutie.’

Wat was uw kwantumsprong?

‘Toen ik tijdens mijn doctoraat in 2013 met een writer’s block zat, schreef ik met Casper als tussendoortje mijn eerste onderwijsboek: ‘Jongens zijn slimmer dan meisjes’. Het heeft mijn leven veranderd. Het werd al vertaald in het Chinees, Zweeds en Engels, we haalden twee keer het grootste onderwijstijdschrift van de VS en ik heb behalve in Oceanië op alle continenten lezingen gegeven. ’s Zomers geef ik les in Washington. In 2017 bleek zelfs dat The Guardian ons boek bij de tien invloedrijkste onderwijsboeken ter wereld zette.’

Gaat u soms in het rood?

‘Wat denk je? Ik heb het geluk dat ik weinig slaap nodig heb. Maar als ik té weinig slaap, word ik... heel moe. Dat ik er nog niet door in de problemen kwam, is eerder een kwestie van geluk dan van verstand.’

Wie zetelt in uw raad van bestuur?

‘In de eerste plaats mijn vrouw. Voorts de groepsleden van mijn band Blue and Broke. Sommigen ken ik al lang, toetsenist Danny Verstraete sinds de kleuterklas. De beste raad komt van Frank Van Massenhove: maak van een expert nooit de baas. Daardoor heb ik op een bepaald moment niet gesolliciteerd voor een leidinggevende functie. In Leiden leid ik nu wel het onderzoek en er zijn geen klachten, maar ik ben een controlefreak en als baas moet je delegeren en loslaten.’

Is uw balans in evenwicht?

‘Ik probeer elke dag gemiddeld twee maaltijden samen met mijn kinderen te nemen. In het weekend zijn het er drie, dus dat trekt dat wat omhoog. En de kinderen staan eerst in de rangorde. Er staat winst op de balans, jawel.

Ik scoorde al een radiohit als producer, nu wil ik er graag een van mezelf.

Mijn droom om lerarenopleider te worden heb ik op mijn 29ste bereikt. Al de rest is bonus. Als producer had ik met ‘In de schouwte’ van Augustijn al een radiohit. Met Aleksandra Kwasniewska & The Belgian Sweets had ik er zelfs een in Polen. Nu zou ik er nog graag een van mezelf hebben.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud