'Ik ben een beetje als Macron, niet te veel tralala'

©Photo News

Bram Degrieck (43), burgemeester van De Panne, werd deze week opgeschrikt toen transmigranten vanuit zijn gemeente in een gammel bootje naar Engeland wilden trekken en kapseisden. Hier maakt hij zijn persoonlijke balans op.

Wat zijn uw belangrijkste activa?
‘Al bijna 15 jaar heb ik een groeiend dakwerkbedrijf, waar acht mensen werken. Mijn nieuw samengesteld gezin met vijf kinderen kan ook tellen als actief. Voor hen wil ik alles inruilen, ook de politiek als het moet. Mijn belangrijkste politieke kapitaal is ervaring. Na twintig jaar in de gemeenteraad ken ik de gemeente vanbinnen en vanbuiten en beheers ik het politieke spel: een dans tussen volwassen mensen die geen beste vrienden hoeven te zijn. Ik ben geen lid van een grote partij, kan me vrij bewegen en hoef naar niemand te luisteren. Een beetje zoals Emmanuel Macron. Niet te veel tralala, maar pragmatisch vooruitgaan.’

Wie heeft in u geïnvesteerd?
‘Ook ik kom uit een gezin van vijf. Op een bepaald moment zaten we met z’n vieren op kot, een serieuze dobber. Maar het rendeerde: ieder heeft zijn weg gevonden. Daar zijn mijn ouders terecht trots op. Mijn vader was in de jaren tachtig burgemeester. Er werd weinig over gesproken, maar de inzet voor de lokale gemeenschap was duidelijk. Voorts heeft niet echt iemand in mij geïnvesteerd. Ik ben mijn eigen weg gegaan. Eerder was ik zeven jaar schepen. De vorige coalitie bestond uit CD&V, de sp.a en onafhankelijken. Die wilden in kartel naar de kiezer, als lijst van de burgemeester. Ik vind dat kiezersbedrog en weigerde mee te stappen. Iedereen verklaarde me gek, maar nu zit ik toch op de burgemeestersstoel en kan ik mijn stempel drukken.’

Investeert u zelf in anderen?
‘In die opgroeiende kinderen, natuurlijk. Betrokken blijven is een uitdaging. De balans is vaak zoek, maar daar neem ik vrede mee. Ik spring en zie hoe het loopt. De oudsten zijn vrij zelfstandige tieners, de kleinsten vragen wat meer energie. Maar het is niet dat ik er weinig ben.’

‘Als schepen stond ik vaak met mijn propere schoenen op de daken en met mijn vuile in het gemeentehuis. Ik wilde alles doen. Met het burgemeesterschap drong de keuze zich op. Nu leidt mijn vrouw de firma. Afstand nemen was moeilijk, maar het is er zeker niet slechter op geworden.’

Gaat u soms in het rood?
‘Het komt erop aan af en toe wat in het groen te komen. Ik werk graag. Mijn dagen zijn te kort, en dat vind ik prima. Maar mijn echtgenote zegt soms dat het welletjes is geweest. Echt fout is het nooit gelopen. Al ziet mijn omgeving dat misschien anders. En ik ben een grote kerel - maar 130 kilogram is te veel, iets waar ze me genoeg op wijzen.’

Wie zit in uw raad van bestuur?
‘Velen werken hard en zijn verdienstelijk voor de gemeenschap, maar weinig politieke kopstukken kunnen me echt inspireren. Ik keek nog het meest op naar Jean-Luc Dehaene, vanwege zijn no-nonsensestijl. Voorts is er één - terecht strenge - raadgever: mijn echtgenote. Het beste advies ooit kreeg ik van de vader van mijn beste vriend, toen ik mijn zaak begon. ‘Probeer de beste te zijn en niet de grootste’, zei hij. Ook politiek draag ik dat mee.’

Hebt u al mensen afgeschreven?
‘Dat denk ik niet. Om hard met ze te breken ben ik wat te soft. Soms moet je wel aanvaarden dat mensen uit je leven verdwijnen. Dat kan goed zijn, om plaats te geven aan iets nieuws. Als je vastroest, verruim je je horizon niet. En misschien hebben anderen mij wel afgeschreven. Politieke keuzes maken is niet altijd dankbaar. En niet iedereen kan het onderscheid maken tussen de mens en de politiek.’

Staat er winst op uw balans?
‘Mijn grote uitdaging is wat afstand nemen en meer persoonlijk genot in het leven brengen. Tegelijk ben ik tevreden en trots. Ik ben stilaan waar ik moet zijn. Nu komt het erop aan de beste burgemeester te worden die De Panne ooit heeft gehad.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect