Redacteur Politiek & Economie

De N-VA heeft Bart De Wever niet meer nodig. Dat zeggen professoren uit Leuven. Maar afgelopen week was hij weer alomtegenwoordig. Hij had het over de bootvluchtelingen, over de collaboratie en over obesitas. ‘Als je het over olifanten wil hebben, dan nodig je een olifant uit’, grapte De Wever in het VRT-programma ‘Reyers laat’, waarin hij te gast was.

142 kilo droog aan de haak: dat was het gewicht dat De Wever enkele jaren geleden in de weegschaal wierp. Het ging er afgelopen week nog eens over, na een waarschuwing van de Wereldgezondheidsorganisatie dat Europa tegen 2030 te maken zal hebben met een ‘immense’ obesitasepidemie. Liefst 89 procent van de Belgische vrouwen zal tegen 2030 overgewicht of obesitas hebben, luidde het onheilspellend. Alleen de Bulgaarse vrouwen zijn dan even dik.

En plots doken van Bart De Wever weer foto’s uit de oude doos op. De leider van de N-VA mocht in het VRT-programma ‘Reyers laat’ nog eens terugblikken op zijn dikke periode. Uit zijn getuigenis bleek dat De Wever zelf eerst dacht aan een maagring. Maar na een ‘bolwassing van een half uur’ van zijn dokter Chris Goossens, werd het uiteindelijk een streng dieet. Het vervolg is bekend en De Wever is weer fit en gezond.

Wat er zelden bij gezegd wordt, is dat De Wever in zijn regimeperiode weinig genietbaar was, ook niet onder Vlaams-nationalisten. Het was ook toen dat De Wever liet weten dat hij moe was, dat hij zich terug zou trekken op ’t Schoon Verdiep, als een hedendaagse Lucius Cincinnatus, de Romeinse veldheer die zich terugtrok op zijn olijfgaard. Een eenmanspartij is zwaar om te dragen. Maar dat lijkt allemaal verleden tijd. De Wever voelt zich weer goed in zijn vel, heeft zijn droge humor teruggevonden en weegt zwaarder dan ooit op het politieke bestel.

En niet onbelangrijk: de partij kan stilaan ook op andere schouders steunen. In de eerste plaats gaat het dan om vicepremier Jan Jambon en staatssecretaris Theo Francken, de twee N-VA-sterkhouders in de federale regering. Zij kennen hun dossiers en doen goed werk, daar zijn vriend en vijand het over eens. Het is een belangrijke aanvulling op de tien jaar bestuurservaring in Vlaanderen, waar Geert Bourgeois (N-VA) nu ook aan het roer staat.

Onzichtbare hand

Het was een van de zwaktes van de N-VA: de partij miste federale bestuurservaring en moest vaak te rade gaan bij oud-kartelpartner CD&V voor de nodige expertise. Die achterstand haalt de partij, sinds ze in de regering-Michel zit, in hoog tempo in. De hele Belgische administratie wordt in stilte met eigen pionnen geïnfiltreerd. Daar gaat de onzichtbare hand van Herman De Bode, de kabinetschef van vicepremier Jan Jambon, achter schuil. De Bode leerde de stiel in Saudi-Arabië, waar hij als topman van McKinsey het departement Buitenlandse Zaken van het land hervormde.

Lang speelde de N-VA het spel slim, door expertise te benoemen en die dan meteen aan de partij te binden. Zo werd Jan Briers door de N-VA tot gouverneur van Oost-Vlaanderen benoemd. En dat willen De Wever & co nu ook doen met Johnny Thijs, de gewezen baas van Bpost die door de socialisten werd buitengepest en sindsdien op handen gedragen wordt in de Vlaamse ondernemerswereld. De N-VA wil hem in de raad van bestuur van de NMBS droppen, om ook dat overheidsbedrijf op de rails te krijgen.

Het wordt moeilijk voor de N-VA om vol te houden dat ze niet is zoals alle andere partijen.

Maar er zijn te veel andere voorbeelden van puur partijpolitieke benoemingen - zoals de beslissing om de Antwerpse schepen Koen Kennis te bombarderen tot de voorzitter van de Vlaamse investeringsmaatschappij PMV - om nog vol te houden dat de N-VA niet is zoals alle andere partijen en zich stilaan ook in de salons van het establishment neervlijt.

Wat wel een troef is, is dat Jambon en Francken zich in de federale regering ontpoppen als goede bestuurders. Een partij pakt daar graag mee uit. Ten tijde van de Teletubbies kon de sp.a claimen dat zij de beste ministers had. Ook CD&V-voorzitter Wouter Beke probeert daar in verkiezingstijden wel eens mee te scoren.

Jambon en Francken spelen nog een andere belangrijke rol. Ze dekken met hun krediet in de Vlaamse beweging de hele Vlaamse flank af, en met hun bevoegdheden veiligheid, asiel én migratie dekken ze de rechterflank af, zodat er bewegingsruimte is om sociaal-economisch wat meer naar het politieke centrum op te schuiven. Normaal gezien zou ook Steven Vandeput, de N-VA-minister van Defensie, mee de carré rond De Wever moeten vormen, maar vooralsnog zit de minister zelf te veel in het defensief. Elke Sleurs moet zich ook nog altijd bewijzen als staatssecretaris voor Fraude- en Armoedebestrijding.

Grote Theo-show

Afgelopen week was het alvast de grote Theo-show, live vanuit Lampedusa. ‘Ik zou misschien ook met de boot vluchten’, citeerde Het Laatste Nieuws Francken, die zo toonde ook een mens te zijn. En dan te bedenken dat hij bij zijn aantreden nog werd verweten een halve racist te zijn. In de N-VA doet overigens de anekdote de ronde dat De Wever op het partijbestuur bij de verdeling van de ministersposten nog grapte dat hij Francken geen minister van Defensie wilde maken. ‘Anders zijn we binnen de kortste keren met iedereen in oorlog.’

Vanuit het binnenland vulde De Wever even genuanceerd aan hoe moeilijk het is om met het probleem van de bootvluchtelingen om te gaan. Als politicus moet je de grenzen gesloten houden, als mens zou je zelf ook alles doen om elders een beter leven te zoeken.

De Wever kreeg vanuit linkse hoek afgelopen week zelfs bloemetjes toegeworpen, zonder dat de bloempot volgde. ‘Een groot politicus’, zo werd hij genoemd, nadat hij tijdens een herdenking van de Holocaust afstand had genomen van de collaboratie. ‘De collaboratie was een vreselijke fout, op alle vlakken’, zei de voorzitter van de N-VA helder en duidelijk. Of hoe De Wever korte metten maakte met de vergoelijking die in Vlaams-nationale kringen nog altijd te horen is als het gaat over de collaboratie. De Wever schudde die historische smet af, zodat zijn N-VA er ook niet meer mee kan worden achtervolgd.

En zo blijkt De Wever nog altijd onmisbaar voor de verdere opmars van de N-VA, wat professoren ook mogen beweren. De N-VA mag dan geen eenmanspartij meer zijn, De Wever is nog altijd de locomotief in de sneltreinrit naar omhoog.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud