analyse

N-VA-ideoloog vecht cultuurstrijd voortaan op het terrein uit

Pohlmann staat bekend als een echte cultuurliefhebber. De man heeft honderden boeken gelezen en zelf twee romans geschreven. ©BELGA

‘Een Gramsciaanse guerrilla.’ Zo omschreef Joachim Pohlmann (N-VA) de culturele spanningen tussen links en rechts ooit. De ideologische sparringpartner van Bart De Wever wordt nu het aanspreekpunt voor de cultuursector op het kabinet-Jambon.

Partijwoordvoerder wordt kabinetschef: doorgaans is zo’n beweging goed voor een kort berichtje. In het geval van Joachim Pohlmann, die de cel Cultuur gaat leiden bij minister-president en minister van Cultuur Jan Jambon, is dat wel iets anders.

Het was mee onder leiding van de 38-jarige Kempenaar dat de N-VA uitgroeide tot een haast militair geleide communicatiemachine waar ‘de aanval is de beste verdediging’ jarenlang een succesvol recept was.

Maar Pohlmann is niet zomaar een communicatiedirecteur. De conservatieve, identitaire lijn die De Wever de jongste jaren helemaal uitdiepte en die vertaald werd in het Vlaamse regeerakkoord met zijn Vlaamse canon, komt mee uit de koker van Pohlmann. Hij is de ideologische sparringpartner van de N-VA-voorzitter. Hoor je de ene, dan hoor je de andere.

Intellect

Al bijna 20 jaar trekken ze ook samen op. Pohlmann -zijn familienaam komt van zijn Oostenrijkse grootvader- raakte in de ban van De Wever toen hij in Leuven studeerde samen met Theo Francken, Matthias Diependaele en Sander Loones. De Wever kwam er spreken tijdens een debat van het Liberaal Studentenverbond en de aanwezige Pohl mann was verkocht.

In 2006 ging hij voor de N-VA-voorzitter als speechschrijver werken en de rest is geschiedenis. De twee delen een messcherp intellect, een bijtende humor, een voorliefde voor literatuur, geschiedenis, oorlogsretoriek, polemiek en dwarsheid en een niet zo vrolijke kijk op hoe de individualisering en het gelijkheidsideaal dit land wat deden wegglijden.

Een doorslag van dat alles valt tweewekelijks te lezen in de column van Pohlmann in De Morgen of in de twee romans die hij al schreef. Pohlmann is overigens een grote fan van een andere bekende conservatieve columnist: Mia Doornaert. In zijn bureau hangt haar foto. Zijn politiek idool is Ronald Reagan.

Speerpunt

Dat Jambon hem nu inzet als cultuurchef is dus niet zo gek. Het departement wordt een speerpunt in het beleid van de N-VA. Pohlmann weet welke lijn hij moet aanhouden. Maar het zal vast als een schok aankomen bij de cultuursector, die de voorbije weken moord en brand schreeuwde over de besparingen op subsidies. Bij het uitrollen daarvan wordt Pohlmann het aanspreekpunt van de sector. En wat hij over het wereldje denkt, was al in heel wat columns te lezen.

Volgens de Kempenaar is er na mei ‘68 een cultuurrelativisme ontstaan met misprijzen voor tradities en de traditionele kunst. Hij durft het wel eens hebben over ‘cultuurbobo’s’ en een links-liberale elite die zich ‘met haar pretentie rond een open samenleving’ een ‘morele superioriteit’ aanmeet. De culturele spanningen tussen links en rechts omschrijft hij als een Gramsciaanse guerrilla. Gramsci was een linkse Italiaanse denker die zei dat macht niet alleen komt met getalsterkte en economische kracht maar ook met het doordrukken van ideeën.

Vandaag klinkt een gematigder toon bij Pohlmann. Zijn conservatieve aard doet niet ter zake, luidt het. Hij benadrukt dat hij eerst het werkveld wil leren kennen, het wantrouwen wegnemen en bereiken dat de cultuursector er beter uitkomt.

Voor de partij is de ‘position switch’ een aderlating. De communicatiedirecteur was zelden op een fout te betrappen, behalve toen hij met een Vlaams Belang-achtige campagne over het VN-migratieakkoord de crisis in de regering-Michel helemaal ten top dreef. Voorlopig neemt Anne-Laure Mouligneaux zijn taken over.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect

Gesponsorde berichten

n