reportage

Ook Tunesische wijnboeren voelen terugval toerisme

Arbeidsters onderhouden een wijngaard in de Cap Bon-regio. ©Thessa Lageman

Duizenden Tunesiërs die in het toerisme werkten, zitten zonder werk na de aanslagen dit jaar. Ook wie indirect van het toerisme leeft, voelt de klap. Dat geldt zeker voor de wijnbouwers die sterk afhankelijk zijn van de dorst van de toeristen.

De wijngaarden in de Tunesische Cap Bon-regio liggen er rustig bij tussen de gouden graanvelden en de olijfboomgaarden. De oogst is achter de rug, want die valt door de hete Tunesische zomers al in juli en augustus. Vlak bij het dorp Grombalia, het centrum van de Tunesische wijn, ligt Domaine Ceptunes. Commercieel directeur Maher Hamdi laat de tonnen zien waarin de rode wijn rijpt. Even verderop plakken vrouwen met hoofddoeken etiketten op flessen. Voor bedrijven als Ceptunes, die vooral leveren aan de ‘all-inclusive’-hotels waar de meeste toeristen verblijven, valt de verkoop dit jaar tegen. Wijnboeren die vooral aan Tunesiërs verkopen of veel exporteren, hebben minder last van de terugval van het toerisme.

Na de aanslagen op het Bardo Museum en de badplaats Sousse eerder dit jaar en het negatieve reisadvies dat daarop volgde, kwamen er 20 procent minder toeristen dan in 2014. Vooral Europeanen besloten het Noord-Afrikaanse land over te slaan. Hun aantal werd gehalveerd. Het gevolg is een geschatte schade van een half miljard euro voor Tunesië.

-2,5 miljoen
De Tunesische wijnboeren hebben dit jaar 2,5 miljoen flessen minder verkocht dan het jaar ervoor.

De wijnboeren verkochten dit jaar ruim 2,5 miljoen flessen minder dan in het wijnjaar ervoor. Van september 2013 tot augustus 2014 werden 31,3 miljoen flessen wijn in Tunesië gedronken. Toeristen drinken naar schatting de helft van de Tunesische wijn die in het land geconsumeerd wordt, de Tunesiërs zelf de andere helft. Tunesië is niet het meest conservatieve moslimland. Veel mensen drinken wel eens een glaasje, al gebeurt dat vaak niet openlijk.

Nu Ceptunes nog maar minder dan een derde van de 3,2 miljoen jaarlijks geproduceerde flessen verkocht heeft, is het bedrijf naarstig op zoek naar meer buitenlandse importeurs. ‘Maar het is ontzettend moeilijk te concurreren met wijngiganten als Frankrijk, Italië en Spanje’, zegt Hamdi.

Vrouwen kleven de etiketten op de flessen Ceptunes-wijn. ©Thessa Lageman

Het kleine deel van de Tunesische wijnproductie dat geëxporteerd wordt, is voortdurend gedaald na de revolutie in 2011. In 2009 werden nog ruim 4,5 miljoen flessen aan het buitenland verkocht, in het afgelopen seizoen slechts 2,2 miljoen. Ook in België is Tunesische wijn te koop, vooral in Tunesische restaurants en speciaalzaken, maar minder dan vroeger.

‘De productiekosten zijn gestegen’, geeft Kilani Belhaj van het ministerie van Landbouw als verklaring. Zo zijn de salarissen verhoogd en liggen de kosten van de flessen, kurken, water en elektriciteit veel hoger.

Terug bij Ceptunes schenkt wijnmaker Yacine Amami een glas witte Didona in, genoemd naar de legendarische eerste koningin van Carthago. Regelmatig krijgt hij verbaasde reacties van buitenlanders die niet wisten van het bestaan van Tunesische wijn. ‘Dan vertel ik dat hier al voor de tijd van de Romeinen wijn gemaakt wordt’, glimlacht hij.

Op een beurs in China bleken de Chinezen verliefd zijn op onze wijn. Maar de Australische wijn is goedkoper.
Belhaj Kilani
Mederwerker ministerie van Landbouw

Ook met de komst van de islam naar Noord-Afrika in de achtste eeuw verdween de wijnproductie nooit helemaal. De grootschalige wijnproductie kwam terug met de Fransen, maar toen Tunesië in 1956 onafhankelijk werd, raakten de meeste wijngaarden in verval. Decennialang had het staatsbedrijf Les Vignerons de Carthage het monopolie, totdat de afgelopen jaren een tiental nieuwe, ambitieuze wijnbedrijfjes opgericht werd.

‘Doordat er nu meer concurrenten zijn, is de kwaliteit ook gestegen’, zegt Samia Ben Ali van Domaine Neferis, dat een klein stukje rijden verderop ligt in de glooiende beboste heuvels. De 39-jarige wijnmaakster is de enige Tunesische vrouw in dit vak. Voor de revolutie exporteerde het bedrijf veel naar Canada en Europa, maar tegenwoordig wordt bijna alles in eigen land verkocht.

‘Gelukkig is er hier veel belangstelling’, zegt ze terwijl ze de wijngaarden en de oude villa van de vroegere Franse eigenaar laat zien. En omdat Neferis vooral aan supermarkten en dus aan Tunesiërs verkoopt en minder aan de hotels bleef de verkoop stabiel.

Belhaj Kilani en zijn collega’s van het ministerie van Landbouw doen ondertussen hun best om de Tunesische wijnen op internationale wijnbeurzen aan te prijzen. ‘Nieuwe landen bereid vinden te kopen is moeilijk’, zegt hij. ‘Op een beurs in China merkten we onlangs dat de Chinezen echt verliefd op onze wijn waren, maar helaas zijn de wijnen uit Australië goedkoper.’

De wijnboeren proberen optimistisch te blijven over de toekomst. Zo worden de wijnproeverijen en lunches in het weekend bij Ceptunes goed bezocht door Tunesiërs en is Neferis druk bezig met het uitstippelen van de eerste wijnroute in het land.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content