Argentinië klopt aan bij het IMF

De Argentijnse president Mauricio Macri ©AFP

Zelfs een rente van 40 procent kon de beleggersvlucht uit het land geen halt toeroepen.

'Zo simpel als koorddansen over de Iguazúwatervallen terwijl je een steak probeert te bakken'. Zo omschrijft het weekblad The Economist in zijn jongste editie de job van de Argentijnse president Mauricio Macri.

Sinds zijn verkiezing eind 2015 probeert Macri geleidelijk het puin te ruimen dat zijn voorgangster Cristina Fernandez de Kirchner naliet: een afgeschermde economie waar export zwaar belast en invoer grotendeels verboden werd.

En een centrale bank die alle populistische beloftes van de presidente met een dolgedraaide geldpers financierde. Het resultaat, weggalopperende inflatie die een steeds groter deel van de bevolking onder de armoedegrens duwde, moffelde Fernandez weg met vervalste statistieken

Macri probeerde de toestand de voorbije twee jaar recht te trekken, onder meer door na 15 jaar oorlog met beleggers de strijdbijl te begraven en zo weer toegang te krijgen tot de kapitaalmarkten. Die toegang is cruciaal voor een land dat zonder dolgedraaide drukpers buitenlands kapitaal broodnodig heeft om zijn dubbel tekort op de begroting en de lopende rekening te financieren. 

Oorspronkelijk liepen beleggers storm voor de 'Macrinomics': eind 2017 kon Buenos Aires zelfs een 100-jarige obligatie uitgeven. Voorwaar een straffe prestatie voor een land dat in 1913 tot de rijkste landen ter wereld hoorde en sinsdien door vrijwel continu mismanagement en meerdere wanbetalingen en schuldencrisissen diep is weggegleden. 

Poef

Het probleem is dat Macri na twee jaar wind de rug plots met stevige kopwind af te rekenen heeft. Beleggers zijn niet langer bereid opkomende landen die op de poef leven de hand boven het hoofd te houden. Eenzelfde verhaal trouwens in Turkije: daar noteert de lokale munt, net als de Argentijnse peso, op een diepterecord tegenover de euro en de dollar. 

Twee factoren spelen een rol: sinds de plotse paniek van begin februari is de risicoaversie van beleggers wereldwijd toegenomen. En die risicoaverse beleggers zien plots weer de meeste liquide belegging ter wereld, Amerikaanse staatspapier, als valabel alternatief.

Nu de Federal Reserve vast van plan is de rente te blijven verhogen, noteert de Amerikaanse tienjaarsrente weer in de buurt van 3 procent. Niet enorm, maar een wereld van verschil na jaren (bijna) nulrentes. 

In een korte toespraak erkent Macri nu dat hij steun nodig heeft om zijn beleid voort te zetten en onderhandelingen aanknoopt met het Internationaal Monetair Fonds. Bij die waakhond van de wereldeconomie hoopt Buenos Aires een kredietlijn los te krijgen. 

'Het probleem is dat wij een van de landen in de wereld zijn die het meest afhankelijk zijn van buitenlands kapitaal, als gevolg van de enorme publieke schuld die we geërfd hebben', stelt Macri. De vraag is wel of de president zijn graduele aanpak kan voortzetten met het IMF als schoonmoeder. Washington koppelt aan een kredietlijn zo goed als altijd strenge besparings- en hervormingseisen. 

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect

Gesponsorde berichten

n