‘Ik houd van Amerika, maar het heeft twee gezichten'

Syrische én Amerikaanse vlaggen tijdens een anti-Assad-betoging in het voorjaar in Dearborn: het illustreert de gehechtheid van de Arabische gemeenschap in Michigan aan hun land van oorsprong en hun nieuwe thuisland. ©REUTERS

De kleine maar groeiende Arabische gemeenschap in de Verenigde Staten is bijzonder kritisch voor het optreden van hun thuisland in het Midden-Oosten. ‘Amerika handelt er als een dronken man.’

Door Roel Verrycken, onze correspondent in Dearborn, Michigan

Wie over Warren Avenue in Dearborn, een voorstad van Detroit, rijdt, waant zich even in Beiroet, Caïro of Bagdad. Maar vooral niet in het middenwesten van de Verenigde Staten. Halal restaurants, Libanese eethuizen, oosterse bakkerijen en Iraakse kebabtenten volgen elkaar op, de meeste enkel met Arabische opschriften. Het is het kloppend hart van de grootste Arabische gemeenschap in de VS en de thuisbasis van honderdduizenden Syriërs, Libanezen, Palestijnen, Jemenieten en Irakezen. Niet alleen moslims, maar ook christenen, zoals de grote groep Chaldeeërs, die voornamelijk uit het noorden van Irak afkomstig zijn.

De regio rond Detroit in het zuidoosten van de staat Michigan vormt een van de grootste concentraties Arabieren buiten het Midden-Oosten. De immigratiegolf kwam op gang eind 19de eeuw. Vandaag wonen een half miljoen Arabieren in de streek. Meer dan ooit maken ze zich echter grote zorgen over wat zich duizenden kilometers verderop in hun landen van oorsprong afspeelt. De wrede conflicten in Gaza en Irak beheersen de gemoederen. De verenigde imams van Michigan riepen deze week de pers bij elkaar om hun gevoelens te ventileren. ‘We veroordelen sterk de barbaarse daden van de strijders van de Islamitische Staat in Irak, net als het bloedbad in Gaza en het systematische geweld tegen het Palestijnse volk’, luidde het in het Islamic Center of North America.

Hondstrouw

Tegelijk zitten de Amerikaanse Arabieren in hun maag met de rol van hun nieuwe thuisland in deze brandhaarden. In de oorlog tussen de Palestijnen en Israël zijn de Verenigde Staten de hondstrouwe bondgenoot van die laatste, terwijl Amerika in Irak sinds vorige week weer bommen dropt nadat het tussen 2003 en 2011 er al een uitputtende oorlog voerde. ‘De VS moeien zich al meer dan 50 jaar in het Midden-Oosten, maar ze begrijpen de fragiele structuur niet. Er zijn wel denktanks die zeggen dat ze de streek kennen, maar die hebben hun eigen agenda’, zegt Osama Siblani. ‘Europese leiders zijn veel beter vertrouwd met de geschiedenis van de regio.’

Siblani is de oprichter en hoofdredacteur van The Arab American News, een wekelijkse tweetalige krant met nieuws uit Michigan en het Midden-Oosten. Hij is een van de voornaamste spreekbuizen van de Amerikaanse Arabieren. Als politici of de grote Amerikaanse nieuwsmedia de stem van de gemeenschap willen horen, bellen ze de journalist die in 1976, op zijn 21ste, van Libanon naar de VS verhuisde. Hij richtte zijn krant op in 1982, na de inval van Israël in zijn geboorteland, om ‘tegengewicht te bieden aan de vooringenomenheid van de berichtgeving in de Amerikaanse media’.

‘Ik denk dat de attitude onder het Amerikaanse volk aan het veranderen is’, zegt Siblani in zijn bureau op de kleine redactie van zijn krant, niet ver van Warren Avenue. ‘Onder meer dankzij de sociale media begrijpen ze het lot van het Palestijnse volk beter. Onze missie is niet de Amerikanen op te zetten tegen Israël, helemaal niet. Maar de VS zouden de agressiviteit van hun bondgenoot beter intomen.’

Over de situatie in Irak klinkt in Dearborn vooral ontgoocheling. De Arabische Amerikanen zetten zich met klem af tegen de dodelijke terreur van de IS-strijders, maar daarom is er nog geen unaniem applaus te horen voor de luchtaanvallen die Amerikaanse gevechtsvliegtuigen sinds vorige week uitvoeren. De teneur is veeleer dat Amerika de problemen zelf gezocht heeft door het soevereine Irak in 2003 binnen te vallen en vervolgens het land in chaos de rug toe te keren.

‘Na deze fatale blunder heeft Amerika de morele verplichting het land weer op te bouwen, maar niet alleen met geld en wapens’, zegt Hashim Al-Tawil, professor kunstgeschiedenis aan de University of Michigan. Hij verliet in 1987 Irak voor de VS. Al-Tawil is ook verbonden aan de Arab American and Chaldean Council en maakt zich vanwege de oprukkende IS-fundamentalisten grote zorgen over het lot van de christelijke Chaldeeërs in Irak. ‘Ze leven in angst.’

De terreur van IS is volgens Al-Tawil een nieuw hoofdstuk in de chaos van zijn geboorteland. ‘Voor 2003 was Irak stabiel. Ja, onder het dictatorschap van Saddam Hoessein, maar het land werkte. Nu is het een land zonder infrastructuur bestaande uit minderheden zonder enig nationaal gevoel. Het is geen land meer.’

‘Amerika is Irak binnengewandeld en heeft een brutaal regime vernietigd dat het land samenhield. In de plaats hebben ze een sektarisch systeem geïnstalleerd’, zegt Siblani. ‘Ofwel was dat uit onwetendheid, ofwel met slechte bedoelingen, maar in beide gevallen zou het tot rampen leiden. Dat heeft de doos van Pandora geopend. Het Amerikaanse beleid lijkt op dat van een dronken man. De VS trokken zich terug en Irak bleef achter als een killing field. Het valt te vrezen dat hetzelfde zal gebeuren in Afghanistan, de vergeten oorlog.’

Veel Arabische Amerikanen ervaren al langer een dilemma. Ze koesteren de vrijheid in hun nieuwe thuisland en verklaren zonder omwegen: ‘Dit is het beste land ter wereld’. Maar ze zijn misnoegd over de koers die de Amerikaanse regering vaart in het Midden-Oosten. ‘Ik ben eerst Amerikaans en dan Arabisch’, zegt advocaat Ali Hammoud, die ook voorzitter is van de Arab American Political Action Committee. ‘Ik kwam naar hier toen ik zes was. Het enige land dat ik ken is Amerika. Maar het stoort me dat mijn land zoveel problemen veroorzaakt in het Midden-Oosten. Toch is dit mijn thuis.’

Valse beschuldigingen

Siblani noemt zich Libanees van geboorte maar ‘American by choice’. ‘De VS hebben mij en andere mensen hier een kans gegeven die heel zeldzaam is, dat appreciëren we enorm. Dat betekent niet dat ik akkoord moet gaan met een beleid in het Midden-Oosten dat indruist tegen de eigen Amerikaanse principes. Ik wil niet dat Amerika twee gezichten heeft, maar ik hou van dit land.’

De voorpagina van zijn krant schreeuwt deze week nochtans de afschuw uit over een uitgelekt rapport van de Amerikaanse inlichtingendiensten. Dat zegt dat Dearborn na New York de plaats is in de VS met de meeste terreurverdachten. De beschuldigingen komen hard aan. ‘Een ‘Arab American’ zijn is echt een moeilijke positie’, zegt Hammoud. ‘We moeten ons vaak verdedigen tegen valse beschuldigingen. We zijn goede Amerikanen. Ooit worden we deel van de melting pot.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud