reportage

Botox in Bagdad: balsem voor het oorlogsgeweld

©RV DOC

In Bagdad lopen vrouwen storm voor cosmetische ingrepen. ‘Het is een ontsnappingsroute om het oorlogsgeweld te vergeten. Hoe meer chaos, hoe meer klanten.’

Achter de felroze gevel met opschrift ‘Barbie Clinic’ ligt de privékliniek van de 29-jarige Iraakse dokter Afif al-Yasry. Een jaar geleden besloot ze een instituut op te richten waar de Iraakse vrouwen schoonheidsverzorging kunnen krijgen. ‘Het leven in Irak is zwaar. Té zwaar. Meer dan eender waar hebben vrouwen hier een plek nodig om te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit’, vertelt Afif, terwijl ze de handen van een van haar klanten geroutineerd inspuit met Botox. ‘Sinds Islamitische Staat het land onveilig maakt, komen dagelijks twee keer zoveel klanten als vroeger’, vertelt ze.

Rabha Hamid (30), manager van de kliniek, knikt. ‘Het is hier een stormloop. Zo gaat het altijd als het ergens in het land weer onrustig wordt. De kliniek is als een vluchtroute voor de vrouwen.’ Het schoonheidscentrum telt ongeveer 3.000 klanten, maar elke dag komen erbij.

Ik wil weer jong zijn. Ik wil terugkeren naar de tijd waarin alles nog goed ging, en de straten van Bagdad nog veilig waren.
Aoutif Ahmed
docente en patiënte

Het pand bestaat uit drie blitse verdiepingen en verstrekt elke denkbare schoonheidsbehandeling. In de enorme wachtruimte wachten tientallen gesluierde vrouwen hun beurt af voor een kleine of grotere cosmetische ingreep. Voor 200 euro kunnen ze bijvoorbeeld alle oneffenheden in hun gezicht laten gladstrijken. Aoutif Ahmed, een docente Arabisch, is een van de vastepublish/close klanten. Vandaag ondergaat ze voor de achtste keer een schoonheidsoperatie. Ze kwam hier voor het eerst kort nadat haar zoon omgekomen was bij een zelfmoordaanslag.

‘Ik wil weer jong zijn. Ik wil terugkeren naar de tijd waarin alles nog goed ging, en de straten van Bagdad nog veilig waren’, zegt Aoutif. ‘Niet alleen onze geest, maar ook ons lichaam is gestresseerd.’ Aoutif is nostalgisch naar de tijd waarin Saddam Hoessein over het land regeerde. Hoewel die het land met ijzeren hand bestuurde, konden vrouwen zich toen - in tegenstelling tot vandaag - wél in het openbaar begeven. ‘We kunnen de maatschappij niet terugbrengen naar de tijd van toen, maar wel onszelf’, zegt Aoutif.

Barsten in de ziel

‘Dit is een soort spa waar vrouwen even tot rust komen’, zegt manager Rabha. ‘Het probleem zijn niet de rimpels op hun gezicht, maar de barsten in hun ziel. De vrouwen zoeken gemoedsrust.’

Voor ze hier vier maanden geleden aan de slag ging, was Rabha zelf klant bij dokter Afif. ‘Voor mij is het psychologisch. Jullie in het Westen kunnen een koffie gaan drinken met vriendinnen, of naar de film. In Irak kan je als vrouw amper het huis uit. Mensen sterven hier op straat. Elke dag.’ Rabha lijkt even in gedachten verzonken.

Sinds Islamitische Staat het land onveilig maakt, krijgen we dubbel zoveel klanten over de vloer als vroeger.
Afif Al-Yasry
oprichtster Barbie Clinic

‘Deels heeft het ook te maken met verveling. We hebben internet en televisie, we zien alles en hebben dezelfde dromen als andere vrouwen, maar we kunnen niets doen. Dit salon, de Botox, de liposuctie, dat zijn de simpele dingen waar we wel vat op hebben’, vervolgt Rabha.

©RV DOC

Aoutif is na lang wachten eindelijk aan de beurt. Een meisje in barbie-uniform komt haar ophalen. Ze verdwijnen samen achter een zware gitzwarte deur. Het pand heeft iets cleans en lugubers. Alsof het té net is om het te vertrouwen. Blinkende muren en te strak gepolijste vloertegels.

Ondertussen gaat dokter Afif in haar kantoortje voort met de volgende klant. Met de hulp van twee Bengalese assistentes bereidt ze de volgende operatie voor. De patiënte huilt terwijl Afif haar gelaat nauwkeurig aflijnt met een witte krijtstift voor ze de Botox-injecties toedient. ‘De pijn is een excuus om haar tranen de vrije loop te laten’, gelooft Afif. ‘De gebeurtenissen eisen hun tol van de Iraakse vrouwen.’

De slogan van het centrum ‘Looks good, feel better’ slaat de nagel op de kop. ‘De vrouwen komen naar hier om met me te praten, hun hart te luchten. Voor we ze inspuiten, praten we met hen. Zolang als nodig.’

In Afifs kantoor staan sofa’s in luipaardmotief en in de hoek blinkt een fitnesspaal. Voor de angstige vrouwen die een praatje willen slaan voor ze onder het mes gaan, staat Libanese koffie in een met diamanten versierd Dior-kopje klaar. ‘Hoe meer chaos, hoe meer klanten. We maken de vrouwen mooier aan de buitenkant, zodat ze zich beter voelen aan de binnenkant’, zegt dokter Afif.

Vier psychiaters

In Bagdad zijn slechts vier psychiaters geregistreerd. Psychologen zijn er niet. Wie in Irak met iemand wil praten over trauma en verlies, wordt sowieso doorverwezen naar een psychiater. Vaak schrijft die zware medicatie voor waar de patiënt eigenlijk geen behoefte aan heeft.

Hafed Farhan, psychiater en docent aan de universiteit van Bagdad, bevestigt dat hulp inschakelen van een psycholoog in Irak een taboe is. Iedereen heeft wel een kind, een broer of een echtgenoot verloren. Farhan begrijpt dan ook waarom ‘Barbie Clinic’ zoveel vrouwen aantrekt. ‘Irakezen hebben allemaal de gruwelijkste taferelen gezien. Iedereen kampt met verlies en verdriet. Als iemand zijn kind verliest, dan is dat - in normale landen - uitzonderlijk. Zo’n verdriet wordt gedragen door de omgeving. Maar als je verdriet niet langer de afwijking is, maar de norm, dan is daar geen plaats voor. Mensen kunnen niet meer rouwen om hun kinderen. Ze geloven niet meer dat dat een grondige reden is om triest te zijn.’

Als Aoutifs behandeling achter de rug is, keert ze terug naar de wachtzaal. ‘Wat vind je ervan?’, vraagt ze. Ze wijst naar haar net opgespoten lippen. De pijn in haar ogen is nog duidelijk zichtbaar en onder haar sluier schuilt het gezicht van een vrouw die getekend is door het leven.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud