‘Als het vonnis over de dood van George Floyd verkeerd is, breken we de boel af’

©EPA

Minneapolis maakt zich op voor gespannen weken, nu de rechtszaak tegen de agent die George Floyd doodde, begint. Het broeit in de stad en het aanpakken van politiegeweld blijft een thema.

Het gebeurt bijna elke dag, als Marcus Hunter (17) zijn huiswerk zit te maken: hij hoort schoten. Gisteravond nog. Niet wéér, denkt hij dan. Zijn gedachten gaan met hem op de loop. Is iemand geraakt? Iemand die hij kent? Zijn neef hangt veel rond op straat, hier in het noorden van Minneapolis. Er zal toch geen telefoontje met slecht nieuws komen?

Marcus wil journalistiek studeren en schreef voor de lokale krant over zijn leven. ‘Ik woon op een begraafplaats die Noord- Minneapolis heet’, staat boven het artikel in de StarTribune. Onlangs kwam hij thuis en zag hij hoe een levenloze man op een brancard in een ambulance werd geschoven - doodgeschoten in zijn straat. Bomen in de buurt zijn herdenkplekken voor slachtoffers van vuurwapengeweld. Hij vreest dat zijn foto op een dag ook op zo’n boom eindigt, schrijft hij. ‘Ik heb het gevoel dat er niemand is bij wie ik kan aankloppen voor veiligheid.’

Niemand die een cent heeft geïnvesteerd in een huis in Noord-Minneapolis of hier kinderen opvoedt en ’s avonds schoten hoort, zegt dat de politie afgeschaft moet worden.
Don Samuels
oud-gemeenteraadslid

Het is de realiteit in een deel van de stad die vorig jaar wereldnieuws werd toen hevige rellen uitbraken na de dood van George Floyd. Floyd, een zwarte man, overleed toen een politieagent ruim acht minuten zijn knie in zijn nek bleef drukken. Het was het zoveelste voorbeeld van politie- geweld waarvan bovengemiddeld veel zwarte Amerikanen slachtoffer worden. Het proces tegen agent Derek Chauvin staat op het punt te beginnen. Deze week begint de rechtbank met de selectie van de juryleden.

Hoe is het nu met de geplaagde stad? Er waren grote beloften, afgelopen zomer. De gemeenteraad van Minneapolis, door Democraten gedomineerd, kondigde radicale maatregelen aan. Het politiekorps zou worden ontbonden. Progressieve activisten verwelkomden die mededeling. In graffiti op veel muren rond het kruispunt waar Floyd overleed pleiten ze er nog altijd voor: ‘Schaf de politie af!’, staat er geschilderd.

Negen kogelgaten

Maar hier in het noorden van de stad, waar de meeste zwarte Amerikanen wonen, zaten wijkbewoners verschrikt voor de tv. Don Samuels (71), oud-gemeenteraadslid en pleegouder van Marcus, keek zijn vrouw aan. Op CNN hoorden ze hun volksvertegenwoordigers verklaren dat de stad zonder politie kon. Zij hadden meermaals te maken gehad met illegale bordelen en drugspanden in hun straat, en vuurwapens waren onder bendes volop beschikbaar. ‘Mijn god, dingen gaan hier uit de hand lopen, zeiden we tegen elkaar.’

Zeker 80 mensen kwamen in 2020 om door vuurwapengeweld in Minneapolis, bijna 70 procent meer dan een jaar eerder. Onder de doden zijn veel tieners. Samuels zag het om zich heen gebeuren. Een paar huizen verder viel een dode bij een schietpartij, twee straten verder was ook iemand doodgeschoten. De auto van de overbuurvrouw werd beschoten, terwijl haar baby in het stoeltje op de achterbank zat. Vermoedelijk werd ze aangezien voor iemand anders. Samuels toont foto’s van de zwarte wagen. ‘Dat is een kogelgat, en dat is een kogelgat, en dat is een kogelgat’, wijst hij. ‘Daar nog één. Negen in totaal.’

Samuels stapte met een groepje buren naar de rechter. Ze eisen van het stads- bestuur dat het aantal agenten op peil blijft. Van die beloofde ontmanteling van de politie is nog weinig terechtgekomen - de gemeenteraad liep tegen bureaucratie, wettelijke veiligheidsvoorschriften en verzet van inwoners aan. Maar het korps is wel degelijk flink gekrompen.

Sinds de dood van Floyd en de rellen die erop volgden zijn meer dan 150 agenten vertrokken. Ze namen ontslag, gingen vervroegd met pensioen of zitten met een posttraumatische stressstoornis thuis, nadat hun bureau bezet en verwoest werd door relschoppers. De overgebleven agenten ondernemen weinig actie en komen soms niet eens opdagen, klagen veel inwoners. De politie wijt het aan een gebrek aan mankracht, maar raadsleden vermoeden dat agenten soms bewust zaken ongemoeid laten na alle kritiek.

Nu het proces over de dood van Floyd begint, staat de stad op scherp. Als Chauvin er makkelijk vanaf komt, kan Minneapolis opnieuw met rellen te maken krijgen, vrezen de autoriteiten. Er zijn 2.000 militairen van de National Guard opgeroepen. Straten zijn afgesloten, gebouwen dichtgetimmerd en ondernemers kregen het advies hun verzekeringspolis nog eens goed na te kijken. ‘Als het vonnis verkeerd is, breken we de boel af’, zegt een 30-jarige man bij de gedenkplek voor Floyd.

Op een adequaat politie-ingrijpen vertrouwen nog weinig stadsbewoners. Hunter maakt zich zorgen over de zomer, als meer mensen op straat rondhangen en de vlam doorgaans vaker in de pan slaat in zijn wijk. Hij zit in het eindexamenjaar van de middelbare school, maar opgroeien met het geluid van schoten maakt je snel volwassen. Niet op straat blijven hangen, flink doorstappen op weg naar huis, de muziek in je oren niet te hard zetten zodat je kan reageren als het nodig is – zo probeert hij dagelijks veilig thuis te komen. ‘Het is ondraaglijk vermoeiend.’

Militaire politiemacht

Na de dood van Floyd was Minneapolis het over één ding eens: politiegeweld moest nu eindelijk eens echt aangepakt worden. Maar hoe? Dat blijft het onderwerp van een fel debat. Samuels vindt het ‘dom en naïef’ om de politie te ontmantelen en te vervangen door een afdeling met een holistische, zorggerichte aanpak. Het zijn ‘linkse mensen aan de oostkust’, ver weg van wijken met veel sociale problemen als deze, die gul doneerden aan groepen die van de politie af willen, zegt hij smalend. ‘Niemand die ook maar een cent heeft geïnvesteerd in een huis in Noord-Minneapolis of hier kinderen opvoedt en ’s avonds schoten hoort, zegt dat de politie afgeschaft moet worden.’

Raadsleden in Minneapolis en enkele activistische politici in Washington riepen dat onder het mom van Black Lives Matter, de beweging die meer respect voor de levens van zwarte burgers eist. Maar naar de overwegend zwarte bewoners van het noorden van de stad luisteren ze niet, vindt Samuels. ‘Luidruchtige activisten komen namens ons met irrelevante en onwerkbare oplossingen. Ze hebben geen idee wat hier speelt. Eigenlijk zeggen ze: het kan ons niet echt schelen dat een jongen als Marcus niet veilig is en misschien wel doodgeschoten wordt.’

Progressieve actiegroepen proberen nu handtekeningen te verzamelen om via een referendum de wettelijke minimum- omvang van het politiekorps van Minneapolis te schrappen. Dat ‘afschaffen’ moet je niet te letterlijk nemen, zeggen veel voorstanders. Het gaat erom dat dollars die nu naar een haast militaire politiemacht gaan, voortaan uitgegeven worden aan onder meer geestelijke gezondheidszorg.

Samuels zucht. Hij wordt niet graag gezien als knorrige senior die de idealen van jonge mensen dwarsboomt. Hij wil ook dat een einde komt aan de agressie uit politiekringen die een zwarte jongen als Marcus het gevoel geeft dat hij ‘bejaagd’ wordt, maar niet zonder dat zijn buren in nood de politie kunnen blijven bellen. Op sociale media vult hij de leus van de anti- racismebeweging aan. ‘Black Lives Matter, ongeacht wie de moordenaar is.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud