Democratische tweestrijd doet Trump nog niet zweten

Bernie Sanders won dinsdag in Californië, de hoofdvogel van de voorverkiezingen. ©Photo News

In de moeizame zoektocht naar een Democratische presidentskandidaat kan de interne ideologische oorlog nu helemaal losbarsten. Donald Trump lacht besmuikt langs de zijlijn.

Liefst 29 Democraten stortten zich sinds vorige zomer in de race om presidentskandidaat te worden. Een bont allegaartje was het, dat de brede kerk weerspiegelde die de partij wil zijn. Veel jonge en multiculturele kandidaten, een recordaantal vrouwen, voor het eerst ook een openlijke homo: allen waren verenigd in hun afkeer voor de Republikeinse president Donald Trump, maar ook heel erg verdeeld over de eigen ideologische koers.

Na Super Tuesday blijven de facto nog twee blanke mannen over die de komende legislatuur hun 80ste verjaardag hopen te vieren in het Witte Huis: Joe Biden en Bernie Sanders. Over de Democratische marsrichting verschillen ze nog altijd als dag en nacht. Of een van hen de tobbende partij alsnog kan verenigen, laat staan voldoende Amerikanen kan enthousiasmeren om in november Trump te verslaan? Twijfelachtig.

Grenzen van de revolutie

‘Voor zij die geveld zijn, uitgeteld, achtergelaten: dit is jullie campagne. We leven nog heel erg’, jubelde Biden dinsdagnacht, nadat hij 10 van de 14 staten gewonnen had. Zijn comeback was dan ook spectaculair.

Na een desastreuze start van de voorverkiezingen - in Iowa werd Biden vorige maand vierde, in New Hampshire zelfs maar vijfde - waren de politieke in memoriams al geschreven. Een overwinning van de laatste kans, zaterdag in South Carolina, bleek de springplank om op Super Tuesday het momentum en de leiding in de strijd om partijafgevaardigden over te nemen van Sanders.

Voor het eerst leek de onafhankelijke senator uit Vermont dinsdag te stoten op de grenzen van de aantrekkingskracht van zijn beloofde socialistische revolutie. Ja, hij won onder meer in Californië, de volkrijkste en electoraal gewichtigste Amerikaanse staat. Maar dat Biden hem aftroefde in Texas en Massachusetts, de thuisstaat van Sanders’ linkse concurrente Elizabeth Warren, was allerminst ingecalculeerd.

Joe Biden zegevierde in 10 van de 14 staten waar gestemd werd. ©REUTERS


Net als in 2016, toen hij naam maakte als de luis in de pels van mainstreamkandidate Hillary Clinton, appelleert Sanders aan zeer veel jonge kiezers. Zijn pleidooi voor een genationaliseerde ziekenzorg, gratis onderwijs, minder vrijhandel en meer taksen voor rijken en bedrijven werft ook veel workingclassstemmen. En de latino’s, de sterkst groeiende electorale doelgroep, smullen van Tío, ‘oom’, Bernie. 

Maar evengoed wantrouwen velen Sanders als te links en als onverkiesbaar in een duel met Trump. Oudere kiezers, gematigde Democraten, inwoners van de welgestelde ‘suburbs’ zochten de jongste dagen dan ook steeds meer hun heil bij Biden, die als gewezen vicepresident van Barack Obama al kon rekenen op de meeste zwarte stemmen.

McGovern of Clinton?

Ze volgden het Democratische establishment, dat in blinde paniek voor Sanders’ opmars Biden op het schild hief als consensusfiguur. De gematigde tegenkandidaten Pete Buttigieg en Amy Klobuchar staakten hun eigen campagne en steunden terstond Biden. Dat hij dinsdag Klobuchars thuisstaat Minnesota binnenhaalde, was geen toeval. Evenzeer mag Biden in Texas Beto O’Rourke op zijn blote knieën danken voor zijn steun. O’Rourke is de jonge Democraat die in 2018 bijna een Senaatszetel veroverde in de conservatieve staat.

Nadat woensdag ook Michael Bloomberg uit de race gestapt is, lijkt Biden nog meer verzekerd van de tot dusver versnipperde centrumstemmen. En ligt hij de komende weken in poleposition als nog eens honderden afgevaardigden verdeeld worden in de industriestaten Michigan, Illinois en Ohio, waar Biden en Sanders strijden om de arbeidersstem, en in Florida, waar Spaanstalige Bernie-fans zullen clashen met de bejaarde Biden-adepten.

Voor zij die geveld zijn, uitgeteld, achtergelaten: dit is jullie campagne. We leven nog heel erg.
JOE BIDEN
DEMOCRATISCH PRESIDENTSKANDIDAAT VS


Wie het ook wordt, het wederzijdse wantrouwen zal niet snel afnemen. Centristen vergelijken Sanders met George McGovern, de uitgesproken linkse Democratische kandidaat die in 1972 één staat won tegen Richard Nixon. Ook verwijzen ze graag naar de midterms van 2018, toen de Democraten het Huis van Afgevaardigden heroverden. Radicaal-linkse verkozenen als Alexandria Ocasio-Cortez en Ilhan Omar kregen toen veel aandacht, maar de zege was toch vooral te danken aan talrijke gematigde kandidaten die Republikeinse bastions binnenhaalden.

Maar gaat Sanders’ leger van jonge aficionado’s straks Biden volgen als die de nominatie binnenhaalt? Zij zien hem eerder als de ‘veilige keuze’, zoals John Kerry dat was in 2004, of Hillary Clinton vier jaar geleden. Met een bekaaide uitkomst als gevolg.

Uitgebluste hasbeen

Biden is inderdaad anti-Bernie en anti-Trump, maar waar staat hij voor? Tijdens debatten en campagnemeetings maakte hij de jongste maanden vaak de indruk van een uitgebluste hasbeen, die vooral Obama’s erfenis wil herstellen. Innige banden met Wall Street, losse handjes met vrouwen, ecologisch weinig ambitieus en een carrière van een halve eeuw in Washington waarin hij onder meer tegen strenge wapenwetten en voor de Irakoorlog stemde. Voor een stevige minderheid van Democraten is dat anno 2020 niet meer te verkopen.

Trump aanschouwt het met vilein genoegen. Zowel Sanders als Biden kan straks de Democratische opkomst drukken. Sowieso biedt hun verleden voldoende materiaal om zijn eigen achterban op te jutten. Denk aan de impeachmentsaga, die draaide rond Trumps verzoek aan zijn Oekraïense collega om een corruptieonderzoek te starten tegen Biden en diens zoon.

Tegelijk kan Trump, een onbehouwen stijl ten spijt, wel degelijk uitpakken met zijn verwezenlijkingen van de voorbije vier jaren. De economie draait als een tierelier, gesteld dat het coronavirus dat de komende maanden niet verstoort. Sociaal-conservatieven juichen zijn benoemingen in het Hooggerechtshof toe, en zijn beleid tegen abortus, homorechten en strengere wapenwetten. De illegale immigratie aan de Mexicaanse grens is afgenomen.

De nationale populariteitsscore van Trump is vorige maand geklommen naar 49 procent. Dat is nog altijd niet florissant, maar wel de hoogste score sinds zijn inauguratie. En pro memorie: dat is even hoog als de ‘approval rating’ van Barack Obama toen die in 2012 herverkozen werd, en beter dan die van George W. Bush halverwege diens achtjarig ambt. De statistiek raakte wat ondergesneeuwd in de cijferlawine van de Democratische ‘primaries’, maar zal ongetwijfeld doorgedrongen zijn tot de campagnehoofdkwartieren van Biden en Sanders. En de nodige nuchterheid creëren dat heus niet alles super is na Super Tuesday.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud