sabato

Binnenkijken in het vakantiehuis van Beatrix Bourdon, directeur Brafa

©Cici Olsson

Veel families delen in Knokke een huis waar ze al generaties samenkomen tijdens vakanties en op bijzondere momenten. Drie zwaaiden de deur voor ons open. Vandaag nemen we een kijkje bij Beatrix Bourdon, directeur van de Brusselse kunst- en antiekbeurs Brafa.

'Een familiedrama: dat zou het zijn als we de grote momenten van het jaar hier niet zouden doorbrengen. Echt, ik zou het ondenkbaar vinden dat iemand dan met vakantie gaat en dat we Kerst bijvoorbeeld níét samen in Knokke vieren. Ik ben 53 nu en ik kan je verzekeren: ik heb 53 keer Kerstmis in Knokke gevierd. Met de hele familie. Voor mij is een vakantie in het buitenland in december sowieso geen optie: de kunstbeurs Brafa valt in januari, dus heb ik in die periode absoluut geen tijd voor vakantie. Maar druk of niet, kerst slaan we nooit over. Het is een belangrijk moment voor mezelf, de familie, mijn zus, mijn broer en alle neven en nichtjes. We ontmoeten elkaar altijd in Knokke.'

©Cici Olsson

We komen hier altijd weer thuis

'Ik ben geboren in Knokke. Mijn moeder is een Knokse, mijn vader een Gentenaar. Tot het vijfde leerjaar zat ik op school aan zee. Daarna trok ik naar de Abdijschool in Zevenkerken. Na mijn studies aan de KU Leuven ben ik blijven plakken tussen Leuven en Brussel. Sinds 1999 wonen mijn man en ik in Brussel. Maar Knokke blijft een vaste waarde in ons leven. Carnaval, Pasen, de grote vakantie, verjaardagen, zomeravonden en af en toe een weekendje: we komen hier altijd weer thuis. Zowel Brussel als Knokke noemen we 'thuis'. Niemand die eraan denkt om het familiehuis aan de kust 'de villa' te noemen.'

Beatrix Bourdon, directeur van Brafa, viert in Knokke de belangrijke momenten met haar familie. 'We delen het huis, en op het strand delen we een cabine.' ©Cici Olsson

In Brussel blijft alles maar doordraaien, week of weekend. Maar in Knokke stopt de tijd.

'Mijn ouders bouwden in de jaren zestig een nieuwbouw in Knokke. Mijn vader overleed dertig jaar geleden, mijn moeder heeft er altijd graag gewoond. Ze is heel graag omringd. Iedereen is er altijd welkom: het is hier een beetje de zoete inval. Ik heb een broer en een zus, met elk twee kinderen. Het is al een hele bende, met de kleinkinderen en hun partners of liefjes erbij. Hier met de familie samenkomen kan echt in ideale omstandigheden. Ook al is er in al die jaren nog niet zoveel veranderd. Ik heb zelfs nog mijn eigen kamer. We zitten niet ver van het strand, waar we ook een cabine delen. Toen de neven en nichten klein waren, speelden ze samen in het zand of gingen ze allemaal om een ijsje. Dat is in Brussel ondenkbaar. Als we een weekendje in Knokke spenderen, raak ik drie dagen mijn auto niet aan. Alles doe ik met de fiets. Automatisch beland je dan in een ander tempo, vergeleken met Brussel. De gejaagdheid gaat er vanzelf uit. We maken graag grote fietstochten, tot in Cadzand, Nieuwvliet en Groede. Al die stranden daar zijn zo prachtig. En het licht is zo anders dan in het binnenland.'

'De openheid, de vrijheid, de relaxte sfeer, de familiebanden: dat is voor mij de magie van Knokke. Daarom blijf ik hier terugkomen. In Brussel blijft alles maar doordraaien, week of weekend. Maar in Knokke stopt de tijd. Als Brafa achter de rug is, is dit de eerste plek waarnaar ik verlang.'

©Cici Olsson

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content