sabato

De 10 woorden die we niet meer willen horen

©Philip Van Bastelaere

Tien jaar Sabato. Tien jaar vol trends op het vlak van mode, design, cosmetica, gastronomie en toerisme. Maar ook tien jaar vol nieuwe woorden en begrippen die na een tijdje de strot uitkomen. Dus vroeg Sabato's ladyboss aan deze millennial om tien authentieke begrippen te selecteren die ze de komende jaren liever niet meer hoort binnen haar community.

'Authentiek'

Heb je als product of label een geschiedenis van honderd jaar? Dan ben je authentiek. Een stoel die door timmerlui met de hand in elkaar wordt gezet? Authentiek. Een crème met algen uit een onbereikbaar stukje zee? Authentiek. Het mag duidelijk zijn: het woord 'authentiek' is zijn waarde volledig verloren, samen met collega's als 'crafted', 'curated' en 'artisanaal'.

Allemaal holle begrippen die verondersteld worden een waas van kwaliteit rond een product of dienst te creëren. De authentieke bubbel is definitief uit elkaar gespat toen Danone kwam aandraven met een yoghurt etende hipster met lange baard voor zijn reclamecampagne. Mensen pikken die imagostunts niet langer. Laat de bullshit achterwege en vertel gewoon waar het op staat. Tijd voor post-authenticiteit. Ook wel de waarheid genoemd.

'Influencer'

Een influencer is een reclamebureau in de vorm van een eenmanszaak. De influencer krijgt geld of producten in natura en zorgt in ruil voor visibiliteit op de sociale-mediakanalen. Tot zover is dat duidelijk. Maar hoe word je een influencer? Influencers hebben namelijk geen beroepsbond zoals journalisten die hebben, je kan er niet voor studeren zoals voor een marketingjob en je moet er dus ook geen zware sollicitatierondes voor ondergaan.

Influencers moeten vooral volgers hebben, kliks genereren, mensen aanzetten tot consumeren. Kortom: iedereen kan zichzelf tot influencer bombarderen. En precies daar ontstaat de irritatie over het woord, wat ertoe heeft geleid dat het begrip intussen met rollende ogen wordt gebruikt om iemand aan te duiden die zichzelf simpelweg ontzettend belangrijk vindt.

'Storytelling'

Waarom goochelen we de jongste jaren zo met Engelse begrippen? Waarom hebben we het over content wanneer we bedoelen dat iets meer inhoud mag hebben? Waarom zitten mensen niet langer in de reclamesector, maar doen ze aan storytelling? Omdat het woord reclame tien jaar geleden in deze lijst had geprijkt. Daarom.

Reclame misleidt, reclame is slinks, reclame moet mensen aanzetten tot commerciële acties. Exact de definitie van storytelling, alleen roept dat laatste woord een beeld op van verhaaltjes voor het slapengaan, en niet van gehaaide verkopers die met verzonnen verhalen hun product willen promoten. U moest eens weten op hoeveel visitekaartjes van mensen in de reclame, pr, marketing en communicatie het begrip 'storyteller' prijkt. Wel, ze mogen gerust eens een verhaaltje komen voorlezen voor mijn kinderen.

'Millennial'

Als generatieaanduiding is er uiteraard niets mis met het begrip millennial. Net zoals er niets mis is met de babyboomers of met de generatie X. Millennials zijn geboren tussen 1980 en 2000. Punt aan de lijn. Het probleem met millennials - ik mag dat zeggen, want officieel ben ik er zelf een - is dat ze vandaag te pas en te onpas worden opgevoerd om dan onwaarschijnlijk vergezochte veralgemeningen te maken. 'Millennials houden van roze.' Goh, mijn dochter van zes ook. En mijn man de millennial helemaal niet. 'Millennials vinden geld niet belangrijk.' Tja, dat zegt iedereen weleens wanneer hij of zij nog geen huis af te betalen heeft. Of 'millennials zijn lui'. Wat ik me dan afvraag: zijn dat dezelfde millennials die massaal ten onder gaan aan burn-outs?

'Community'

Bij community kunnen we het Engelstalige aspect van het woord enigszins tolereren. De Nederlandstalige alternatieven zijn niet echt opwindend. Gemeenschap klinkt raar en club heeft dan weer iets elitairs. Een vriendenkring is het alleszins niet. Want terwijl ik misschien een vriendenkring heb van zo'n dertig personen, telt mijn community toch wel duizend man.

Een community is immers virtueel, met virtuele contacten met mensen die je niet eens elk jaar een keer ziet. Een community verenigt zich op Facebook, op Instagram en Twitter. Voor producten en lifestylemerken is zo'n community belangrijk voor de klantenbinding. Instagram wordt een soort klantenkaart, maar dan vol mooie prentjes. Het moet er je van tijd tot tijd toe aanzetten om toch nog eens een aankoop te overwegen. Het barst in de lifestylesector van de communitymanagers. Zij moeten met de grootst mogelijke virtuele glimlach het vriendenkringetje van hun merk uitbreiden, én onderhouden.

'Momlife'

Behalve 'ik voel mijn biologische klok tikken' of 'ik heb de ideale vader voor mijn kinderen gevonden' is er de afgelopen jaren nog een extra motivatie bijgekomen om aan kinderen te beginnen: Instagram. De hashtag #momlife is inmiddels uitgegroeid tot het ideale excuus om je baby in fluffy tutu's uit te dossen of om te pronken met zelfgemaakte eenhoorndonuts voor het verjaardagsfeestje van je kleine spruit.

Zo wordt het moederschap stilaan een wedstrijd, waar die arme baby's - die niet om al die exposure hebben gevraagd - de dupe van worden. Kunnen zij later nog gaan solliciteren zonder geconfronteerd te worden met het #momlife-kiekje van hun carnavalsoptreden in lieveheersbeestjespak?

'Hiken'

Waar is de tijd dat we met zijn allen nog gewoon konden gaan wandelen? In een rustig tempo stappen en genieten van de omgeving. U weet wel: wandelen. Een activiteit voor losers, zo blijkt. Een beetje sportieve geest wandelt niet, die hiket. Langs de bergtoppen van Colombia, met de rugzak doorheen Nieuw-Zeeland of blootsvoets door de Sahara.

Stevig doorstappen, een doel bereiken, calorieën verbranden, kilometers vreten, maar vooral met een straf verhaal naar huis terugkeren. Een prestatie leveren die uw vrienden niet meteen zullen evenaren. Een tempo neerzetten waar uw familie van achterovervalt. En vooral: niet opgeven. Blijven gaan. En dan tussendoor niet vergeten te klagen over ons jachtige bestaan.

'Ladyboss'

Dat er geen mannelijke tegenpool bestaat van het begrip ladyboss maakt al meteen duidelijk hoe fout het zit met dat woord. Een vrouwelijke leidinggevende is een baas. Een bazin desnoods. Maar geen ladyboss, een term die een Beyoncé-achtige figuur met grote mond (en boezem) insinueert.

Iemand die geen weerwoord duldt en koppig haar eigen ding doet. Lara Croft met een flipchart eigenlijk. Al moet die flipchart er al niet meer zo nodig bij. Ladyboss wordt vaak veralgemeend tot mensen met een verzorgd uiterlijk, een druk bestaan en een uitgesproken mening. Maar daar hebben we al een woord voor: vrouwen.

'Cuisson'

Een goede tien jaar geleden wist de gemiddelde restaurantbezoeker niet wat een cuisson was. Of hij wist het wel, maar ging met die kennis zeker niet uitpakken in gezelschap. Talrijke televisieprogramma's over koken en gasten ontvangen later ligt de situatie ietwat anders. Plots heeft iedereen een mening over de cuisson.

Om die mening terdege te kunnen vormen, wordt er op restaurant de eerste minuten vooral gedegusteerd, eerder dan gewoon gegeten. Zuurtjes worden tegen zoetjes afgewogen en tussen tong en tand wordt naarstig naar textuur gezocht. We zijn allemaal recensenten geworden, en geloof me vrij: restaurateurs worden er gek van. Dus misschien wordt het tijd om weer eens gewoon te gaan genieten van lekker eten. Om op weg naar huis in de wagen geen punten op sfeer en gezelligheid te geven. Om het recenseren aan specialisten over te laten. En om niet langer een cuisson in de mond te nemen, maar gewoon een lekker stukje vlees.

'Me-time'

Het begon allemaal met primetime, toen de televisie nog de indeling van onze avonden bepaalde. Maar nadat we toch een beetje te veel tijd achter die televisie en andere schermen begonnen door te brengen, werd qualitytime geïntroduceerd. Tijd dus die je met vrienden en familie doorbracht op een waardevolle manier. Lees: aan tafel, in het bos, op daguitstap. Maar ook dat concept sloeg door, en we verloren in al dat ge-qualitytime onze eigen persoonlijke behoeftes uit het oog.

Zodoende zijn we nu allemaal aan de me-time. Tijd voor onszelf. In de sauna, al shoppend of - onze favoriet - op zaterdag met een kopje thee en de weekendmagazines. Maar de term heeft stilaan te veel domeinen ingenomen. Wanneer zelfs groenten snijden of - godbetert - naar het toilet gaan wordt bestempeld als me-time, dan is het dringend tijd om opnieuw wat meer quality te introduceren.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content