Geachte heer Van Besien, beste Wouter,

Ik wil beginnen met één woord. Een woord met uitsterven bedreigd, zeker in uw vakgebied. Namelijk ‘sorry’. Ik excuseer mij. Lang koesterde ik de gedachte dat u de beste van uw partij was wegens de enige in uw partij. In mijn fantasie hingen in uw kast de huiden van de andere Groen!-coryfeeën die u soms moest aantrekken wanneer u vermomd als zij interviews gaf. De reden waarom u nooit tegelijkertijd in dezelfde ruimte vertoefde met Mieke Vogels. Ook de reden waarom Tinne Van der Straeten opstappen moest, want het pak van haar lijf begon scheuren te vertonen. Fantasieën zoals ik er honderden heb en die mijn psychiater aan het huilen brengen.