Advertentie
sabato

De straatkinderen van Knokke: ‘Mijn (groot)vader gaf zijn naam aan deze straat’

©Karel Duerinckx

Een straat is zoals macadam: de naam ken je wel maar weet je ook wie erachter zit? Waarom kreeg Abraham Hans in Knokke een plein naar zich genoemd? En wat deed Jozef Nellens om een laan te verdienen? We vroegen het hun kinderen of kleinkinderen die het bij leven en welzijn nog kunnen navertellen.

Jozef Nellenslaan

FRANÇOIS JOZEF NELLENS (1880-1934) was Antwerps senator, industrieel en projectontwikkelaar. In die laatste hoedanigheid was hij verantwoordelijk voor de aanleg van het Albertstrand, het Casino van Knokke en het Pavillon du Lac, dat later het hotel La Réserve zou worden.

©Karel Duerinckx

Kleinzoon Roger Nellens: ‘Ik heb mijn grootvader nooit gekend, maar zijn nalatenschap spreekt voor zich. Met realisaties als het Casino van Knokke, het Zegemeer en het Albertstrand heeft hij zonder twijfel een belangrijke bijdrage geleverd aan de charme van Knokke als populaire badstad. Begin jaren 20 werd de zeedijk van Knokke door een storm vernield. Mijn grootvader kocht het land tussen Knokke-Bad en Duinbergen op en bouwde een nieuwe zeedijk. Heel belangrijk daarbij was dat hij die nieuwe dijk 100 meter verder landinwaarts bouwde, waardoor het Albertstrand ontstond.’

‘Mijn grootvader had een zeer brede interesse, van kunst over literatuur tot muziek. In die tijd was de kust alleen populair tijdens de zomer. In juli en augustus werden er in het Casino van Knokke 60 dagen lang klassieke concerten georganiseerd. Mijn grootvader speelde graag viool en zette zich zonder gêne tussen het orkest. Hij was ook een zeer harde werker, als politicus, ondernemer en projectontwikkelaar. Die werkethiek heb ik zeker van hem geërfd, ik ben op mijn 78ste nog altijd actief als kunstenaar.

Abraham Hansplein

ABRAHAM HANS (1882-1939) was onderwij- zer, journalist en schrijver. Hij werkte voor De Standaard en Het Laatste Nieuws en boekte succes als schrijver van kinderboeken en volksromans. Zijn bekendste werk is ‘De gek van de Molenberg’ uit 1929.

©Karel Duerinckx

Kleindochter Mimi Smith: ‘Als kind verslond ik de kinderboeken van mijn grootvader, hoewel ik hem zelf nooit gekend heb. Ik kroop ’s nachts met een zaklamp onder mijn dekens om toch maar in zijn avonturen te kunnen duiken. Zijn liefde voor taal en boeken is iets wat ik van hem heb geërfd. Ik heb zelf jaren- lang als journalist gewerkt voor radio en tele- visie en boeken geschreven.’

‘Mijn grootvader maakte graag met iedereen een praatje, maar hij werkte ook dag en nacht. Ik herinner me een verhaal dat hij tijdens een familie-uitstap op het strand ideeën neer- schreef op zijn manchetten. In Knokke was hij ook gekend als een van de eersten met een auto. In zijn Fordje reed hij rond om mensen te interviewen.’ ‘Het is een grote eer dat er in Knokke een Abraham Hansplein is. Vooral voor mijn ouders is dat belangrijk, zij vinden dat Abra- ham Hans als schrijver vaak onvoldoende naar waarde wordt geschat. Ik woon zelf in Knokke en passeer geregeld voorbij het plein. Elke keer denk ik dan even aan hem.

Emile Raespad

EMILE RAES (1908-1986) was een veelzijdig kunstenaar. Als autodidact volleerde hij zich in de keramiek, de schilder- en beeldhouwkunst. Zijn bekendste werken zijn de sculptuur ‘De meeuwen’ in Duinbergen en de houten kruisweg van het Dominicanenkerkje in Knokke-Zoute.

©Karel Duerinckx

Zoon Fabien Raes: ‘Mijn vader had een bijzondere gave. Zonder academische opleiding kon hij tekenen als geen ander. Voor mij was hij niet alleen een genie, hij was zonder twijfel mijn grootste inspiratiebron, mijn allerbeste leraar. Ik ben dan ook tot mijn 28ste thuis blijven wonen. Mijn vader heeft me leren fotograferen, dankzij hem ben ik vandaag fotograaf. Ook de kunst van het tekenen heb ik van hem geërfd, al heb ik het gevoel dat ik bijlange niet aan zijn talenten kan tippen.’

‘Het Emile Raespad werd in 2012 ingehuldigd. Uiteraard was het een aangename verrassing om een straat naar je vader vernoemd te zien. Ik passeer er geregeld, de straat ligt maar 500 meter van mijn huis. Mijn vader ligt in Doornik begraven, in de familiekelder. Wanneer ik aan hem denk, ga ik eigenlijk liever naar zijn straat, of naar de kruisweg die hij in het Zoute heeft gemaakt. Hij ontwierp de handen van de christusfiguur naar zijn eigen handen. Ik vind het heel bijzonder dat ik op die manier de handen van mijn overleden vader nog altijd kan zien en aanraken.’

Emmanuel Viérinlaan

EMMANUEL VIÉRIN (1869-1954) was een kunstschilder en wordt beschouwd als een van de belangrijkste Belgische luministen, een impressionistische kunststroming die de nadruk legt op sterke lichteffecten.

Kleinzoon Bernard Viérin: ‘Toen ik twaalf was, was mijn grootvader al 84. Ik herinner me hem als een intelligent en zeer gecultiveerd persoon. Maar de band die wij toen hadden, kan je niet vergelijken met de band tussen mij en mijn acht kleinkinderen nu. De tijden zijn enorm veranderd, ik heb het gevoel dat de band met grootouders vandaag veel hechter is.’

©Karel Duerinckx

‘Mijn grootvader woonde in Kortrijk en bracht zijn zomers door in Knokke en Duinbergen. Hij was een van de eerste mensen die in Duinbergen een huis lieten bouwen. Zijn schilderijen behoren tot het zogenaamde luminisme, een stroming binnen het im- pressionisme waar veel aandacht gaat naar lichtinval. Via een monografie en een website probeer ik zijn artistieke herinnering levendig te houden.’

‘De creativiteit van mijn grootvader is niet met de genen doorgegeven, in de familie zijn er niet echt nog kunstenaars. Ikzelf ben altijd actief geweest in de bankensector. Net als mijn grootvader heb ik een zomerhuis in Knokke. Ik kom vaak voorbij de Viérinlaan wanneer ik met de kleinkinderen naar het zwembad rijd.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie