sabato

‘Bij elke oldtimer die verdwijnt, voel je je een verrader'

©Thomas Vanhaute

In 2014 sloot Hotel Mollenhof in Mol na ruim dertig jaar de deuren, maar uitbaatster Miriam Meynen woont er nog. Alleen, in het aftakelende gebouw. Het is haar schoonzoon Koen Van Nieuwenhuyze die op de binnenplaats een rij poorten opent. 'Mijn schoonvader André Mol - zijn echte naam, jawel - leefde voor zijn auto's. Voor de Engelsen was hij 'Mister Humber'.

Er was zelfs een concours waar de 'Trophy Willy Mol' werd uitgereikt - in Engeland gebruikte men zijn tweede voornaam, geen idee waarom. In 2003 is hij overleden. Hij was 55. Sindsdien bleven de auto's onaangeroerd. Alleen met zijn favoriet, de grote, open, zeldzame Humber Tourer (1935) hebben we nog een paar keer gereden. Ook de urne werd ermee naar het kerkhof gebracht.'

Ernaast staan twee exemplaren van de Humber Sports Saloon (1935). Verderop verschijnt een 'Faux Cabriolet' van begin jaren dertig. 'Die kocht André in de jaren zeventig en bleef onaangeroerd sinds hij in de jaren veertig uit gebruik werd genomen.'

Koen Van Nieuwenhuyze
Schoonzoon van hotelier André Mol (1947-2003)
Daily: Nissan Vanette.
Eerste: DKW Junior.
Beste: Humber Tourer (1935).
Met spijt verkocht: Railton Terraplane (rond 1935).
Droom: Bentley Blower.

'Zijn ouders zaten goed in de wol', vertelt Van Nieuwenhuyze. 'Thuis zag André serieuze auto's. Maar toen hij eind jaren zestig een Bentley uit 1930 wilde kopen, vond zijn vader dat maar 'ouwe rommel' en stelde zijn veto. In 1972 overleed de man. Voor André het startschot om 'rommel' te verzamelen.'

Mol liet 21 Humbers na, de meeste rijklaar. 'Het gezin ging ermee op vakantie en hij leende ze uit. Keerden ze beschadigd terug, dan herstelde hij ze wel - hij volgde avondlessen in plaatbewerking, spuitwerk en stoffering, en kocht oude werktuigen. Met de Tourer reed hij zelf eens tegen een poort. Waarna hij de wielkast rechtte en er deze vlammen op schilderde. Wat de mensen daarvan dachten, speelde geen rol. Veel verzamelaars leven in stress en onrust. André was niet bezig met de waarde van zijn auto's of wat er na zijn dood mee zou gebeuren. Het was puur plezier.'

In de ouderlijke villa van André Mol staan de compleet verweerde auto's. ©Thomas Vanhaute

Van Nieuwenhuyze was 17 toen hij in de familie terechtkwam. 'Ik vond het natuurlijk übercool. En heb fantastische dingen beleefd. De beurs in Beaulieu, in het zuiden van Engeland, was de jaarlijkse hoogmis. Daar liep André rond met een trolley vol materiaal en het opschrift: Humber parts 1930-1935 wanted.'

De huidige staat van de auto's doet pijn aan de ogen. De helft werd al stapsgewijs verkocht. 'Niet evident, met dergelijke vooroorlogse auto's', zegt Van Nieuwenhuyze. 'Misschien raken we er niet eens van af. Sommige overenthousiaste kopers beseffen niet hoeveel werk de restauratie vergt. Anderen maken er foodtrucks of hotrods van. Nog anderen vinden dat heiligschennis. Zo ontstaan bijna scheldpartijen op mijn Facebookpagina Vintage Humber and Classic Cars. Daar ontmoet ik ook mensen die André kenden. Drie auto's keerden terug naar Engeland.'

'De Tourer zou ik graag houden, maar ik vrees dat ik niet aan de restauratie toe kom. En ze zien aftakelen is zo erg. Dit oogt idyllisch, maar als je de eigenaar bent, krijg je er rillingen van. In het begin was het moeilijk. Bij elke auto die verdwijnt, voel je je een verrader. Dichter kan je niet komen bij iemand die er niet meer is. Ze zijn zoals de werken van een dode kunstenaar. Een beetje van het leven is erop overgegaan. Als ik dit stuur vastneem, weet ik: hij heeft het ook vastgegrepen. Maar er komt een moment waarop je het materiële kunt loskoppelen van de persoon. Het was zijn leven, niet het onze.'

We rijden nog naar de ouderlijke villa van Mol in Achterbos, die rijp is voor de sloop. Erachter: andermaal een lange rij poorten. Daarachter: de overige, totaal gedegenereerde Humbers. 'Van deze Sesame Landaulet (1933) zijn twee exemplaren bekend - het andere is van het Britse koningshuis.'

'Als je dit hier kon fixeren', mijmert de schoonzoon. 'Toen de moeder van André nog leefde, kwam ik hier geregeld. Het heeft iets rustgevends. Ik vertel het verhaal ook graag. Anders verdwijnen de herinneringen. Het moment waarop alle auto's weg zijn, komt dichterbij. Misschien zullen we dan denken: we hebben ze niet genoeg gewaardeerd.'

Deze Humber Tourer (1935) was de favoriet van André Mol. ©Thomas Vanhaute

Lees verder

Advertentie
Advertentie