sabato

De groene oldtimers van Ever Meulen

Auto's, een onuitputtelijke bron van fantasie, ook voor Ever Meulen. ©Thomas Vanhaute

'Over auto's ben ik een beetje uitverteld', zegt Eddy Vermeulen (71) vooraf. Maar wanneer hij ons ontvangt in zijn voormalige tekenatelier staat er geen rem op zijn verhalen. 'Ik woon aan de andere kant van Brussel. Dit is mijn buitenverblijf. Ik kom hier sinds 1979.' Sinds mensenheugenis verwerkt Ever Meulen op meesterlijke wijze auto's in zijn tekeningen. Dat werk bundelde hij in het prachtboek 'Automotiv'. Hij toont strips van toen hij 14 was, mét schrijffouten. 'Ik wilde Jean Graton worden, de tekenaar van Michel Vaillant', lacht hij. 'Vooral de wielen maken auto's zo moeilijk om te tekenen. Bewegende auto's zijn nog lastiger.'

Ooit was dit een servicestationnetje. Boven de put staat de Oldsmobile 98 two-door Club Sedan in 'seafoam green' (1949) die hij in 1974 voor een luttele 5.000 frank (125 euro) kocht. 'In mijn jeugd was ik er al zot van. In de jaren vijftig was de auto een magisch fenomeen waarover voortdurend werd gepraat. Hele dagen hingen mijn broer en ik uit ons slaapkamervenster langs de baan tussen Kortrijk en Brugge op zoek naar nieuwe modellen. Zelfs in de jeugdtijdschriften Kuifje en Robbedoes was er een autorubriek. Mij boeide de vorm meer dan de mechaniek. Amerikaanse auto's waren mijn favorieten, want die hadden een link met rockmuziek. Californië, palmbomen, en de glamour van Hollywood inspireerden mijn tekenwerk. Financieel had ik toen beter een straffe sportwagen gekocht, zoals een Porsche Spider 550. Maar dat is geen rock-'n-roll.'

Groen was de kleur van al mijn auto's, behalve de allereerste: een rode Fiat 850 Spider Bertone. Daarvan heb ik niet eens een foto: zo snel roestte hij.

Hij toont een plakboek over zijn Olds. 'Eerst stond hij bij mijn ouders in Kuurne. Mijn moeder heeft het tapijt nog met de hand getuft. De achterruit was kapot en moeilijk te vinden. De motor zat vast. Marcel, een lokale mecanicien, werkte eraan en legde uit wat hij deed, maar ik kon niet volgen. Mijn broer daarentegen wist alles over mechaniek, maar die sleutelde liever aan radio's en tv's. Ik leerde vooral uit boeken. Door te corresponderen met Amerikanen, op zoek naar onderdelen, leerde ik Engels.'

'Pas achteraf bleek dat hij de bijzondere Rocket-motor had: de eerste competitieve V8, waarmee Nascar-races werden gewonnen - 'Rocket 88' was het eerste rock-'n-rollnummer dat Ike Turner schreef. Die motor heb ik intussen compleet herbouwd, samen met mijn trouwe vriend Danny. Zijn naam staat in het motorblok gegraveerd, net als die van Marcel. Een V8 die draait, klinkt inderdaad als rock-'n-roll. Ook de versnellingsbak werkt weer. De ophanging is nieuw. Het koetswerk werd tot het blanke metaal gebeitst. De benzinetank komt uit de States. De elektriciteit vernieuwen was een moeilijke klus. Nu werk ik het interieur af.'

De Chevrolet Corvair Coupé (1960) in 'cascade metallic green'. ©Thomas Vanhaute

'Intussen reed ik tien jaar lang met een andere Oldsmobile Coupé (1949). Maar geen Rocket. Onlangs verkocht ik hem. Ik wil me nu concentreren op deze Oldsmobile, want dit is de mooiste. Hij moet af. Al heel mijn leven ben ik ermee bezig. Terwijl ik er nooit echt mee heb gereden.'

'Met de Chevrolet Corvair (1960) rij ik vaak, maar alleen bij droog weer. Vorig jaar gekocht op Hemmings.com zonder 'm te zien. Uit nostalgie, want tussen 1983 en 1996 had ik de vierdeursversie als daily. De coupé had ik hier nooit gezien. En al zeker geen uit het eerste bouwjaar en dus van een 'pioneer owner'. Die eerste eigenaar - een vrouw - reed ermee tot 1994, waarna hij bij twee verzamelaars terechtkwam. Een gespecialiseerde firma haalde hem uit Missouri naar hier: een heel gedoe. Maar zelfs na de zeereis was hij nog mooier dan ik dacht. Er stonden amper 21.000 miles op de teller. Het klassieke verhaal van een auto die altijd in de garage stond. Hij is in uitzonderlijke staat, in zijn eerste lak. Een tijdscapsule.'

Eddy Vermeulen (71)
Illustrator en graficus Ever Meulen.
Daily: Audi A3 3.2 V6 DSG (2005).
Eerste: Fiat 850 Spider Bertone (1966).
Beste: Audi A3 3.2 V6 (2005).
Met spijt verkocht: Volvo 480 GT Turbo (1995).
Droom: Tatra 77 (1934).

'Mijn steppegroene Audi TT (1999) doe ik nooit meer weg. Mijn mond viel open toen hij in 1996 verscheen. Zo'n mooi ding! Die had ik zelf willen tekenen. Al wilde ik nooit autodesigner worden. Dat is iets compleet anders. Als ik auto's bij gebouwen en ventjes teken, laat ik me door niets beperken.' Zelf bedacht hij wel de Nisiov, een asymmetrische auto. 'Een onmogelijk fantasietje, al zijn er mooie maquettes van gemaakt', lacht hij.

'Mijn Audi A3 3.2 V6 (2005) oogt braaf, maar heeft alle luxe van een toenmalige A8. En is veel te snel. Ik heb er ooit een Porsche de sporen mee gegeven. Nooit meer teruggezien.' Ook die auto is groen, net als de deur- en raamlijsten. 'Groen was de kleur van al mijn auto's, behalve de allereerste: een rode Fiat 850 Spider Bertone. Daarvan heb ik niet eens een foto: zo snel roestte hij.'

In een plakboek toont hij nog een Ford Fordor (1949), Oldsmobile 98 Sedan (1948), Volvo Amazon (1969), Volvo 480S (1993) en 480 GT Turbo (1995), Karmann Ghia (1960) en twee Mazda's MX5. 'Met die laatste ging ik 's avonds vaak door het Zoniënwoud rijden. Zalig, met de wind in mijn toenmalig haar.'

De Oldsmobile 98 two-door Club Sedan (1949): het levenswerk van Ever Meulen. ©Thomas Vanhaute

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content