sabato

De real petrolheads: de enige all-female supercarclub ter wereld

©Carla Guler

‘Life’s too short to drive boring cars.’ Mannen weten het allang. Nu dringt het ook door bij vrouwen. Meet de Arabian Gazelles, die hun club voortaan ook openstellen voor ‘female supercar owners around the globe’.

Hanan Sobati, de oprichtster van de Arabian Gazelles. ©Carla Guler/KINTZING

Op hun Instagrampagina posten ze ongeremd foto’s van zichzelf en hun bolides. Ruim 30.000 volgers smullen intussen mee. Het damesclubje Arabian Gazelles werd in 2016 opgericht door Hanan Sobati (43), een Algerijnse die al twintig jaar in Dubai, de Verenigde Arabische Emiraten, woont.

Ze haalde onder meer inspiratie uit haar deelname aan de beroemde Rallye des Princesses in Frankrijk en Spanje. Haar club richt zich vooral op vrouwen uit de zes olie-exporterende landen van de Gulf Cooperation Council: Bahrein, Koeweit, Oman, Qatar, Saudi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten.

Niet toevallig allemaal landen waar een bruisende autocultuur heerst. In de hoofdstraat van Dubai is het moeilijk om op een doorsnee namiddag niet enkele supercars te spotten. De politie rijdt er met Ferrari, Lamborghini en Bugatti. Paramedici van de ambulancediensten beschikken onder meer over een Lotus Evora. Voor een supersnelle eerste hulp bij ongevallen, dat spreekt.

©Pepper Yandell

‘Toen ik opgroeide in Algerije waren de formule 1-wedstrijden mijn lievelingsprogramma’s op televisie’, vertelt Sobati. ‘Met wijlen Ayrton Senna als onbetwiste superheld. Thuis hadden we het goed, maar daar toon je dat niet expliciet. Dus reden we in normale auto’s. Al wist ik: ooit rij ik in een supercar.’

Later kwam het gezin in Qatar terecht - haar vader was lijnpiloot. ‘Van daaruit kwam ikzelf twintig jaar geleden in Dubai wonen, waar alle beperkingen wegvielen en ik kon leven zoals ik wilde. Mijn eerste auto hier was een Jaguar XJ8.’

Dwaze gedachte

Sommige mannen klagen dat onze club een vorm van seksisme is. Mijn repliek? De hele wereld is een mannenclub.

Intussen staan in haar garage een Morgan Aero SuperSport, een Rolls-Royce Phantom Drophead Coupé, een McLaren 650S en een Mercedes G-klasse. Een tijdlang werkte Sobati als marketingmanager voor het diamantbedrijf De Beers. Nu runt ze samen met haar man een bandenbedrijf voor vrachtwagens.

‘Hij is niet echt gek op supercars’, klinkt het droogjes. ‘Maar hij was het wel die telkens werd uitgenodigd op ‘high octane events’. Ik ging dan in zijn plaats. En was er vaak de enige vrouw. Het was niet dat we niet welkom waren. Maar men ging er wel altijd van uit dat vrouwen op de passagiersstoel zouden zitten, náást hun man.

Of gebracht werden door een chauffeur. Dat vond ik niet zo fijn. Ik werd echt bekéken als ik achter het stuur van een supercar aan een hotel verscheen. Een vrouw in een zogenaamde mannenauto, ze konden zich dat niet voorstellen.’ ‘Wat een dwaze gedachte’, voegt ze eraan toe.

©Denis Doyle

Discriminatie

Op sociale netwerken merkte ze dat wel meer vrouwen wild waren van exotiek op vier wielen. ‘Ik vond er die er zelfs nog gekker van waren dan ikzelf. Maar velen kregen niet de kans om erin rond te rijden. Anderen kwamen er nooit echt mee in contact. Ik nam hen mee achter het stuur, ook op circuit. Waarna sommigen zelf een supercar kochten. Wat nooit het plan was geweest.’

De reacties toen ze haar club oprichtte? Er volgt een diepe zucht. ‘Aanvankelijk begrepen mannen niet waarom dat zo nodig moest en waar het allemaal vandaan kwam. Ze geloofden ook niet dat onze passie écht was. Het was hún speelgoed, hún hobby. Als hun vrouw lid wilde worden, kwamen ze bij mij: “Dat gaat echt niet, Hanan - die auto is veel te snel, veel te gevaarlijk.”

Onzin, natuurlijk. Rijden is geen raketwetenschap. Maar de vrouwen hadden niet het zelfvertrouwen, en ze kregen niet het vertrouwen van hun mannen. Die wilden niet dat ze hun auto’s nog maar aanraakten.’

De Arabian Gazelles komen vooral uit Bahrein, Koeweit, Oman, Qatar, Saudi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Landen met een enorme autocultuur. ©Pepper Yandell

‘Twee jaar later zijn ze bekeerd, die mannen’, zegt ze. ‘Ze vinden het fijn. Sommigen, althans. Je mag dat ook niet veralgemenen. Nog steeds kom ik er tegen die klagen dat het een vorm van seksisme is, een ‘women only’-club. Mijn repliek? De hele wereld is een mannenclub. Hen van tijd tot tijd eens discrimineren is best oké. Ik treed graag in discussie met hen.’

‘Maar goed, het begint door te dringen dat ook wij bonafide chauffeurs zijn. Simpelweg doordat sommige vrouwen zelf een supercar kopen. Anderen gebruiken er een van hun man. Daar is niets mis mee. Misschien heeft zij haar carrière opzijgezet voor hem. Dan is het oké om zijn auto te gebruiken. Ik hoor ook veel vrouwen die nog niet de middelen hebben om zo’n auto te kopen. Vol vuur moedig ik hen dan aan.’

De CEO van Aston Martin heeft nu expliciet gesteld dat hij vrouwen als doelpubliek wil benaderen. “We waren jullie vergeten”, zei hij.

‘Tijdens het formule 1-weekend in Abu Dhabi eind november hadden we ons eerste event voor de Gazelles én hun partners. Dat gebeurde op vraag van die partners. Ze waren jaloers, denk ik. Op den duur reden wij meer op circuit dan zij. We werden verwelkomd in een gloednieuw hotel.

De mannen ontmoetten elkaar en de sfeer was fantastisch. Af en toe kan zoiets. Zolang de mannen op de passagierszetel plaatsnemen en daar mooi zitten te wezen. Dat is regel nummer één. Het kan onnozel klinken, maar het is zeer belangrijk.’ Het klinkt als historische wraak. ‘Dat is een groot woord’, aldus Sobati. ‘Het is veeleer een kwestie van de hele maatschappij te herbalanceren.’

De baan op met de Arabian Gazelles, de enige all-female superclub ter wereld

Apetrots

Inmiddels zijn er ruim zestig Arabian Gazelles. ‘De jongste was achttien toen ze lid werd. Toen ze de club ontdekte, behaalde ze meteen haar rijbewijs. Nu rijdt ze net als haar broers rond in de supercars die in de familie voorhanden zijn. Apetrots ben ik op haar.’

©Denis Doyle

Lidmaatschap is gratis. De enige voorwaarde is een supercar hebben. Anders dan bij ons is de invulling daarvan nogal rekkelijk. Zijn zoal vertegenwoordigd: Bugatti’s, Lamborghini’s, Ferrari’s, Rolls-Royces, Bentley’s, McLarens, Aston Martins en Maserati’s. Maar ook luxe-SUV’s zoals de Bentley Bentayga en de Mercedes-Benz G-klasse.

Onder de leden veel ondernemers, maar ook piloten, modeontwerpers, stilistes en huismoeders. ‘Ik reken wel op een zekere gelijkgestemdheid’, zegt Sobati. ‘Ze komen om verschillende redenen, maar het moet meer zijn dan pronkzucht. Ik wil een zekere integriteit bewaren. We willen een platform voor gepassioneerde vrouwen die klaarstaan om anderen te empoweren.’

Oops. Vogue schreef dat ze gruwt van dat woord. ‘We dóén het gewoon, zonder het als dusdanig te labelen’, zegt ze. ‘Binnen onze kleine gemeenschap helpt iedereen elkaar.’ Is het een feministische beweging? ‘De club werd als dusdanig geïnterpreteerd, maar ik zie het niet zo.

Het draait om de auto’s, een kleine ruimte voor onszelf, waarin we onze passie beleven en verbinding zoeken. Er was al van alles voor zakenvrouwen, maar met een club voor vrouwen met supercars leek het plots alsof we de hobby van de mannen kwamen bedreigen. We zijn gewoon óók petrolheads.’

©Pepper Yandell

Enrique Iglesias

Onlangs trokken de Gazelles naar een plek waar emancipatie erg relevant is. In Saudi-Arabië werd op 24 juni 2018 het rijverbod voor vrouwen opgeheven. ‘Eerder al hadden Saudische vrouwen in de Emiraten met ons rondgereden’, vertelt Sobati.

‘Maar in december nodigde Michelin ons uit in Saudi-Arabië, waar de eerste race van het formule E-seizoen plaatsvond. Ik was er al eens toen ik vijftien was. Dat was van het ergste wat ik ooit heb meegemaakt. Al was je van kop tot teen bedekt, de manier waarop men naar je keek, was huiveringwekkend. Je was niemand en niets. Onbestaande.

Nu werd ik omvergeblazen door de hartelijke ontvangst en hoe de mensen er zich na vele decennia openstellen voor de wereld. We liepen rond met onbedekte haren. Ook geen sjaaltje, neen. En Formule E is ongemakkelijk stil, maar lachende, wat zeg ik, luid lachende vrouwen vervingen de motoren van de racewagens.

In Riyad gaf Enrique Iglesias een concert. Dat was eerder verboden. Bovendien was het publiek gemengd. Tot zeer recentelijk was dat ondenkbaar. Het was echt ‘history in the making’, en wij waren er getuige van. Je kon eender waar zijn. Het enige wat je niet kon verkrijgen, was alcohol. Maar de sfeer was top. Ik zou het zelf niet geloven als ik er niet was geweest. Hopelijk is het een teken van een mooiere toekomst voor dat land.’

©Pepper Yandell

In brand

Traag maar zeker stippelen de Gazelles hun terrein internationaal uit. ‘We hebben ook leden uit Zuid-Afrika, Engeland en Luxemburg, en hopen in die landen evenementen te organiseren’, zegt Sobati. Ook de samenwerking met de Amerikaanse luxeonlineretailer Moda Operandi is een teken van de internationale ambities. ‘We hebben pas ons contract hernieuwd en organiseren samen evenementen. Laatst was er een trackday. Met onze eigen auto’s gingen we op de Dubai Autodrome. Het werd gekoppeld aan een bewustwordingsactie over borstkanker.’

De autocultuur in het Midden-Oosten is eerder blingbling. Voor klassieke auto’s lijkt er weinig animo.

Ook de automerken nemen de Gazelles steeds serieuzer. ‘Ze begrijpen dat we niet tevreden zijn met wat fotootjes bij hun auto’s: we willen ze echt ervaren. En ze realiseren zich dat ook vrouwen koopkracht kunnen hebben. De CEO van Aston Martin stelde expliciet dat hij vrouwen als doelpubliek wil benaderen. “We waren jullie vergeten”, zei hij.’

Wat wel opvalt: de autocultuur in het Midden-Oosten is nogal blingbling-georiënteerd. Voor klassieke auto’s lijkt er weinig animo. ‘Dat is juist’, erkent Sobati. En ik zal je zeggen hoe dat komt. Onlangs werd ik uitgenodigd op de eerste rally voor klassiekers hier in de regio, georganiseerd door de Zwitserse juwelier Chopard. Ik kreeg een oude Mercedes toegewezen, maar nog voor ik op het openingsgala arriveerde, vloog hij in brand. En het lag niet aan mij.

Ook tijdens de woestijnrally kwamen de meeste auto’s niet ver. Het klimaat hier maakt het moeilijk voor oude auto’s, en we kennen er te weinig van om ze liefdevol te onderhouden. Maar intussen zijn er wel al enkele showrooms met klassiekers. Ook via concours d’élégance komen we ermee in contact, waardoor we ze beginnen te appreciëren. Ook ik, ja.’

 




Lees verder

Advertentie
Advertentie