sabato

'We zijn de enigen ter wereld die op drie wielen van Peking naar Parijs reden'

Anton Gonnissen bij zijn Motobécane B3 (1930) en Bentley Special Speed 8 (1948). ©Thomas Vanhaute

Een tocht langs Belgische garages. Deze week: hoe Anton Gonnissen telkens weer het lot tart.

Begin 2015 getuigde Anton Gonnissen in Sabato over een zwaar ongeval amper enkele weken eerder, tijdens een 24-daagse rally door Singapore, Maleisië, Thailand en Myanmar. Drie dagen voor de finish van The Road to Mandalay kreeg zijn vrouw op de passagiersplaats van hun open Bentley Speed 8 een rotsblok tegen het hoofd. ‘Alles is goed gekomen’, vertelt hij vandaag. ‘En toen Inge na een lange reeks chirurgische ingrepen was hersteld, keerden we terug om de rally af te werken.’

Gonnissen en Gelan: als eersten op drie wielen van Peking naar Parijs ©rv

Met die Bentley legde hij in vijf jaar 62.210 kilometer af. ‘Eerder hadden we er al Peking-Parijs mee gedaan. In 2016 ging Inge alweer mee naar de Inca Rally van Buenos Aires naar Lima. In 2017 deden we Kopenhagen-Tallinn-Berlijn, vorig jaar de Cott Rally van Melbourne over Alice Springs naar Sydney en dit jaar de Carrera Iberia in Centraal-Spanje en Portugal.’

De Bentley heeft een motor uit 1928 die in 1990 werd gevonden in een loods van het Noorse leger. ‘Bij Racing Green in Wales werd hij in 2012 op een chassis van een MkV uit 1948 gezet en voorzien van een nieuw koetswerk in hout met leer. Diehards hebben kritiek op zulke ‘specials’, maar de auto werd gebouwd volgens de originele configuratie, weliswaar aangepast voor uithoudingsrally’s. Daarom kreeg hij ook een elektronische ontsteking.'

'De Mustang voelt aan als een oude sloerie: moeilijk te besturen. Dat maakt van je een ander mens dan wanneer je pakweg een nieuwe Golf GTI onder je kont krijgt.’

'Ik heb vrienden die rally’s rijden met een origineel exemplaar dat meer dan 1 miljoen euro waard is. Zij betalen 40.000 euro omniumverzekering, maar ze rijden door een plas en hun auto valt stil. De mijne had nog niet één mechanisch defect.’

‘In ons gezin neemt de Bentley een belangrijke plaats in, maar oude auto’s zijn toch een beetje farfelu’, meent Gonnissen. ‘Als je iets níét nodig hebt, dan is het dat. Ik ben een automan, maar geen verzamelaar. Voor mij zijn het gebruiksvoorwerpen die elk een doel dienen.'

Anton jr. reed vier jaar rond in de Ford Mustang (1966). ©Thomas Vanhaute

'Context is alles. Toen mijn zoon negen was, ging hij al mee enduro rijden in Namibië. De Ford Mustang (1966) en de F150 (1982) kocht ik toen hij 18 werd. De Mustang voelt aan als een oude sloerie: moeilijk te besturen. Dat maakt van je een ander mens dan wanneer je pakweg een nieuwe Golf GTI onder je kont krijgt.’

‘De Peugeot 403 B-8 (1966) stond tussen de struiken op het landgoed in de Provence dat ik jaren geleden kocht. Hij reed nog, maar was rot. De tuinman hield eraan, dus liet ik hem in België restaureren. De Aston Martin DB9 (2009) vind ik de mooiste auto ter wereld. Overal zit de gulden snede verwerkt, de basis van de verhoudingsleer die ook in de architectuur cruciaal is. Deze auto gaat nooit meer weg.’

De Whizzer (1949). ©Thomas Vanhaute

Gonnissen toont een Whizzer (1949), een Motobécane B3 (1930) en een Honda CB 350 Four (1974). ‘Foer, zeiden we in Gent. Zo kocht ik er een op mijn 18de verjaardag, vanuit een allesverterend verlangen. Kijk, ik heb hem in de originele versie en als caféracer.’

Anton Gonnissen (59) 
Architect en zaakvoerder van ABS Bouwteam.

Daily: BMW i8 Roadster (2019). 

Eerste: Fiat 133 (1973).

Beste: Mercedes-Benz V 250 d (2019) en BMW GS 1250.

Slechtste: Kawasaki Ninja ZX9R.

Droom: De wereld rond in de Bentley.

Zijn jongste koninginnenstuk is de driewieler waarmee hij afgelopen zomer opnieuw het lot tartte. ‘Van de Contal Mototri zijn er nog een vijftal bekend - maar verzamelaars verstoppen soms dingen. Met deze voiturette kwamen de Fransman Auguste Pons en zijn navigator Foucault in 1907 aan de start van de allereerste editie van Peking-Parijs. Na enkele honderden kilometers strandden ze in de Gobiwoestijn, wat ze bijna met de dood bekochten. Herman Gelan en ik hebben hun avontuur voltooid.’

‘Ik vond een exemplaar uit 1906 en liet voor de rally een replica bouwen. In 36 dagen legden we 14.850 kilometer af. We zijn de enigen ter wereld die op drie wielen van Peking naar Parijs reden. Meer mensen stonden op de maan. Eerder nam ik drie keer deel aan Dakar, dit was de zwaarste tocht ooit. Huilend stuurden we dat ding door regen en sneeuw. Na afloop waren drie vingers wekenlang gevoelloos.’

Waarom in godsnaam, na wat hij en zijn vrouw meemaakten? ‘I’m always in search of a good story. Het verhaal lag voor het grijpen’, zegt hij. ‘Bovendien word ik straks zestig. Dit was de ‘grande finale’. En waarom bijt een hond in zijn staart? Omdat hij het kan.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie