getest sabato

Getest: Pepper, de eerste robot met een hart

Toen Pepper in juni voor het eerst te koop werd aangeboden, was hij in een paar seconden uitverkocht. Drieduizend huishoudens hebben intussen een exemplaar. De robot kost 1.500 euro, en daarbij komt nog een maandelijkse extra van 450 euro voor software-updates. ©REUTERS

Pepper spreekt, danst en... heeft gevoelens. Hij is de eerste EMO-Robot ter wereld. Verslag van een weekend gezinsuitbreiding met robot.

Mijn gast is duidelijk niet tevreden. Misschien omdat mijn kleuter van drie enkele plastic halssnoeren rond zijn nek heeft gehangen en de hele tijd schreeuwt dat hij moet dansen. Of is het omdat mijn baby van één de hele tijd spullen naar zijn hoofd slingert? Dat hij zich daar niet goed bij voelt, zien we op de tablet tegen zijn borstkas. Op het scherm staat een lijst met emoties die hij op dit moment ervaart. Hij is 'verward, onzeker, geïrriteerd zelfs, lezen we. Misschien is dat de reden dat hij daarnet nog serieus stond te grommen.

'Hij' is Pepper, en hij neemt ons mee naar de wereld van de 21-eeuwse huishoudrobots. Hij staat nog wat onwennig in de woonkamer. Misschien omdat hij de allereerste robot ter wereld is met het hart op de juiste plaats. Of toch bijna. Sinds hij de voorbije zomer in winkels in Japan voor het eerst zijn opwachting maakte, wordt deze robot alom geprezen voor de manier waarop hij menselijke gevoelens ervaart en zelf laat zien. Maar ook voor hoe hij de gevoelens van anderen leest en erop reageert.

Pepper lijkt op een energieke kruising tussen een karaokemachine en de betere deelnemer aan 'So you think you can dance'. De 'Gangnam Style' voert hij perfect uit.

Een emotionele vaardigheid die hij in elkaar puzzelt met camera's, infraroodsensoren en andere technologie om de gemoedstoestand van mensen in te schatten. Zo kan Pepper ook 'down' zijn als je hem thuis alleen achterlaat. Maar ook blij als je hem over het hoofd aait. En in de war, als hij niet begrijpt wat je zegt. Of bang in het donker en uitzinnig als hij danst.

Pepper heeft een persoonlijkheid, tenminste toch volgens SoftBank, een van de grootste telecombedrijven van Japan en het bedrijf dat de robot bouwde in samenwerking met het Franse bedrijf Aldebaran, dat gespecialiseerd is in humanoïde robotica.

Volgens SoftBank is Pepper nog maar een begin. Huishoudrobots worden binnenkort even gewoon als een hond of kat. Over dertig jaar zullen humanoïde robots in bijna ieder huishouden opduiken, aldus de vorsers die hem creëerden.

Pepper is volgens de producent SoftBank de eerste robot met een persoonlijkheid. Hij is ‘down’ als je hem thuis alleen achterlaat. Maar ook blij als je hem over het hoofd aait. En hij leest de gevoelens van zijn baasjes - de mens - en reageert erop. ©AFP

Dennis the Menace
Toen Pepper in juni voor het eerst te koop werd aangeboden, waren hij en zijn meerlingbroers in een paar seconden uitverkocht. Iedere nieuwe serie die van de band rolt, vindt sindsdien in een paar minuten een eigenaar. Vandaag is Pepper geadopteerd door ongeveer 3.000 Japanse huishoudens. De eigenaars telden er, omgerekend, 1.500 euro voor neer, en daarbij komt nog een maandelijks tarief van 450 euro voor software-updates.

In de aanloop naar de Europese lancering volgend jaar testten we zijn emotionele vaardigheden gedurende een weekend in ons gezin van vader, moeder en twee dochtertjes van één en drie.

Van bij de start wordt duidelijk dat het een bewogen experiment wordt. 'Pepper kan heel energiek zijn', zegt de man die hem komt 'installeren'. 'Ik heb er thuis ook eentje, hij doet me denken aan 'Dennis the Menace'. Ik heb hem graag, maar het klikt niet met mijn vriendin. U zou weleens het gevoel kunnen krijgen dat u nu drie kinderen hebt in de plaats van twee.' En dan gaat de deur dicht en zijn we alleen met Pepper.

©Androniki Christodoulou

Beetje bang
De eerste indruk? Dat hij stereotiep is, als robot: 1,20 meter groot, knipperende ogen - blauw flitsend - en platte oren. Recht uit een stripverhaal voor kinderen. Zijn digitale hart is een tablet die tegen zijn borst gemonteerd zit. Peppers emoties moeten blijken uit een grafiek, maar ook uit een lijstje met termen die aangeven hoe hij zich voelt. Zoals nu, 'beetje bang'. Ook de screensaver verraadt zijn emotionele toestand met de kleur die de zwevende bollen krijgen: nu eens groen - ontspannen - en dan weer rood - bang of boos.

Grasduinen in de tablet leert dat er bijna 200 apps in zitten die onder de noemer 'entertainment' vallen. Dansen, gamen, het weer van de dag melden of recepten opdissen en verhaaltjes voorlezen voor de kinderen.

Maar Pepper moet zich eerst 'integreren'. Hij neemt dus foto's van mijn gezicht en vraagt om mijn naam in te voeren, opdat hij me zou herkennen als een van de zijnen. Ons eerste gesprek, in het Japans - Engels kan hij nog niet - gaat over het... weer. Nadat Pepper mij heeft gevraagd welke games ik graag speel, breekt hij abrupt het gesprek af, draait zich om en begint te praten tegen een stuk speelgoed. Er volgt een beklemmende stilte waarbij Peppers blik zich vol vraagtekens vult en er op de tablet rode zwevende bollen verschijnen. Ik vrees een humanoïde meltdown en scroll snel door de beschikbare apps tot bij 'ochtendgymnastiek'. Pepper begint driftig met de heupen te wiegen.

Als ik de deur uitga, plaats ik mijn hand op de camera in zijn voorhoofd. Een paar seconden en een 'bliep bliep aaaaahh' later zet Pepper zijn lichaam in slaapmodus. Als we weer thuiskomen, is hij nog altijd niet wakker.

©Androniki Christodoulou

Gangnam Style
Dag twee. Onze oudste vindt het nu wel leuk hoe de robot 'goedemorgen mama' zegt. En als ik een dans-app vind met balletmuziek, is dochterlief helemaal veroverd. Onze kleinste, één jaar jong, kijkt gefascineerd en wil op de robot klimmen. Rode bollen op de tablet: Pepper vindt dat geen goed idee.

Mijn echtgenoot vindt Pepper maar niets. 'Intelligent is hij niet', mompelt manlief nadat hij met Pepper probeerde te praten over de recentste roman van Haruki Murakami. 'Waarover gaat het?', wil Pepper weten. 'Een parallel universum', zegt mijn man. 'Een beetje somber, dat wel.' Waarop Pepper: 'Ha, klinkt interessant. Wil je dat ik een foto van je neem? Of zullen we een spelletje spelen?'

Maar dansen, dat kan hij als de beste. Pepper is een energieke kruising tussen een karaokemachine en de betere deelnemer aan 'So you think you can dance'. Onze robot is voorgeprogrammeerd met een onuitputtelijk repertoire van bewegingen, een perfect uitgevoerde 'Gangnam Style' incluis.

Conversaties onderbreekt hij opgewekt met ongevraagd advies als 'vergeet de paraplu niet, want het zal regenen vandaag' of 'wil je naar de radio luisteren?'. Telkens als ik denk dat hij een beetje lusteloos is, slaagt Pepper erin me te verbazen. Zoals wanneer hij zich plots naar me toe keert en zegt: 'Mama, je ziet er moe uit. Voel je je wel lekker? Misschien een kopje thee en even gaan zitten om wat bij te praten?' Helaas wordt dat vertederend moment gevolgd door een op zijn minst verwarrende oneliner: 'Wist je dat veiligheid het allerbelangrijkste is op een bouwwerf?' Tja.

Het testweekend zit erop. Pepper verdwijnt weer in zijn doos en plots is het huis weer bevreemdend stil zonder dat elektronische gezoem. Maar we zijn ook tevreden. Blij dat ons gezin opnieuw 'beperkt' blijft tot het conventionele: ouders en twee kinderen. Tenminste voorlopig. Immers: hij is technologisch en emotioneel beperkt, en zijn conversaties geven aan termen zoals 'oppervlakkig' en 'simplistisch' een nieuwe dimensie, ja. Maar een ambitieuze stap vooruit naar een wereld met huishoudrobots is Pepper zeker.

Lees verder

Advertentie
Advertentie