sabato

Binnenkijken bij de interieurarchitecte van Chanel

'Ik weet wel dat mijn smaak niet voor iedereen is, maar als je ervoor kiest om met mij samen te werken, weet je dat je iets ongeziens kan verwachten.' ©Piet Albert Goethals

Van een debuut gesproken: in haar eigen woning in Knokke kleurt interieurarchitecte Pauline Vanthournout al meteen fors buiten de lijntjes.

Het interieur in de woning van Pauline Vanthournout, die al jaren voor Chanel werkt, is er een zonder handrem op. 'Ik kon hier alles uitproberen wat ik maar wou.' ©Piet Albert Goethals

Pauline Vanthournout werkt al jaren als interieurarchitect voor Chanel. Ze tekent onder meer winkels, pop-upshops en scenografieën voor rondreizende tentoonstellingen. Maar het kriebelde om ook in eigen naam interieurs te ontwerpen, dus werd ze freelance. Ze realiseert nog altijd grote opdrachten voor Chanel over de hele wereld, maar opende dit jaar ook een eigen kantoor in haar thuishonk Knokke.

Dat werpt al de eerste vruchten af: begin juli opent Van Essers nieuwe juweel- en horlogeboetiek op de Kustlaan. Carte blanche kreeg ze van Narcis Van Esser. Of liever 'carte orange', want het wordt een kleurbom van jewelste, met accenten in roze brons en bladzilver.

Buiten de lijntjes

©Piet Albert Goethals

Het is Vanthournout ten voeten uit: een kleurrijke, energieke figuur vol crazy ideeën. Ook haar eigen interieur is er een zonder handrem op.

Aan de buitenkant merk je er niks van: ze woont in een klassiek Knoks huis met een strodak. 'Toen ik hier als kind voorbijfietste, vond ik dit altijd een 'Hans & Grietje'-huis. Ik kocht het pand casco over van de vorige eigenaar, die er al grote verbouwingswerken in had gedaan. Maar binnenin is het 100 procent Pauline geworden. Ik kon hier alles uitproberen wat ik maar wou', zegt ze.

'Ik heb jaren ervaring met materialen kiezen, interieurs aankleden en de optimale circulatie bedenken. Maar veel van die realisaties werden weer afgebroken, typisch in de luxesector.'

'Nu kon ik zelf eens alles van nul bedenken voor mezelf. Iets dat blijft bestaan, iets waar ik volledig mijn zin kan doen. Het huis is een staalkaart van mijn smaak. Daarom gebruik ik mijn handtekening ook als kastdeurgreep. Als je niks durft, verleg je nooit de grenzen. Ik wil buiten de lijntjes kleuren.'

In de gang heeft Vanthournout een 'vuilniszak van Gavin Turk laten rondslingeren'. ©Piet Albert Goethals

Het begint al in de hal, waar twee kitscherige spiegels in Egyptische revival-stijl voor dirigent spelen. De vloer in de gang, keuken en tv-hoek knalt nog meer: in de natuurstenen tegels - vakmanschap uit India - is een funky seventiesmotief à la Verner Panton uitgehakt. 'Door dat patroon was die vloer heel complex om te plaatsen', zegt Vanthournout. 'Een week zijn ze eraan bezig geweest, met vijf man.'

Ook de andere vloer op de gelijkvloerse verdieping kwam er niet zomaar. Omdat Vanthournout absoluut geen doorsnee parket wou, ontwikkelde ze samen met een Roeselaars bedrijf een parket, afgewerkt in een metaalcoating.

'Je voelt nog de textuur van hout, maar het glanst als een juweel. 'The Silver House', noem ik het hier. Als mensen op bezoek komen, spreken ze me gegarandeerd aan over de vloer. Of over mijn 'vuilniszak' van Gavin Turk, die ik 'in de gang heb laten slingeren'. Ik heb graag dat men achteraf zegt: "Ah, dat is dat huis met die zotte vloer of met die vuilniszak als kunstwerk." Zulke sprekende features geven een woning een unieke persoonlijkheid', aldus de Knokse.

Samen met een Roeselaars bedrijf ontwikkelde Vanthournout een parket afgewerkt in een metaalcoating. 'Je voelt nog de textuur van hout, maar het glanst als een juweel.' ©Piet Albert Goethals

Streepjescode

De badkamer in Noors graniet: met het lijnenpatroon van roze, olijfgroene en grijzige aders à la Gerhard Richter is dit de meest spraakmakende ruimte van het huis. ©Piet Albert Goethals

Hoe on-Knoks het speelse interieur er op het eerste gezicht uitziet, toch betrok ze veel partners uit haar thuisbasis bij het project. 'Bij Dominique Desimpel vond ik de natuurstenen tegels en het Noorse graniet voor mijn badkamer.' Van buiten de lijntjes kleuren gesproken: met het lijnenpatroon van roze, olijfgroene en grijzige aders à la Gerhard Richter is het zonder twijfel de meest spraakmakende ruimte van het huis.

'En tegelijk de meest persoonlijke', zegt Vanthournout. 'Door de opdrachten in het buitenland ben ik niet vaak thuis. Als ik dan hier ben, wil ik uitgebreid de tijd kunnen nemen om te relaxen in de badkamer.'

©Piet Albert Goethals

Ook de slaapkamer heeft de weelderigheid van een hotelkamer. Maar dan wel een suite zoals je die nog niet vaak zag: met dressingdeuren in bladzilver, een roze toilet, een kekke empire-zetel, en kasten in telkens een andere kleur geschilderd: olijfgroen, goud en kaki. 'Als een verfbedrijf me zijn witte, zwarte en grijze stalen voorstelt, dan vraag ik: heb je niks fellers? Zo komt het dat zelfs mijn washok in de kelder knaloranje is. Als je het huishouden doen niet leuk vindt, dan mag je omgeving toch een beetje fun zijn?'

'Als je niks durft, verleg je nooit de grenzen. Ik wil buiten de lijntjes kleuren.'

Ook samen met Odilon Creations sloeg Vanthournout hier aan het experimenteren. Hun pastellone pleister is in haar woning in ongewone schakeringen te zien, van paarsblauw tot geelgroen.

'Ik werkte als interieurvormgever al voor de wereld van de haute couture en de haute joaillerie. Mijn volgende stap is haute intérieur', zegt ze. 'Een huis moet je op het lijf geschreven zijn. Ik weet wel dat mijn smaak niet voor iedereen is, maar als je ervoor kiest om met mij samen te werken, dan weet je dat je iets ongeziens kan verwachten.'

Cupcakes

Het enige wat enigszins van Vanthournout te verwachten viel: dat er veel kunst in haar huis zou hangen. Kunst verzamelen zit de Vanthournouts in het bloed. Zelf groeide ze op in een huis vol moderne en hedendaagse werken, en die vonk is ook naar haar privéwoning overgeslagen.

De vloer in de gang, keuken en tv-hoek knalt: in de natuurstenen tegels is een funky seventies-motief à la Verner Panton uitgehakt. 'Een week zijn ze eraan bezig geweest, met vijf man.' ©Piet Albert Goethals

De uitvergrote cupcakes in haar salon zijn van Pablo Smidt, de Argentijnse hoofdassistent van Anish Kapoor. De fameuze vuilniszak van Gavin Turk vond ze, net als het zadelvormige schilderij van Ron Gorchov, bij galerie Maruani Mercier in Knokke. Zelfs de spiegel in haar gastentoilet - een collab tussen Maurizio Cattelan en Toiletpaper Magazine - kocht ze daar.

'Let niet op de wastafel. Ik heb in de Brico twee rode schragen gekocht om het 18de-eeuwse Rouge de Caunes-bassin uit de Pyreneeën te ondersteunen. Het is een tijdelijke oplossing, in afwachting van een mooier onderstel. Maar vrienden vragen me nu wel of dat óók een kunstwerk is.'



Lees verder

Advertentie
Advertentie