sabato

Hollywoods next big thing

Timothee Chalamet en Saoirse Ronan. Hij is een van de kanshebbers voor 'Call Me by Your Name'. Zij maakt kans op een Oscar voor 'Lady Bird'. ©Hilary Swift / The New York Times

Zij acteert al sinds haar zevende, hij is Hollywoods next big thing. Zij maakt kans op een Oscar voor 'Lady Bird', hij is een van de kanshebbers voor 'Call Me by Your Name'. Saoirse Ronan en Timothée Chalamet over jeugdige onschuld in #MeToo-tijden, films maken met verbrande regisseurs zoals Woody Allen en professionele pauzes inlassen op je 23ste.

'Weet je hoe ik hem noem?' Saoirse Ronan lacht heel even, onweerstaanbaar. Ze wijst naar Timothée Chalamet, die net bij ons is komen zitten. 'Pony', zegt ze. 'Hij komt altijd heel dicht bij Greta en mij, alsof hij ons met zijn hoofd wil aaien.' Met Greta bedoelt ze de scenariste en regisseuse Greta Gerwig. We verkeren in goed gezelschap. Alledrie zijn ze genomineerd voor een Oscar. En alsof hij zijn collega gelijk wil geven, buigt Timothée Chalamet voorover, tot op de hoogte van haar wang. 'Het is zo ontwapenend', lacht Ronan. 'Mijn kleine pony.'

Doorbraak op 13

Saoirse Ronan werd in de Bronx geboren, maar groeide op in Ierland, vanwaar haar ouders afkomstig zijn. Drieëntwintig is ze, maar acteren doet ze al sinds haar zevende. De verfilming van 'Atonement', de roman van Ian McEwan, was haar grote doorbraak. Ze was dertien. De recensenten kwamen lof te kort, ze werd als een van de jongste meisjes ooit genomineerd voor beste vrouwelijke bijrol.

In 2015 speelde ze een Iers meisje met heimwee in 'Brooklyn'. Opnieuw werd ze genomineerd, deze keer voor beste actrice. Het jaar daarna maakte ze haar Broadway-debuut in Ivo van Hoves productie 'The Crucible' van Arthur Miller.

Vorige maand kreeg Saoirse Ronan een Golden Globe en haar derde Oscarnominatie, voor beste actrice in 'Lady Bird', een coming-of-agefilm van Greta Gerwig waarin Ronan een zeer excentrieke studente in een katholieke meisjesschool vertolkt. De film kreeg niet minder dan vijf Oscarnominaties, onder meer voor beste film en beste regie.

De 22-jarige Timothée Chalamet speelt in 'Lady Bird' de rol van het foute vriendje van Ronan. Eerder had hij al rollen in de televisiereeks 'Homeland' en in films zoals 'Men, Women & Children' of 'Interstellar'. In 'Call Me by Your Name', ook al een film over volwassen worden die afgelopen woensdag bij ons in de zalen kwam, zien we hem in een zeer ontroerende rol. De film, gemaakt door Luca Guadagnino, gaat over een zomerromance tussen twee jonge mannen en bezorgde Chalamet een Oscarnominatie voor beste acteur.

Eindeloos verloren

We ontmoeten het genomineerde gezelschap in Il Cantinori in Greenwich Village, New York, voor de lunch. Samen met het hoofdgerecht schotelen we hun onze vragen voor. Voortbordurend op het gesprek vooraf peilen we naar hun eigen favoriete coming-of-age-film.
Saoirse Ronan: 'Telt 'Dirty Dancing' mee?'µ

Waarom niet? Baby wordt toch volwassen in die film?
Ronan:
'Ik hou vooral van de manier waarop vrouwen voor elkaar opkomen. Zoals in 'Rebel Without a Cause'. Er zit heel wat romantiek in die film, maar dan platonischer. Ik besefte dat niet tot we 'Lady Bird' draaiden: hoezeer we toe zijn aan films over meisjes die volwassen worden zonder dat ze daar een vriendje voor nodig hebben.'
Timothée Chalamet: 'Ik raakte vooral in de ban van het boek 'The Perks of Being a Wallflower', dat later ook werd verfilmd. Het is zo geschreven dat eigenlijk alleen maar een jonge persoon aan het woord kon zijn. En ook, hoe eindeloos verloren het hoofdpersonage zich voelt.'
Ronan: 'Precies. Ik houd van die personages omdat ik er dingen van mezelf in terugvind. Als je een rol krijgt in uitmuntende films als 'Lady Bird' of 'Call Me by Your Name', dan heb je een zeer grote verantwoordelijkheid: die rol op een zo echt en eerlijk mogelijke manier spelen. Zodat jonge mensen die kijken, denken: ik zie mezelf daar op dat scherm. Dan vraag ik me weleens af: en wat als ik daar niet in slaag?'
Ronan: 'Ik maak me constant zorgen als ik acteer: krijg ik het ook deze keer voor mekaar?'
Chalamet: 'Die vraag zit ook altijd in mijn hoofd, ja.'
Ronan: 'En telkens als een film ingeblikt is, krijg ik dat gevoel van 'oef, het is me dan toch weer gelukt.' Ik ben iemand die de anderen altijd wil tevredenstellen, zie je. Ik wil niemand voor de borst stoten. Tegelijk ben ik als actrice op een punt beland dat ik pal achter mijn beslissingen moet staan of mezelf tegelijk de vrijheid moet geven om een andere richting uit te gaan. Zelfs als iedereen in mijn omgeving me zegt dat ik het omgekeerde moet doen. Dat is niet makkelijk.'

©Hilary Swift / The New York Times

Mislukken

Jullie hebben beiden een zeer expressief gezicht waarmee je heel complexe gevoelens kunt uiten zonder te praten. Is dat aangeboren of leer je dat?
Ronan: 'Je moet in ieder geval oefenen. Hoe vaker je het doet, hoe sneller je die gevoelens in je kunt opnemen. Maar ach, dan zie je soms kinderen op het scherm die ongelooflijk open en ongeremd zijn.'

Zoals jij, en dan vooral je blik, in 'Atonement'?
Ronan:
'Ik had op dat moment nog helemaal geen opleiding gekregen, en had al zeker geen levenservaring.'

Vind je dat je het bij de dertiende take beter doet?
Chalamet:
'Ze zeggen weleens dat ik het hart op de tong heb. Misschien neigt dat inderdaad meer naar iets dat aangeboren is. Mijn beste les in de toneelschool was telkens opnieuw mislukken. In mijn tweede jaar was er een scène waar ik de tanden echt op stukbeet. Het wilde maar niet lukken. Een scène uit 'The Graduate', waarin ik Benjamin moest spelen. Maar precies omdat het niet lukte, was er iets dat me bevrijdde. Het verplichtte mij iets anders te proberen. Het maakte me niet noodzakelijk beter als acteur, maar schonk me veel meer vrijheid in mijn hoofd.'
Ronan: 'Sommige toneelacteurs hebben het moeilijk als ze terugkeren naar de film. De camera kan een verlammend effect hebben. Maar ik vind het heerlijk om te weten dat die camera me in het oog houdt, op zoek naar wat hij zou moeten zien. De camera belet me niet om terug te keren naar die kinderlijke gevoeligheid die ik ervaar als ik acteer: er helemaal in opgaan, mezelf helemaal aan het verhaal geven.'

Worden jullie nooit zelf nostalgisch van de films waarin jullie spelen?
Ronan:
'De gemene deler tussen die films is dat ieder moment zo groot is voor een jonge persoon die het beleeft, dat die persoon geen tijd heeft om het te verwerken. Want dat moment is zo weer weg. Dat is wat zo hartverscheurend is aan de jeugdjaren. Pas helemaal aan het einde denk je bij jezelf: eigenlijk was ik nog niet klaar om mijn jeugd af te ronden. Ik ben echt nostalgisch naar de tijd toen ik zeven of acht was en nog op het platteland woonde. Toen ik gewoon naar school ging en een paar vrienden had. Ik mis die eenvoud.'

De rode loper is iets heel anders dan een dorpje in Ierland, bedoel je?
Ronan:
'Ik weet niet hoe het voor jou was, Timmy, toen je voor het eerst die plechtigheid van de Oscars hebt meegemaakt. Toen het mij overkwam met 'Brooklyn', voelde dat natuurlijk fantastisch aan. Maar het was ook zeer overweldigend. Zoals ik al zei: voor je het kunt grijpen, is het alweer voorbij. Deze keer ben ik meer relaxed, misschien omdat we het samen kunnen doen?'
Chalamet: 'Voor mij is het al begeesterend om gewoon met al die mensen samen te zijn.'

©Hilary Swift / The New York Times

#MeToo

Maakt #MeToo het niet allemaal complexer? De rode loper op zich is al intimiderend en nu word je ook nog eens verondersteld iets intelligents te vertellen over de seksuele moraal?
Ronan: 'Het is een hot topic geweest. Op de Golden Globes leefde het gevoel dat we daar waren met een doel, meer dan ik ooit op een andere happening mocht ervaren.'

Had je als kind op de set enig vermoeden dat vrouwen ongelijk werden behandeld?
Ronan:
'Ik ben altijd behoorlijk bijdehands geweest en voelde duidelijk dat ze naar me luisterden. Maar wat nu gebeurt, heeft me doen terugblikken, zowel professioneel als privé. En dan zie ik dat mannen en vrouwen inderdaad niet dezelfde kansen krijgen. We spelen niet op hetzelfde terrein. Terwijl ik samen met Greta met de pers bezig was, toen ik haar zag praten over haar rol als regisseur, dacht ik: dat wil ik wel eens proberen. Ooit wil ik een kleine film regisseren. Actrice blijven en daarnaast af en toe een film maken, zoiets dacht ik. Maar waarom denk ik dan niet spontaan dat ik een groot regisseur kan worden? Veel vrouwen denken dat ze als regisseur, iets dat behoorlijk gezaghebbend is, nooit het grote succes kunnen oogsten. Maar toen ik Greta bezig zag, drong het tot me door dat ik méér kan bereiken. En dat voor iemand die altijd dacht dat ze veel zelfvertrouwen had.'

Chalamet: 'Ik heb het geluk dat ik een oudere zus heb die me altijd duidelijk heeft gemaakt hoe het voelt wanneer een vrouw haar ideeën deelt. En hoe die ideeën helemaal anders worden onthaald dan wanneer ze van een man komen. We zijn nog jong en kunnen hopelijk nog jaren meedraaien. Het is dan ook onze verantwoordelijkheid om iets aan die perceptie te veranderen.'
Ronan: 'Ik heb er misschien wel een poos over gedaan om te zien dat de dynamiek op de set niet altijd even fair was. Maar sinds mijn twaalfde heb ik wel altijd beseft dat ik andere vragen van de pers kreeg dan de mannen. Zoals: voor welke celebrity zou jij vallen? Of: trek je echt al die jurken aan? Altijd over hoe je eruitziet en verliefdheid... Dat brengt me telkens opnieuw aan het kolken.'

#MeToo verandert voor mij niets. Ik wilde alleen maar verstandige, evenwichtige rollen spelen, en heb die ook altijd gekregen.

Woody Allen

'Call Me by Your Name' ging een maand na het schandaal over Kevin Spacey in première. In de slipstream ervan werd gezegd dat Armie te oud was om naast je te spelen, dat het wat pervers leek. Was je bezorgd?
Chalamet:
'Helemaal niet. Iedereen mag reageren zoals hij wil, als hij de kunst maar gezien heeft. Ik moet trouwens nog altijd iemand ontmoeten die de film niet heeft ervaren als een consensueel verhaal vol liefde.'
Ronan: 'En je ziet hoe de personages van elkaar leren. Je ziet goed hoe Timmy er evenveel uithaalt als Armie.'

Verplicht #MeToo je op de een of andere manier om na te denken over de projecten die je aanvaardt, de regisseurs met wie je werkt?
Ronan: 'Je moet daar sowieso altijd over nadenken. Ik heb geluk gehad. Ik wilde alleen verstandige, evenwichtige rollen spelen en kreeg die ook. Voor mij verandert er niets. En wat de regisseurs betreft: ook daar is het aan jou om te oordelen of er grenzen worden overschreden en of je in dat geval stappen onderneemt.'

Timothée heeft die stap gezet. Heb jij hard geworsteld met het feit dat je met Woody Allen de film 'A Rainy Day in New York' gemaakt hebt?
Chalamet:
'Het hoort bij de job van een acteur: beter bewust zijn van de keuzes die je maakt. Ik zal mij moeten uitspreken over mijn samenwerking met Woody Allen. Maar 'Call Me by Your Name' is mijn eerste grote film. En niemand zal mij beletten om dat te vieren.' (Intussen verklaarde Chalamet dat hij zijn salaris voor de film 'A Rainy Day in New York' van Woody Allen aan een goed doel schenkt, nvdr.)

Jullie komen beiden uit een showbizzfamilie. De vader van Saoirse was acteur en de moeder van Timothée was danseres. Maakten ze zich zorgen toen jullie als kind al aan de slag gingen?
Ronan:
'Als je het goed aanpakt, is het mogelijk je jeugdige onschuld niet te grabbel te gooien. Thuis speelde ik zoals een kind hoort te spelen, waarna mijn ouders me naar de set brachten. En daar beschermden ze me, maar ze lieten ook de ruimte om te acteren. Waarna ik naar huis ging en opnieuw kind werd.'
Chalamet: 'Mijn ouders zeiden altijd: als je dat echt wil doen, dan staan we helemaal achter je. En dat deden ze ook. Maar toen ik na 'Homeland' en 'Interstellar' voluit voor een carrière als acteur wilde gaan, zei mijn moeder: 'neen, ga maar naar school zodat je iets hebt om op terug te vallen.' Toen dacht ik: Wat moet ik nu? Maar mijn ouders zijn fantastische mensen. Het is wel wat raar, als je 16 of 17 bent, en je moet een babysitter meenemen op de set. Een raar gevoel, te weten dat je ouders daar zitten terwijl jij acteert.'

Ronan: 'Inderdaad. Of ook, dat je geld verdient als kind. Het verandert toch wel iets aan de relatie die je hebt met je ouders.'

©Hilary Swift / The New York Times

Uitgeput

Jodie Foster ging na een jeugd vol acteerwerk opnieuw naar school. Komt er een moment waarop jullie ook moeten bijtanken?
Ronan:
'Ik had het erover met Jodie. We kregen beiden heel jong zeer interessante rollen. Het klinkt misschien ironisch, maar het succes van 'Lady Bird' gaf me het gevoel dat ik een pauze kon inlassen. Dat deed ik vorig jaar ook, zes maanden lang. Na 'Brooklyn', 'The Crucible', 'Lady Bird' en 'On Chesil Beach' was ik echt uitgeput. Leeg. Ik ging reizen, een betere beslissing had ik niet kunnen nemen. We stoppen zoveel van onszelf in ons werk dat we onszelf af en toe terug moeten claimen, om een ander stuk van ons leven te ontdekken.'
Chalamet: 'Ik heb dan weer het gevoel dat ik er snel opnieuw in moet duiken. Ik weet niet wat met mij zou gebeuren als ik zes maanden moest wachten op een volgende film. Zoals we daarstraks al zeiden, over mislukken als bron van vrijheid. Na al die positieve reacties voelt het alsof ik het nodig heb om weer eens te floppen.'

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content