sabato

Virginie Efira wint Magritte voor beste Belgische actrice

©Fred Meylan

Ze is van Molenbeek, groeide op in Schaarbeek, maar woont nu in Parijs. Lang geleden deed ze mee aan de verkiezing van Miss Belgian Beauty, vandaag wordt ze alom geprezen om haar volwassen vertolkingen in ‘Victoria’ van Justine Triet en ‘Elle’ van Paul Verhoeven. Frankrijk ging al helemaal overstag. Maak kennis met Virginie Efira, de Belgische actrice die afgelopen weekend de Magritte voor beste Belgische actrice won en ook nog eens genomineerd is voor een Franse César. ‘Toen ik aan mijn eerste film begon, dacht ik: dit wordt toch niets. Waarom me dan zorgen maken?’

De jaren 80-90. Virginie Efira, geboren in Molenbeek en opgegroeid in Schaarbeek, draagt veel te korte rokjes en veel te veel make-up. Haar vader, een oncoloog, krijgt er zowaar grijs haar van. Met zo’n lichtheid door het leven gaan: wat zal er toch van mijn dochter worden?

De jaren 90-2000. De jonge blondine, onschuldig mooi, neemt deel aan de verkiezing van Miss Belgian Beauty, maar eindigt tweede. Het levert haar een citytrip op. En wat later krijgt ze een contract als televisiepresentatrice. In de eerste jaren mag ze voor RTL-TVi en - later - het Franse M6 talentenjachten en hitparades aaneenpraten. Ze oogt als een typische ‘girl next door’, het buurmeisje dat zowel bij meisjes als jongens populair is, en eveneens goed ligt bij de schoonmoeders en -vaders in spe. Haar frisse verschijning verleidt het Franse publiek.

©Fred Meylan

De jaren 2010. Efira waagt zich aan het witte doek. Blond met een gevoel voor humor. Romantische komedies gaat ze draaien. ‘L’amour c’est mieux à deux’ is haar eerste grote succes: meer dan een miljoen bezoekers gaan Efira in de bioscoop bekijken. In de jaren daarna volgen ‘La chance de ma vie’ en ‘Mon pire cauchemar’, films die in Vlaanderen nauwelijks opgemerkt worden.

Op naar 2016 dan maar. Virginie Efira, 39 intussen, staat op de affiche van vier films. Twee romantische komedies die iedereen alweer vergeten is. Maar ook twee films die voor altijd zullen bijblijven. In ‘Elle’, de spraakmakende Franse film van Paul Verhoeven, - die in 1992 al de filmwereld wakker schudde met zijn erotische thriller ‘Basic Instinct’ - een bijrol die heel atypisch is voor haar: haar personage is sober, bijna anoniem zelf. De vrome buurvrouw. Het wordt een sleutelrol in haar carrière, want ‘Elle’ slaat in én aan: beste buitenlandse film op de Golden Globes én genomineerd voor een Franse César. Daarna krijgt ze in ‘Victoria’ van Justine Triet voor het eerst een behoorlijk complexe rol: een uitgebluste advocate met op hol geraakte fantasie en lonkende depressie.

Februari 2017. Voor haar vertolking in ‘Victoria’ won Efira afgelopen weekend de Magritte voor beste Belgische actrice. En ze maakt ook nog kans op een César, de Franse tegenhangers van de Oscars, zeg maar, die op 24 februari worden verdeeld.

Gebrek aan zelfvertrouwen
We moesten aan dit alles terugdenken tijdens die acht minuten en 25 seconden wachten aan de telefoon, met op de achtergrond het altijd leuke deuntje van ‘Grease’. Virginie Efira heeft het druk, want in volle voorbereiding op de volgende film van Gilles Lellouche, ‘Le grand bain’. Bovendien is ze toch altijd te laat als ze met iemand afspreekt. Als er één term is die prima bij haar past, dan is het wel ‘eindelijk’. ‘Eindelijk’ antwoordt ze. ‘Eindelijk’ wordt ze bekend als actrice. ‘Al heel vroeg in mijn leven maakte ik me de bedenking dat ik als mens helemaal niet bijzonder was’, zegt ze. ‘Acteren was een kinderdroom en dus ongenaakbaar heilig voor mij.’

Ze probeerde het wel, schreef zich in aan zowel het Institut National Supérieur des Arts du Spectacle (INSAS) als het Brusselse conservatorium, maar gaf er twee keer vroegtijdig de brui aan. Gebrek aan zelfvertrouwen, zo verklaart ze het zelf. ‘Ik verlangde ernaar om ooit te kunnen acteren, maar tegelijk had ik heel veel schrik om er echt mee geconfronteerd te worden. Je weet wel: als ik de stap zet en compleet flop, wat moet ik dan daarna, nadat ik er al mijn hele leven van heb gedroomd?’

Victoria. ©Audoin Desforges

Dus bergt ze haar droom op. Ze stopt met haar studies, maar gaan werken doet ze ook al niet. Efira valt op dat moment in geen enkel maatschappelijk hokje meer onder te brengen, tot groot ongenoegen van haar vader.

Als ze 21 is, komt er gelukkig opnieuw wat beweging in haar leven: ze doet een casting voor het jongerenprogramma ‘Mégamix’ op RTL én krijgt een contract. Met flitsende fluopakjes aan is ze de gekke, drukdoende meid van dienst. Of vader Efira zich dan al wat geruster voelt, weet niemand. Hoe dan ook: de ongeplande carrière van de jonge Brusselse kan beginnen.

Vrolijke komedies
Bijna tien jaar lang rijft Efira de ene televisieopdracht na de andere binnen. Ze praat razend populaire talentenjachten zoals ‘Star Academy’ en ‘A la recherche de la Nouvelle Star’ aaneen, en ruilt RTL-TVi in voor de Franse zender M6. Maar het filmvirus laat haar niet los. In 2010 vraagt de Franse filmmaker Philippe Lefebvre haar of ze niet wil meespelen in de komedie ‘Le Siffleur’. De romantische komedies volgen elkaar daarna in snel tempo op. Zo speelt ze in 2011 aan de zijde van Isabelle Huppert en Benoît Poelvoorde in de Frans-Belgische satire ‘Mon pire cauchemar’. ‘Achteraf bekeken is het niet zo onlogisch dat ik in die beginjaren van m’n filmcarrière telkens weer werd gecast voor vrolijke komedies’, vertelt ze.

‘Ten eerste heb ik wel wat kinderlijke trekjes in mijn fysiek - een kenmerk dat vrijwel altijd voorkomt bij actrices van romantische komedies. Je kan moeilijk zeggen dat ik een ‘femme fatale’ ben, ‘schattig’ is wellicht een beter adjectief. Bovendien dacht niemand aan mij voor ingetogen, sombere personages omdat ik zelf ook nooit had getoond dat ik daar misschien wel voor diende. Tijdens mijn televisiejaren had ik me altijd verstopt achter mijn glimlach. Ten slotte maken ook de jaren die voorbijgaan en de ontgoochelingen die je intussen vergaart dat je veel minder snel toont wie je echt bent. Toen ik aan mijn eerste film begon, dacht ik: dit wordt toch niets. Waarom me dan zorgen maken? Kortom, het heeft een tijdje geduurd voor ik in mijn leven de dingen kon gaan doen die ik echt leuk vond. Maar ik ben er altijd voor blijven gaan, zo ben ik. Jarenlang heb ik me geschaamd omdat ik nooit een diploma heb behaald. Vandaag ben ik ervan overtuigd dat je die achterstand altijd kan goedmaken.’

Elle. ©Elle

Stemmen in Frankrijk
Haar achterstand maakte ze meer dan goed in 2016. Op het Filmfestival van Cannes was de Belgische vorig jaar maar liefst twee keer vertegenwoordigd: met een bijrol in ‘Elle’ van Paul Verhoeven, én met de titelrol in Victoria van Justine Triet, waar ze een dertigjarige advocate speelt aan de rand van een zenuwcrisis. Na de vertoning in Cannes werd Efira algemeen bejubeld als de ‘nieuwe ster van de Franse cinema’. ‘Victoria is inderdaad bijzonder, omdat de titelrol ontzettend complex is. Ik moest echt uit mijn comfortzone treden.’

Met die gedrevenheid, maar ook haar lef, dwong Virginie Efira intussen haar plek af in Frankrijk. Figuurlijk, maar ook letterlijk, want samen met haar driejarig dochtertje Ali woont ze intussen twaalf jaar in Parijs. Sinds vorig jaar heeft ze trouwens de dubbele nationaliteit: Belgisch, maar ook Frans. ‘Ik heb het gedaan omdat ik absoluut in Frankrijk wilde gaan stemmen.’ Alleen daarvoor, willen we weten? Het antwoord komt sneller dan afweergeschut: ‘Natuurlijk! Als je je niet inlaat met de politiek, dan zal de politiek zich wel inlaten met jou. Zoals de maatschappij vandaag is, op zoek naar een identiteit, gebukt onder een economische crisis, is het van cruciaal belang dat je als mens een ideaal hebt. Dat je dat ideaal verdedigt en er ook voor ijvert.’

Gerustgesteld
In België gaat ze niet meer stemmen - ‘ik beteken daar niets meer’. Maar ze komt wel nog één keer per maand naar ons land. Afgelopen weekend zat ze de ceremonie van de Magritte du cinéma voor, de uitreiking van de filmprijzen waarvoor ze zelf twee keer was genomineerd: als beste actrice in ‘Victoria’ en als beste bijrol in ‘Elle’.

©Ralph Wenig

Een erkenning die ze krijgt in het jaar waarin ze veertig wordt. Veertig. Of ze dat cijfer vreest? ‘Het verheugt me niet, maar ik vrees het ook niet. Ik zeg trouwens al twee jaar tegen iedereen dat ik veertig ben. Acht- en negenendertig, eigenlijk is dat ..veertig. Ik voel me dus al lang veertig.’

Ze maakt zich ook geen zorgen over het lot van actrices die de veertig voorbij zijn, zoals filmaanbiedingen die zeldzamer worden of sommige rollen die niet meer toegankelijk zijn. Virginie Efira heeft lang geleden al beslist om niet te gaan navelstaren, maar vooruit te kijken. Het gebrek aan zelfvertrouwen dat ze als adolescente verstopte onder haar provocerende outfits is langzaam maar zeker verdrongen door een krachtige zelfverzekerdheid. Een zelfvertrouwen dat maakt dat ze vandaag niet langer alleen maar actrice is, maar ook aan projecten werkt.

Zo produceerde ze al een film, ging ze praten met regisseurs en producers, en kocht de filmrechten van een paar boeken. ‘Ik heb zin om dingen in de filmwereld te doen en …doe ze ook.’

Meer wil ze over haar plannen nog niet kwijt. Maar vader Efira zal nu wel gerustgesteld zijn. Temeer omdat zijn andere kinderen ook niet gekozen hebben voor het pad dat voor hen was geëffend. Een van de broers van Efira is kunstschilder, een andere bouwt boomhutten in Zuid-Amerika en een zus speelt Amerikaans voetbal. In vergelijking daarmee lijkt acteren inderdaad behoorlijk conventioneel.

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content