Advertentie
Advertentie
sabato

Filmster Marion Cotillard wordt sterontwerper

Sinds Marion Cotillard acht jaar geleden de Oscar voor beste actrice won voor haar vertolking van Edith Piaf in ‘La môme’ lijkt er een rode draad door haar carrière te lopen: rollen van gecompliceerde en getormenteerde vrouwen. ©Chopard

Dat Lady Macbeth Cannes in haar ijzeren greep zal houden, is zeker. Maar wordt hoofdrolspeelster Marion Cotillard ook de koningin van de rode loper? Ze heeft er alvast de juwelen voor ontworpen. Een gesprek met Cotillard over Xanax, je vrijwillig laten opsluiten in een kooi, en bezeten raken door een rol. 'Ik heb zelfs duiveluitdrijving geprobeerd.'

In een Parijse hotelsuite gedraagt Marion Cotillard zich als een monster. Ze springt uit haar stoel en kruipt op handen en voeten door de suite terwijl ze verontrustende klanken produceert. De actrice speelt Godzilla, nu plots rechtopstaand, klauwen in de aanslag. Marcel, haar vierjarige zoontje met de Franse acteur en regisseur Guillaume Canet, kirt het uit van plezier. Als ze weer gaat zitten, heeft ze Marcel nog op haar schoot. 'Het zal hem wel snel gaan vervelen hoor', stelt ze ons gerust.

Mona Lisa
Sinds Cotillard acht jaar geleden de Oscar voor beste actrice won voor haar vertolking van Edith Piaf in 'La môme' lijkt er een rode draad door haar carrière te lopen: rollen van gecompliceerde en getormenteerde vrouwen. Een vrouw wier beide benen geamputeerd zijn in 'De rouille et d'os' (2012). Een jonge Poolse vluchtelinge die in New York in de prostitutie wordt gemanipuleerd in 'The immigrant' (2013). In het recentere 'Deux jours, une nuit' van de Dardennes speelt ze een fabrieksarbeidster die na een depressie terugkeert naar het werk en daar geconfronteerd wordt met collega's die moeten kiezen tussen haar job en een bonus.

©Chopard

In haar nieuwste film waagt Cotillard zich aan een nóg onstabielere vrouwelijke hoofdrol: Lady Macbeth. 'Macbeth', een Shakespeare-adaptatie van de Australische regisseur Justin Kurzel gaat in Cannes in première en dingt mee naar de Gouden Palm. In de tragedie overtuigt Lady Macbeth haar man, de schotse edelman Macbeth (gespeeld door Michael Fassbender) om koning Duncan te vermoorden en zelf de troon te bestijgen. Uiteindelijk wordt Lady Macbeth krankzinnig en pleegt ze zelfmoord.

Cotillard lijkt een zwak te hebben voor outsiders, opperen we. 'Ik heb me altijd al een buitenstaander gevoeld', zegt ze. 'Ik heb iets vreemds in me. Ik voel me nooit op mijn gemak in een groep mensen. Dan is het knokken om mijn angst te overwinnen.' Als we vragen over welke angsten ze het heeft, lacht ze. Haar ogen zijn alert, maar tegelijk glazig, alsof er ieder moment tranen kunnen komen. Haar blik heeft iets van de Mona Lisa.

Het is wellicht die mysterieuze gloed die filmmakers zo aanspreekt. Olivier Dahan schreef het script van 'La môme' met Cotillard in het achterhoofd wegens haar 'tragische blik'. Ook de Amerikaanse regisseurs Christopher Nolan ('Inception' en 'The dark knight rises'), Michael Mann ('Public enemies') en Woody Allen ('Midnight in Paris') vielen voor die blik. Vandaag behoort Cotillard tot een van de best betaalde niet-Amerikaanse actrices in Hollywood, hoewel ze ook steeds in lowbudgetfilms is blijven spelen.

De Dardenne-broers, die in hun veertig jaar lange carrière alleen werkten met onbekende namen, namen een risico toen ze Cotillard castten voor 'Deux jours, une nuit'. Niet alleen omdat ze het intussen al had gemaakt in Hollywood. Cotillard is ook een van de Christian Dior-gezichten. Of ze er wakker van heeft gelegen dat zij en de Dardennes - die de Gouden Palm al drie keer wegkaapten - vorig jaar naast de prijzen grepen? 'Ik niet, neen. Dat kon me absoluut niet schelen', zegt ze. 'Maar voor de film? De Dardennes krijgen in Cannes altijd een onderscheiding. Het maakte me wel wat paranoia. Ik dacht: 'Oh God, misschien ligt het wel aan mij.'

Cotillard is gepassioneerd door het milieu. Ze eet alleen lokaal geproduceerd voedsel, is Greenpeace-ambassadrice en voor het Zwitserse luxehuis Chopard ontwierp ze nu een handjuweel waarvan de opalen 100 procent eerlijk zijn gewonnen. ©Chopard

Duiveluitdrijving
Marion Cotillard staat bekend als een fanatieke researcher voor haar rollen. Een actrice die zich vereenzelvigt met haar personage. Voor Edith Piaf had ze niet alleen haar wenkbrauwen en een deel van haar haar weggeschoren, ze had zich ook als het ware laten verschrompelen om in de huid van de veel kleinere Piaf te kruipen. Ze bracht iedere dag 5 uur door op de make-upstoel.

Piaf was veel meer dan een rol die ze speelde: het was een bijna demonische kracht die haar in bezit nam. Ze vertelt dat ze na de laatste opnames voelde hoe Piaf haar bleef achtervolgen, haar soms toesprak met die hese stem. Acht maanden lang was Cotillard Piaf. 'Ik probeerde echt alles. Duiveluitdrijving met zout en water. Ik reisde naar Bora Bora om aan haar te ontsnappen. Ik ging naar Machu Picchu in Peru om er een aloude sjamanistische behandeling te volgen en haar uit me weg te krijgen, nadat ik had ingezien waarom ik haar niet kon loslaten: ze was als kind in de steek gelaten. Haar grote angst was alleen zijn.'

Maar nu is Marcel in haar leven en wil Cotillard niet meer zo diep in een rol opgaan. Ze wil zichzelf niet langer verliezen in wat ze de 'totale duisternis' noemt. Ze heeft net de opnames achter de rug voor 'Macbeth', waarin ze Lady Macbeth speelt naast Michael Fassbender. 'Voor ik moeder werd, dacht ik alleen maar aan het personage dat ik moest spelen. Hoe sterker de rol me raakte, hoe closer ik me voelde met de vrouw. Maar nu kan ik mezelf niet meer zo opsluiten in een andere wereld. Ik wil niet dat mijn zoon de gevolgen moet dragen als ik me raar gedraag omdat ik depressief ben of een koning probeer te vermoorden voor een rol.'

Ook de voorbereiding voor 'Deux jours, une nuit' pakte ze 'light' aan. 'Wat medische informatie over paniekaanvallen en neveneffecten van Xanax. Ik weet wat een depressie inhoudt. Zelf heb ik er nooit een gehad, maar ooit dacht ik dat het zover was.' Cotillard vertrouwt Marcel, die vervelend begint te doen, toe aan het kindermeisje. 'Sindsdien voel ik beter aan als de zaken niet goed zitten, als ik dreig vast te lopen. Dan is het een kwestie van veranderen, de slechte energie ombuigen.'

ET-verwarring
Cotillard zegt dat ze altijd zeer 'gevoelig' is geweest. Als kind was ze schuchter, melancholisch, een eenzaat en vooral op zoek naar zichzelf. 'Op mijn zevende al zat ik met existentiële dilemma's. Obsessieve vragen over mijn plek in de wereld. Vanwaar komen we? Waarom zijn we hier?'

©BelgaImage

Cotillard groeide op in Alfortville, een buitenstad van Parijs, als kind van bobo-ouders, bourgeois bohémiens. Haar moeder Monique Theillaud was een actrice, haar vader Jean-Claude Cotillard een Bretonse mimeartiest en theaterregisseur. Samen met haar tweelingbroers Guillaume en Quentin, nu schrijver en beeldhouwer, woonde ze in een appartement op de 18de verdieping van een flatgebouw. Wat buitengesloten uit de bijna symbiotische relatie tussen haar broers was ze een stil kind. 'Ik kon me met niemand identificeren. Op school vonden ze me raar. Ik kon ook moeilijk de precieze relatie tussen mensen vatten.'

Mee daardoor nam haar verbeelding snel de bovenhand. Toen ze op haar zevende naar 'ET' ging kijken, raakte ze zo in de war dat ze de filmzaal moest verlaten. Haar vader liet haar ook kennismaken met de stille film. 'Alleen in mijn slaapkamer speelde ik Louise Brooks of Greta Garbo na', zegt ze terwijl ze zichzelf als tiener probeert na te bootsen. 'Van mijn vader nam ik heel veel over. Hij leerde ons thuis met allerlei spelletjes mime te spelen.'

Toen vader Cotillard zijn eigen theatergezelschap oprichtte, verhuisde het gezin naar La Beauce, bij Orléans. Moeder Cotillard ging doceren aan het Conservatoire d'Art Dramatique d'Orléans, waar haar tienerdochter zich inschreef voor de acteerlessen. 'Een manier om uit mezelf te ontsnappen', zegt ze nu. 'Maar precies door te gaan acteren ontdekte ik mezelf.' Toen ze afstudeerde, verhuisde ze naar een flatje in de buurt van de Parijse Gare du Nord. Op haar 18de speelde ze mee in de televisiereeks 'Highlander'. Sindsdien zat ze nooit nog zonder acteerwerk.

Quelle horreur
Haar eerste grote filmkans kreeg Marion Cotillard in 1998 met 'Taxi', een klucht van Luc Besson. Zes jaar later ontmoette ze acteur Guillaume Canet, toen nog getrouwd met Diane Kruger, op de set van 'Jeux d'enfants'. Toen Canet in 2006 scheidde, vonden ze elkaar terug. Vandaag zijn ze in Frankrijk wat 'Brangelina' voor Hollywood is. Foto's van het echtpaar in het openbaar zijn heel zeldzaam. Er is ook weinig geweten van hun huwelijksleven, hooguit dat ze allebei gitaarfreaks zijn. Hun flat in Le Marais bulkt van de gitaren en tot voor kort speelde Cotillard basgitaar bij de Parijse zanger Yodelice, onder de naam Simone. De strenge Franse wetgeving over privacy geeft hun de nodige ademruimte. 'Dat ze jouw foto nemen op straat en in een magazine publiceren, verandert je leven natuurlijk niet. Maar wat die mensen in Engeland overkwam, telefoons afluisteren en zo, dat is ziekelijk.'

Op mijn zevende al zat ik met existentiële dilemma's. Obsessieve vragen over mijn plek in de wereld. Vanwaar komen we? Waarom zijn we hier?
Marion Cotillard

Politiek neemt Cotillard evenmin een blad voor de mond. Ondanks een forse uitschuiver een paar jaar geleden. Toen zorgde ze voor wereldwijde consternatie toen ze vertelde over documentaires die haar achterdochtig maakten. Ze plaatste meer bepaald vraagtekens bij de aanslagen van 11 september, vooral dan bij het snelle instorten van de torens. 'Ik geloof niet alles wat ze me vertellen', klonk het toen.

Begin over het extreemrechtse Front National en ze trakteert je op een 'Quelle horreur'-gezichtsuitdrukking. 'De Franse politiek is een circus', zegt Cotillard. 'Wij, Fransen, houden ervan om de dingen eens dooreen te schudden, maar Marine Le Pen in de regering? Dat gebeurt nooit.'

Maar het milieu blijft, na film, haar grootste passie. Ze is een overtuigd locavoor. Ze recycleert al sinds de jaren 80, een gewoonte die ze oppikte van haar Bretonse grootmoeder. En ze is Greenpeace-ambassadrice. In 2010 trok ze naar Congo om een reeks films te draaien over hoe boomvellers het regenwoud verwoesten. Een jaar later steunde ze in het Amazonewoud het indianenopperhoofd Raoni, toen die het opnam tegen de bouw van de hydro-elektrische stuwdam van Belo Monte in het Braziliaanse Para. En vorig jaar liet ze zich opsluiten in een kooi, als protest tegen de arrestatie van de 'Arctic 30', dertig Greenpeace-actievoerders in Rusland. Vandaag zet Cotillard zich in voor de bedreigde Sumatratijger. Twee jaar geleden was ze het gezicht van de Green Carpet-lijn van het Zwitserse luxehuis Chopard, een juwelencollectie gemaakt van eerlijk gewonnen goud en diamanten. Nu worden daar gekleurde edelstenen aan toegevoegd. Cotillard ontwierp zelf een handjuweel - waarvan maar één exemplaar wordt gemaakt - dat op Cannes wordt voorgesteld. 'De opalen voor dit juweel zijn in Australië op een faire manier door een familiebedrijf gewonnen. Waarom moet de creatie van dromen en luxe een nachtmerrie zijn voor de mensen die het ruwe materiaal opgraven?', zegt ze.

'De natuur zal ons overleven. We helpen niet de natuur om zeep, maar onszelf. En de dieren. Gelukkig merk ik dat almaar meer mensen dat beginnen in te zien, maar het blijft een traag proces. Waarom luisteren we niet vaker naar de verstandige mensen van deze wereld?' En ze lijst die breinen meteen op: Al Gore, de Frans-Canadese astrofysicus Hubert Reeves of de Algerijnse schrijver en landbouwer Pierre Rabhi.

En jawel, ze is zich bewust van de paradox van haar milieu-inzet, de vele langeafstandsvluchten waar ze als actrice een abonnement op heeft en haar ambassadeurschap voor Dior. 'Campagne voeren en acteren is onverenigbaar', zegt ze. 'Daarom stopte Audrey Hepburn met acteren. En daarom zal Angelina Jolie ermee ophouden. Maar daar ben ik nog niet klaar voor.'

© The Guardian

Filmfestival van Cannes, van 13 tot 24 mei, www.festival-cannes.com

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie