sabato

The next act: Vanessa Paradis is klaar voor het theater

Zangeres, actrice, Frans icoon en muze - zelfs na #MeToo - was Vanessa Paradis al. Met het toneelstuk 'Maman' is ze nu klaar voor de volgende akte.

Er was ongetwijfeld een stalen temperament voor nodig. En veel optimisme. Hoe ze in 1987 – ze was amper 14 – door ‘Joe le Taxi’ als een projectiel naar de top werd geschoten. Naar de grote hoogte waar ze vandaag nog altijd staat. Aanbeden popidool, actrice die telkens weer interessant blijkt: Vanessa Paradis, vandaag 48, is het allemaal, én is vooral overeind gebleven. Ze wentelde zich niet in een soort luxueuze routine. Ze is nooit bang geweest om een stap opzij te zetten, of om een complete metamorfose te ondergaan.

Met ‘Maman’ zet Vanessa Paradis haar eerste stappen op de theaterbühne. Het stuk gaat onder meer over geweld tegen vrouwen. ‘Het is essentieel dat dat onderwerp aan bod komt.’ ©Jean-Baptiste Mondino

Het is die instelling die Vanessa Paradis vandaag naar alweer een nieuwe ervaring leidt: de planken. De Française debuteert op 14 september op het toneel, in het Parijse Théâtre Édouard-VII. Samuel Benchetrit, haar echtgenoot, schreef speciaal voor haar ‘Maman’. Haar personage is dat van een gevoelige, innemende vrouw die in een poëtisch-absurd universum wordt ondergedompeld, een wereld die haar mooie kanten, maar ook de barsten in haar ziel zal onthullen. We ontmoeten de nieuwbakken theateractrice tijdens haar eerste repetities. Ze is in een vrolijke bui, lacht, is enthousiast en mixt zelfs een spritz voor ons.

Vanwaar eigenlijk deze carrièremove?

Vanessa Paradis: ‘Ik wilde dit gewoon voor Samuel doen. Hij wilde een toneelstuk voor me schrijven. Ik had al weleens een voorstel gekregen om toneel te gaan doen, en bijna was het er ook van gekomen. Alleen was het toen niet het juiste moment. Natuurlijk heb ik plankenkoorts, maar het verlangen om het te doen, is sterker dan de angst. Ik vind het trouwens een zeer goed stuk: goed geschreven en zeer visueel. Het zou een film kunnen zijn. Het verhaal zelf vind ik ook heerlijk. Veerkracht, liefde en de uiteindelijke openbaring als thema’s, allemaal in een zeer poëtische sfeer, vermengd met absurditeit en humor: het is grappig en tegelijk aangrijpend.’

‘Mijn levensverhaal sinds mijn veertiende is dat de mensen altijd mee zitten te kijken.’
Vanessa Paradis
Zangeres en actrice

Je hebt plankenkoorts, zeg je. Maar het podium is toch altijd al je biotoop geweest?

VP: ‘Ik houd van het podium, en houd van theater. Ik ken die theaterzalen ook goed, omdat ik er vaker ga zingen dan in een reusachtige zaal. Het idee dat je iedere avond samenkomt, vind ik fijn: het ritueel, de kleedkamer, en dan het gordijn dat opengaat. Ook de relatie met het publiek is vertrouwd terrein voor mij. Als je optreedt als zangeres, dan is dat heel intens, soms extreem. Maar niets is mogelijk zonder het publiek: je doet de show met en voor die mensen. Het is allemaal zeer fysiek. In het theater weet ik nog niet echt hoe dat werkt. Ik sta voor een zaal waarin de mensen een masker dragen en veel stiller zijn dan tijdens een concert.’

Sommigen zullen ongetwijfeld de vraag stellen of Vanessa Paradis wel een toneelstem heeft?

VP: ‘Je zou kunnen vermoeden dat ik een stille stem heb, omdat ik klein van gestalte ben, maar dat is niet zo: ik kan heel luid spreken. Tegelijk zijn er vanzelfsprekend nog onbekende factoren: de specifieke akoestiek van de zaal, het bereik van je stem als je met je rug naar het podium speelt, bijvoorbeeld. Dat zijn dingen die ik nog moet leren, maar ik maak me geen zorgen. Een zanger is een beetje als een atleet: zingen is een zeer fysieke bezigheid. En lichaamstaal gebruiken, dat heb ik geleerd. Lichaamstaal onthult je emoties.’

Vanessa Paradis met haar man, de schrijver, acteur, scenarist en regisseur Samuel Benchetrit. ©Matias Indjic / Figarophoto

Wat heb je zelf met theater?

VP: ‘Ik vind toneel geweldig. Ik ga vooral naar het theater om vrienden van mij aan te moedigen, zoals Léa Drucker of Florence Thomassin. Ik zag ook Jean-Louis Trintignant bezig – prachtig! Ik houd van live shows in het algemeen. Live is magisch. En ik houd van dramaturgie in alle vormen. Zelfs als ik een modeshow van Chanel bijwoon, laat ik me er helemaal door meeslepen: de muziek die begint, de modellen die op de catwalk verschijnen. Het heeft een zeer speciaal effect op mij. Ja, ik krijg er rillingen van.’

Voel je je veilig op een theaterpodium?

VP: ‘Minder dan in een film. Als je live optreedt, dan is er geen mogelijkheid om vals te spelen. De mensen zien je bewegen, rennen, buiten adem raken. Het is echt, het is leven, het is nu nu nu. Wat ik het meest vrees, is het onverwachte, alles wat je niet in de hand hebt. Een verkoudheid, bijvoorbeeld. Het klinkt misschien belachelijk, maar verkouden raken tijdens een tournee is een nachtmerrie. Het is me ooit overkomen, en achteraf merk je dat je uitgeput bent, maar op het moment zelf vergeet je vaak de pijn en de beperkingen. Het podium is echt een plek die alles kan overstijgen.’

‘Men vraagt me geregeld waarom ik als jong meisje mannen zoals Gainsbourg aantrok. Het enige antwoord dat ik kan verzinnen, is omdat ik het wilde.’
Vanessa Paradis
Zangeres en actrice

Je staat erom bekend dat je zeer discreet bent. Maar op een theaterpodium moet je je wel blootgeven?

VP: ‘Omdat ik op zeer jonge leeftijd ben begonnen, leeft bij de buitenwereld soms het beeld dat ik openbaar bezit ben. Ik moest me dus nog meer dan andere artiesten gaan afschermen. Maar eigenlijk is dat allemaal nonsens, natuurlijk. In dit vak geef je je constant bloot, zelfs in de meest banale dingen die je doet, zoals een fotoshoot. Tijdens zo’n sessie kun je immers iets zeer intiems laten zien zonder dat je het beseft. Dat is mijn levensverhaal sinds mijn veertiende: de mensen zitten altijd mee te kijken.’

Als ik ‘mama’ zeg, wat komt er dan in je op?

VP: ‘Liefde. Troost. Mijn moeder, of zelf moeder zijn: dat is de basis. Moeder zijn is mijn favoriete bezigheid in deze wereld. Bij mijn kinderen zijn. Mijn kinderen zijn uitzonderlijk.’

Is het vreemd om je dochter, Lily-Rose Depp, beroemd te zien worden als model en actrice?

VP: ‘Neen. Misschien was het in het begin wat vreemd, omdat ze, net als ik, piepjong begonnen is. Eerst vraag je je af welke richting dat zal uitgaan. Maar ik was al snel gerustgesteld. Ze heeft immers talent, ze is sterk en vrolijk, en vooral: ze werkt hard. Dat is het geheim: hard werken. Talent en geluk hebben, natuurlijk is dat ook belangrijk, maar werken maakt het verschil. Je maakt fouten, je begint opnieuw, je krijgt het hard te verduren, maar uiteindelijk schenkt het zo’n voldoening als je iets opbouwt. Mijn ouders hebben me trouwens ook zo opgevoed.’

De theaterwereld lijkt Vanessa Paradis wel te bekoren. ‘Het idee dat je er iedere avond samenkomt, vind ik fijn: het ritueel, de kleedkamer en dan het gordijn dat opengaat. Bovendien is het allemaal zeer fysiek.’ ©Jean-Baptiste Mondino / Madame Figaro

Het stuk gaat onder meer over geweld tegen vrouwen.

VP: ‘Het is essentieel dat dat onderwerp aan bod komt. Je hoeft niet eens naar de statistieken te kijken: geweld tegen vrouwen is er altijd al geweest, sinds het begin der tijden. Gelukkig kunnen we er vandaag over spreken.’

MeToo beroerde de wereld. Verzeilde jij ooit in vervelende situaties toen je zo jong begon?

VP: ‘Ik heb geluk gehad, want kon het altijd ontwijken. Als je zo piepjong in het vak stapt, zijn er veel dingen die je nog niet weet en die je misschien normaal vindt als je geen referentiepunt hebt. Het is best mogelijk dat ik grensoverschrijdende dingen heb gezien, maar die wil ik me niet herinneren. Ik heb een zeer vrij leven geleid, zowel artistiek als persoonlijk, ik heb veel gereisd en dan is het onvermijdelijk dat je af en toe onfrisse figuren op je weg vindt. In mijn eerste film, ‘Noce blanche’, was er een naaktscène. Ik was 16 toen en vond dat zeer gecompliceerd.’

‘Live spelen heeft iets magisch. Er is geen mogelijkheid om vals te spelen. Het is echt, het is leven, het is nu nu nu.’
Vanessa Paradis
Frans icoon

Je bent ook vaak in contact gekomen met pygmaliontypes of genieën genre Serge Gainsbourg of Benjamin Biolay?

VP: ‘Men vraagt me geregeld waarom ik die mensen aantrok. Ik ken het antwoord niet. Je zou het moeten vragen aan de mannen die ik inspireerde. Het enige antwoord dat ik kan verzinnen, is omdat ik het wilde. Dat ik me liet leiden door dat hevige verlangen om vooruit te komen, te experimenteren, uit mijn comfortzone te treden. Dat verlangen is mijn dierbaarste bondgenoot.’

‘Het gaat trouwens niet alleen om mensen die mij kozen: ik koos ook velen van hen. Neem nu Serge Gainsbourg. Toen ik hoorde dat hij met mij wilde werken, stapte ik meteen naar hem toe. Voor mijn tweede album vroegen we hem een songtekst: we kregen er twaalf. Dat was ongelooflijk.’

‘Als het over muziek gaat, ben ik zeer proactief. Ik hou van het idee van de muze, ik vind dat een fantastisch woord. Al wordt het ook wel te pas en te onpas gebruikt. Sommigen denken dat een muze een vrouwelijk object is, terwijl een muze voor mij een persoon is die de leiding heeft, iemand die inspireert met wat hij of zij doet. In de film is dat minder het geval. Ik stuurde weleens een brief naar een regisseur, maar dat werkte niet. Die mensen voelen zich dan wel geflatteerd, maar het leidt tot niets. Proactief zijn in de filmwereld betekent een project in gang zetten, de rechten van een boek kopen, producers benaderen. Ik heb nooit de tijd genomen om dat te doen, dus blijf ik afhankelijk van mensen die absoluut met mij willen werken. Dat is soms moeilijk.’

Je hebt er zonet ook de opnames op zitten van ‘L’Appel du devoir’, de nieuwe langspeelfilm van Hugo Thomas. Zou je graag meer film doen?

VP: ‘Ja natuurlijk. Ik ben dol op film en ik ben bereid alle castings te doen die ze me voorschotelen. Maar er zijn heel wat rollen waartoe ik nooit toegang krijg. In Frankrijk is het niet zo gebruikelijk om tegelijk zangeres en actrice te zijn. Met uitzondering dan van Camélia Jordana, die ik trouwens zeer bewonder. Maar over het algemeen blijven zingen en acteren nogal van elkaar gescheiden.’

‘Maman’, van 14/9 t/m 30/12 in Théâtre Édouard-VII in Parijs, theatreedouard7.com

Vanessa Paradis is vanaf 29/9 ook te zien in de bioscoop, in de absurdistische komedie ‘Cette musique ne joue pour personne’.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie