sabato

Binnenkijken in het vader-dochterproject van Geert en Eline Ostyn

Geert ‘Obumex’ Ostyn zocht en vond rust in Cadzand. Zijn dochter Eline tekende voor hem een sereen appartement, geïnspireerd op de Zeeuwse duinen.

Wat ga je in Cadzand zoeken?’ Vrienden, kennissen en klanten hadden zo hun bedenkingen toen Geert Ostyn in 2018 als eerste – op plan – een appartement kocht in Bart Versluys’ nieuwbouwproject De Blanke Top. ‘Diezelfde mensen bellen me nu: “Zeg, Geert, we zijn vorige week in Cadzand gepasseerd. Dat zag er niet slecht uit. Als je nog iets te koop weet, laat alstublieft iets weten.”’

Sprakeloos

©Verne

Feit is: Cadzand is maar een kwartier rijden van Knokke, maar het voelt als een andere wereld. De dijk is (nog) niet volgebouwd. Het strand is nagenoeg leeg. Er is zelfs maar één goeie bakker. En daar moet je niet – helemaal opgekleed – een half uur aanschuiven voor je zondagse croissants. ‘In het weekend is het soms zo druk in Knokke, dat het als een grootstad aanvoelt’, zegt Ostyn. ‘Ik had behoefte aan rust en afzondering. Op vakantie in Cap Ferret, tegenover de Dune du Pilat, droomde ik er altijd van om pal aan de zee te wonen. Maar ik hoefde het niet zo ver te zoeken.’

Die rust vond Ostyn net over de grens, in Cadzand. ‘Als ik van Knokke door de polders Zeeuws-Vlaanderen binnenrijd, overvalt me een gevoel van sereniteit. Ik zet hier in het appartement één voet binnen en ik voel me met vakantie. Het voelt als therapie. Het licht floept automatisch aan, ik zie de zee en ik zeg het eerste half uur helemaal niets meer.’ 

Snoepwinkel

‘Ook al is hij mijn vader, ik heb hem zoveel mogelijk behandeld zoals mijn andere klanten.’
Eline Ostyn
Interieurarchitecte

Als managing directeur van een high-end maatwerkbedrijf had Ostyn gemakkelijk samen met een interieurarchitect uit zijn team zijn gelijkvloerse doorzonappartement kunnen ontwerpen. Maar hij liet de kans aan zijn dochter Eline. Zij werkte in Brazilië bij architect Marcio Kogan en in Londen bij John Pawson, vooraleer ze in België haar eigen kantoor begon.

‘Eline heeft haar eigenheid, ik heb de mijne. We hebben bij dit project veel van elkaar geleerd. Het was een middel om elkaar professioneel wat af te tasten’, zegt Geert Ostyn. ‘Ze zeggen altijd dat je niet voor je familie mag werken. Maar ik ben wel blij met deze kans’, zegt Eline. ‘Ook al is het mijn vader, toch heb ik hem zoveel mogelijk behandeld zoals mijn andere klanten. Al konden we qua maatwerk, afwerking, materialen en meubilair natuurlijk ver gaan. Zeer ver zelfs. In het atelier van Obumex voelde ik me als een kind in een snoepwinkel tussen al die fineersoorten en afwerkingsmogelijkheden.’

©Verne

Toch leidde dat meer tot kieskeurigheid dan tot keuzestress. ‘Tot drie keer toe zijn we een lot fineer gaan uitkiezen, tot we de perfecte tekening vonden. Tientallen stalen hebben we laten maken. Tot de juiste korrel, textuur en nerfstructuur naar boven kwam. Het was een proces van maanden. Eline heeft ons atelier tot het uiterste gedreven’, zegt Ostyn. ‘Meestal gebruik ik maar drie materialen in mijn projecten’, zegt ze.

‘Ik kijk liever naar de zee dan naar een golfterrein. Zodra ik de deur hier openschuif, ruik ik de zee.’
Geert Ostyn
Managing Director Obumex

‘Maar dat palet puur ik dan wel uit tot in het extreme. Hier wou ik natuurlijke materialen die mooi aansluiten bij de duinen. Geen gladgepolijst marmer dus, maar een verweerde beige ‘dei medici’-zandsteen vol kraters. Een kalkpleister met een zanderige touché. En gezandstraald fineer van epicea, blank sparrenhout dat op rimpels in het zand lijkt. De materialen lijken ton sur ton, maar de subtiliteit zit in de texturen. Het valt niet op, maar op bepaalde wanden kozen we voor rechte houtnerven, op andere bewust voor een fineer met subtiele noten. Samen geven die materialen eenheid, sereniteit en visuele rust in het appartement. Het interieur ziet er integer en sober uit, het overstemt het overweldigende landschap nooit.’

Open lay-out

De keuken is een altaar in beige ‘dei medici’-marmer. De legplank hangt aan twee bronzen lussen aan het plafond. De ‘toi & moi’-tafel van Obumex kreeg gezelschap van een Apparatus-lamp en Liaigre-stoelen. ©Verne

Geert en Eline Ostyn waren er in 2018 al bij toen architectenbureau Govaert & Vanhoutte nog met de ruwbouw moest beginnen. Eline kon dus structurele ingrepen vragen in het grondplan. ‘Ook al deed ik hier maar het interieur, ik wilde vermijden dat er storende wanden of draagkolommen op vervelende plekken zouden staan. Ik wilde de zichten en de circulatie in het appartement optimaal houden.’ Net zoals haar leermeester Marcio Kogan vertrok Eline Ostyn vanuit een open plan.

Ze tekende geen traditioneel appartement waar alles opgedeeld is in hokjes met deuren. Ze ontwierp een open lay-out, waarbij de functies in meubels verstopt zitten. Ze schoof drie grote blokken in de ruimte: een voor de vestiaire, de keukenkast en de dressing. Een voor de haard, de servieskast en de toiletten. En een voor de douche, de wastafel en de linnenkast. ‘Alle restruimte errond is vrije circulatie. Deuren zijn er amper, zodat er overal natuurlijk licht binnenvalt.’

‘Ik wilde absoluut op de gelijkvloerse verdieping zitten, want daar is de connectie met de zee en het polderlandschap het directst’, zegt Geert Ostyn. ‘Ik kijk liever naar de zee dan naar een golfterrein. Zodra ik de deur openschuif, ruik ik de zee. Als ik naar buiten kijk, voelt dit als een huisje in de duinen.’

Die duinen trok Eline Ostyn ook bewust naar binnen. De materialen die ze koos, voelen verweerd. En de glooiing van de zandduinen vertaalde ze naar de curvy natuurstenen haardwand. Technisch een hoogstandje, zeker omdat één paneel omhoog kan schuiven waar de televisie gemaskeerd zit. ‘Niet dat we hier veel kijken’, zegt Geert Ostyn. ‘Met zo’n panorama heb je wel wat beters te doen.’

Eline Ostyn koos voor ton sur ton materialen, die elk hun eigen textuur hebben: gezandstraalde epicea, beige ‘dei medici’-zandsteen en kalkpleister met zandtextuur. ©Verne

Authenticiteit

De keuken is – wat ons betreft toch – een kanshebber als toekomstige Signature Kitchen voor Obumex. Eline ontwierp ze, architect Wouter Tousseyn die de Parijse werven van Obumex opvolgt, detailleerde ze mee. ‘Ik wilde niet de zoveelste open keuken met een eiland en ingebouwde kasten ontwerpen. Dat hebben we nu wel genoeg gezien’, zegt Eline. Met een monolithisch ‘altaar’ in natuursteen voelt de keuken meer aan als een sculptuur dan als een kooklaboratorium. Servies rust op een natuurstenen legplank, die aan twee hengsels in gepatineerd brons aan het plafond vasthangt.

Aan weerszijden staat een hoge houten kast: links herbergt die de koelkast, rechts het fornuis. ‘Mijn vader kookt sowieso niet zoveel. Hij houdt meer van uitgebreid brunchen in het weekend. De keuken moest dus vooral compact, praktisch en esthetisch zijn. Als ze niet in gebruik is, blijft ze mooi om naar te kijken.’ Zeker in combinatie met de asymmetrische bronzen luchter van Apparatus Studio, de ‘Toi et Moi’-tafel van Obumex en de houten stoelen van Liaigre. ‘Ze zitten zalig’, zegt Geert Ostyn. ‘En die rieten zitting straalt voor mij vakantiegevoel uit.’

Eline Ostyn ontwierp een appartement met een open plan: de badkamer, vestiaire, haard en toiletten zitten in functionele blokken, de rest is vrije circulatieruimte. ©Verne

Trekt Ostyn op zijn 65ste de deur dicht in Knokke? Of is deze verhuizing eerder symbolisch, omdat hij plaats wil maken voor de nieuwe generatie: zijn zoon Thomas en dochter Eline? ‘Geen van beide’, pareert hij. ‘Ik blijf actief in Knokke, heel wat klanten en kennissen lopen daar rond. Maar ik was privé op zoek naar een nieuwe manier van leven. Naar een andere vorm van authenticiteit. Cadzand moet voor mij het nieuwe Knokke niet worden. We zijn nu net zo blij dat we hier met rust gelaten worden. Op zondagavond beklagen we het ons altijd: moeten we nu al terug?’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie