sabato

'Kunst vind ik geen luxe, het is een basisbehoefte'

'Toen ik Stijns' 'Blue/Blue #1' zag, voelde ik meteen een flash.' ©Jelle Vans

Modeontwerpster Johanne Riss over haar ‘Blue / Blue #1’ van Stijn Cole.

‘Dit werk is eigenlijk een blauw monochroom. Maar het blauw is deels beschenen door een spot, zo’n exemplaar dat in musea veel wordt gebruikt om kunstwerken uit te lichten. Daardoor wordt het werk plots een marine, zelfs met een knipoog naar Mark Rothko. De spot hoort bij de installatie, die kunstenaar Stijn Cole hier zelf is komen plaatsen.’

‘De ‘horizon’ van het werk is perfect afgesteld op ooghoogte. Daarvoor heeft Stijn me zelfs gemeten. De lamp stelde hij zodanig af dat ze alleen de onderste helft van het kleurvlak belicht. De intensiteit van het licht bepaalt hoe we kleur ervaren. Je kan je dus de vraag stellen welk van de twee de reële kleur is. Afhankelijk van het daglicht en het kunstlicht in deze ruimte verandert de intensiteit van het blauw continu. Kleur is een momentopname. Net zoals de zee de hele dag door van kleur verandert in functie van het licht.’

‘De spot hoort bij de installatie, die kunstenaar Stijn Cole hier zelf is komen plaatsen.’

‘De blauwtint die Stijn Cole koos, is ‘blue key blue’: de kleur die in televisiestudio’s wordt gebruikt als neutrale achtergrond waarop beelden worden geprojecteerd. Dat betekent dat je dit beeld eigenlijk nog kan concretiseren zoals je wil. De invulling van het werk staat volledig open. Het kan potentieel nog gelijk welke marine of gelijk welk beeld worden. Heel toevallig, maar om de hoek hangt een werk van Leon Vranken dat er conceptueel zeer dicht bij aanleunt. Voor het schilderij met twee tinten donkerblauw spande Vranken een wit koord, zoals dat gebeurt bij fragiele kunstwerken in een museum. Die afbakening vormt visueel ook een horizon.’

‘Ik was eigenlijk in The White House Gallery in Lovenjoel, bij Leuven, omdat ik een performance wou meepikken van Adrien Lucca, een kunstenaar van wie ik al enkele subtiele werken over licht en kleur heb. Maar toen ik daar Stijns ‘Blue / Blue #1’ zag, voelde ik meteen een flash. Ik hou van monochromen en van kunstwerken over licht en puurheid. Daarom sprak dit werk me meteen aan. En, niet onbelangrijk, het was nog betaalbaar ook. Had ik veel geld, dan kocht ik me meteen een lichtinstallatie van James Turrell. Of een grote Dan Flavin. Kunst vind ik geen luxe. Het is voor mij een basisbehoefte die essentieel bij het leven hoort. Zoals een mooie vrouw zich graag mooi kleedt, zo wil ik me omringen met schoonheid in het leven van alledag.’

Stijn Cole (1978) gebruikt in zijn werken verschillende media: tekeningen, schilderijen, sculpturen en foto’s maken deel uit van zijn oeuvre. Telkens wordt het landschap verbeeld in werken die zowel figuratief als abstract kunnen zijn. Hoewel deze aanpak eclectisch lijkt, vormt zijn oeuvre een coherent geheel waarin tijd, kleur en de positie van de kijker de rode draad vormen. Cole stelde onder meer tentoon in het MSK, het MDD, de Mesdag Collectie, Be-Part, BPS22 en L.A.C. Tot 15 december zijn op de expo #Landscapes 2.0 enkele werken van hem te bezichtigen in Buda Kortrijk.

Lees verder

Advertentie
Advertentie