Advertentie
sabato

Laat uw huis inrichten door een kunstenaar

Galeriehouder Xavier Hufkens liet schilder en installatiekunstenaar Nicolas Party los op zijn woning. ©Nicolas Party, Xavier Hufkens / Allard Bovenberg

Een sculptuur in de woonkamer of een schilderij aan de wand zijn passé. Visionaire verzamelaars vragen steeds vaker aan een kunstenaar om van hun huis - of een deel daarvan - een bijzondere leefplek te maken. En koken in het kunstwerk. Of trekken er zelfs baantjes in.

'De vaklui wilden de vloer niet leggen als de eigenaar niet eerst een document tekende waarin hij afstand van verhaal deed', zegt de Britse kunstenaar Henry Krokatsis. 'Ze vreesden voor de rechtbank gedaagd te worden omdat de vloer oneffen gelegd moest worden. Ook de architect hield het voor bekeken.'

Krokatsis ontwierp vorig jaar voor een appartement in de Parijse wijk Saint-Germain een vloer als in-situkunstwerk. Daarvoor ging hij op zoek naar afgedankt hout en versneed dat tot kleine stukken om er een nieuw parket van te maken. De anonieme privéverzamelaar was er verrukt over, en neemt er de oneffenheden van het parket met plezier bij. 'Zo'n ruimte had hij nog nergens elders gezien', vertelde hij aan Krokatsis.

Steeds meer kunstliefhebbers laten (een deel van) hun interieur of exterieur ontwerpen door kunstenaars. Omdat ze iets helemaal anders willen. En omdat ze weten dat artiesten zich, in tegenstelling tot interieurdesigners en architecten, aan geen enkele regel houden. Of ook nog omdat ze volledig opgeslorpt willen worden door het kunstwerk, het willen aanraken, erop willen lopen, erin willen slapen of erin willen zwemmen.

Zo vroeg de Duitse architect Arno Brandlhuber geluidskunstenaar Gregor Hildebrandt een blinkend 'cassettebandtapijt' te maken voor in zijn woonkamer. De Brusselse galeriehouder Xavier Hufkens liet de privéruimte van zijn galerie inrichten door de Zwitserse multimediakunstenaar Nicolas Party. Terwijl de bekende Mexicaanse kunstenaar Gabriel Orozco onlangs een 'tuinkunstwerk' maakte voor de bezoekers van de South London Gallery.

Kunstenaar Richard Woods bewandelt de fijne lijn tussen kunst, design en pastiche met verve. Hij bedekt zwembaden, huizen, vloeren en meubels met popartpatronen die hout, stenen of bakstenen voorstellen. Voor de Britse kunsthandelaar Michael Hue-Williams bracht hij een cartoonversie van parket aan. ©Richard Woods Studio / Albion Barn, Mike Dear

Parket van Ikea-kasten
Let wel: zonder het expliciet te stellen, wil geen enkele kunstenaar voor een 'gewone designer' versleten worden. Ook Krokatsis is naar eigen zeggen niet geïnteresseerd in 'decoratie aan de muren van rijke mensen'. Hij gaat een dialoog aan 'met de architecturale ruimte en met concepten als traditie en hergebruik'.

Zo maakt hij hangsculpturen waarin oude spiegels zitten verwerkt. 'Het fascineert me dat spiegels in de jaren 30 van de vorige eeuw, voordat ze dus op industriële schaal werden geproduceerd, enorm veel geld waard waren. Terwijl je oude spiegels vandaag voor een appel en een ei op rommelmarkten kunt vinden.'

Diezelfde recuperatietechniek vind je ook terug in Krokatsis' vloeren, waarin hij Ikea-meubels en hout van oude keukenkasten verwerkt. De Britse kunstenaar verzaagt het hout, geeft het een schuine vorm en plaatst het vervolgens in nieuwe patronen die geïnspireerd zijn op beroemde parketten, zoals dat van Versailles. Het object of de materie verandert op zich niet. De perceptie wél.

Kunstenaar Richard Woods, eveneens een Brit, bedekt dan weer kamers, meubels en zelfs hele huizen met een popartachtig patroon. In opdracht van de Britse kunstdealer Michael Hue-Williams liet Woods een vals houtpatroon in felle kleuren aanbrengen op een tennispaviljoen en een zwembad.

De beroemde Amerikaanse kunsthandelaar en -verzamelaar Adam Lindemann vroeg Woods dan weer om zijn huis in tudorstijl om te bouwen tot een woning in... supertudorstijl. 'In het Verenigd Koninkrijk laten veel gewone mensen hun huis rijkelijk met tudormotieven beschilderen, kwestie van indruk te maken', zegt Woods. 'Dat een verzamelaar dan veel geld over heeft voor iets dat duizenden mensen gratis of zomaar doen, vind ik fascinerend. Dat maakt van die woning een gesamtkunstwerk.' Ter info: Woods vraagt per project 44.000 euro, zonder materialen of verbouwingskosten.

Het werk van de Belg Matthieu Ronsse wordt vaak als 'hels' omschreven. Zo hing Ronsse in Christian Mys' woning zijn schilderijen níét op aan de muur, maar bracht ze rechtstreeks aan op de muren, als fresco's. De kunstenaar kampeerde acht maanden in de woning om de kamer af te werken. ©Alexander Popelier

Arty pool
Wanneer houdt een kunstwerk op kunst te zijn? Filosofen en kunstcritici buigen zich al decennia over die vraag. De lampen, meubels en sculpturen van Jorge Pardo zitten vandaag in de collectie van het MoMA in New York, maar je mag de Cubaans-Amerikaanse kunstenaar ook bellen als je een huis, zeilboot, bar of minidorp onder handen wil laten nemen.

'Ik vind niet dat kunst niet functioneel is', verklaarde hij aan het Amerikaanse W Magazine. 'Een schilderij heeft toch ook een functie? Mensen hangen het aan de muur of verhandelen het. Maar de traditie zegt blijkbaar dat schilderijen niet functioneel zijn.' In Pardo's kunstwerken kan je koken, zwemmen en zelfs slapen. Hij voelt zich ook niet te beroerd om meubels of lampen te ontwerpen en zich op het designterrein te begeven. 'Transdisciplinariteit' noemt de Londense kunstcriticus en Pardo-kenner Alex Coles het. Hij ziet het als een nieuwe stroming. 'Kunstenaars en designers zijn niet langer tot één discipline veroordeeld, maar zijn actief in zowel architectuur, kunst als design.'

De Duitse architect Arno Brandlhuber loopt thuis over een artistiek tapijt, hoewel kunstenaar Gregor Hildebrandt het eerder 'lopen over muziek' noemt. Dit 'Holzimitationsparkett' bestaat uit tegels die gemaakt zijn van cassettebandjes. ©Arno Brandlhuber, Gregor Hildebrandt / Sergio Pirrone

Schilderkunst op haar kop
Sporen van die stroming zijn ook in België terug te vinden. Kunstenaar Matthieu Ronsse zet de tradities van de schilderkunst op hun kop door eclectische totaalinstallaties en kunstkamers te creëren. Tijdens de renovatie van het vroeg-20ste-eeuwse huis van kunstverzamelaar Christian Mys kampeerde Ronsse acht maanden in wat een 'Wunderkammer' zou worden. In het huis van Mys beschilderde hij de muren als fresco's. 'Ik heb altijd al belangstelling gehad voor in-situwerk', zegt Ronsse. 'Op dit moment ben ik bezig met een vastgoedsculptuur slash herberg.'

Voor Jean-Baptiste Bernadet was het daarentegen ongewoon om een volledige structuur - in dit geval de schuur van een zomerhuis op Long Island, New York - te schilderen. De Fransman, die zijn atelier in Brussel heeft, geniet vooral bekendheid om zijn grote, kleurrijke doeken die herinneren aan de waterlelies van Edouard Manet of de kleurexplosies van Georges Seurat.
Minder geweten is dat hij vooral conceptueel bezig is. In die zin past de 'schuursculptuur' - waarin tuingereedschap wordt bewaard - als een experiment over wat schilderkunst vermag. Heilig is het kunstwerk niet. Naarmate de tijd verloopt, vervaagt de kleur van de acrylverf op het oude hout. Clematisplanten en rozen klimmen langs de muren omhoog. 'Mooi', vindt Bernadet. 'De planten doen mijn werk langzaam verdwijnen. Vind ik prima.'

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie