sabato

De kunstenares achter Dries Van Notens mostapijt

De Argentijnse kunstenares Alexandra Kehayoglou. ©Studio Alexandra Kehayoglou

48 meter mos, het is genoeg om de modewereld te verbluffen. Alexandra Kehayoglous grastapijt maakte Dries Van Notens modeshow the talk of the town en zelfs topfotograaf Mario Testino toonde zich fan. Ontmoeting met de nieuwste artistieke chouchou van de modewereld.

Het meest besproken kleed van de Parijse lentedefilés? Niet de jurken van Chanel of de laatste collectie van Jean Paul Gaultier, maar een tapijt. Toen de Belgische modeontwerper Dries Van Noten afgelopen september zijn modellen als nimfen op een patchwork van mostapijt liet defileren en neervlijen voor zijn lente- en zomercollectie, stond de modewereld op stelten. Een tapijt? Op een catwalk?

Alexandra Kehayoglou en haar vijf assistenten maakten het 48 meter lange tapijt voor Dries Van Notens catwalkshow in zestien dagen. ‘Het was gestoord. We werkten dag en nacht.’ ©Studio Alexandra Kehayoglou

Bron van de hype is de 33-jarige Alexandra Kehayoglou. Nochtans had de Argentijnse kunstenares Dries Van Noten nog nooit ontmoet. 'Op een dag kreeg ik een mail van Villa Eugénie, Van Notens vaste productiebedrijf. Of ik een tapijt wilde maken voor zijn modeshow?', vertelt Kehayoglou vanuit haar atelier in Buenos Aires.

'Ik ken weinig van mode, maar ik had al wel van Van Noten gehoord. Al heb ik hem na het telefoontje voor alle zekerheid wel nog eens gegoogeld.' Hoe komt een Belgische modeontwerper terecht bij een Argentijnse kunstenares die tapijten maakt van wolresten? 'Dat vroeg en vraag ik me ook af. Misschien was het toeval', zegt ze laconiek, voor ze zich bedenkt. 'Nee, wellicht niet. Ik denk niet dat veel mensen dit doen.'

Veel tijd om zich vragen te stellen had Kehayoglou niet, want de mail belandde amper een maand voor de modeshow in haar mailbox. 'Als we tien dagen rekenden voor het transport naar Parijs, bleven er twintig dagen over om het tapijt te maken. En dat voor een lap van 48 meter.' Kehayoglou en haar team van vijf assistenten klaarden de klus in zestien dagen. 'Het was gestoord. Vrienden kwamen zelfs helpen. We werkten dag en nacht.'

Het tapijt werd in vier gigantische rollen verzonden naar Parijs, waar Kehayoglou de 48 meter stond op te wachten om meteen te assembleren. Daarna volgde ze de show vanuit de coulissen. 'Het was ongelooflijk, en niet alleen het tapijt. De set-up, de kleren, de muziek. Magisch gewoon.'

Kehayoglou gebruikt voor haar tapijten afgedankte stukken stof en restjes wol. ‘Waarom zou ik nieuwe stoffen kopen als de wol hier, in de fabriek van mijn ouders, voor het rapen ligt? Het is ook beter voor het milieu.’ ©Studio Alexandra Kehayoglou

Familiebedrijf
Een opmerkelijke prestatie voor iemand die helemaal niet van plan was ooit aan de slag te gaan in het tapijtbedrijf van haar ouders. El Espartano, een industriële tapijtgigant in Argentinië, was de laatste plek waar Kehayoglou wou belanden na haar studies schilderkunst en mixed media. 'Maar tijdens mijn zwangerschap dacht ik vaak aan mijn grootmoeder, die uit Griekenland naar Argentinië vluchtte en uit een familie van tapijtwevers kwam. Toen besefte ik dat tapijtmaken in mijn genen zit.'
'Tegelijkertijd ontdekte ik dat ik het materiaal aanvoelde en er kunst mee kon maken. Zo ben ik met afgedankte stukken stof en wolrestjes tapijten beginnen weven.'

Bosnimfen met stofgeweer
Kehayoglous tapijten refereren aan de Argentijnse pampa's en tuinen en stranden uit haar verleden en strekken zich meters uit. Soms lopen ze letterlijk de muren op en gaan ze over in wandtapijten. Zo worden ze ook gemaakt: de op computer ontworpen motieven worden op een verticaal canvas geprojecteerd. Daarna schiet Kehayoglou met een stofgeweer de garenrestjes in het toekomstig tapijt. Achteraf snoeit ze de garens tot verschillende hoogtes bij. 'Het is tegelijk zeer mechanisch en zeer manueel werk', zegt ze. 'Urenlang werken aan zo'n tapijt heeft iets van performance art.'

Hetgeen meteen de museale interesse voor haar werk verklaart. Zowel musea als designbeurzen in Buenos Aires en Madrid stelden Kehayoglous werk tentoon. 'Daar krijgt het eerder de status van een installatie. Maar ik zie mijn tapijten even graag in een huiskamer. Je moet ze kunnen voelen en erover lopen. Al heb ik wel niet graag dat er met schoenen op mijn tapijten wordt gestapt.'

Modellen zitten op het kunsttapijt tijdens de lente-zomershow 2015 van Dries Van Noten. ©Getty Images

Gelukkig is het tapijt waarop Van Notens bosnimfjes met hun splinternieuwe schoenen liepen intussen niet meer van Kehayoglou. Dries Van Noten zal het verder gebruiken voor andere 'speciale evenementen'. Of en voor hoeveel hij het precies kocht, wil Kehayoglou niet kwijt. Over haar prijzen praat ze niet. 'Daar hou ik me niet mee bezig. Ik heb daar iemand in mijn studio voor.'

Kehayoglou, die ondertussen modefotograaf Mario Testino tot haar fans mag rekenen en 25.000 volgers op Instagram telt, heeft genoeg andere zaken aan haar hoofd. Iedereen zeurt om een interview. En haar orderboek - ze maakte zopas nog een tapijt voor een installatie van de Deense kunstenaar Olafur Eliasson die in april in de Berlijnse Universität der Künste in première gaat - is behoorlijk vol. Ze zou zich dus perfect de duurste stoffen kunnen permitteren, maar ze blijft werken met restjes stof van de fabriek. Het is zelfs een van haar stokpaardjes. 'Waarom zou ik nieuwe stoffen kopen als de wol hier voor het rapen ligt? Het is ook beter voor het milieu', zegt ze. 'Zo doe ik gratis aan afvalvermindering voor het bedrijf.'

Lees verder

Advertentie
Advertentie