sabato

Van Omega Pharma-shampooverkoper tot kleermaker van de jetset

Vindevogels klanten hebben veel geld, maar weinig tijd. In minder dan 45 minuten bestellen sommigen maar liefst 15 hemden, 11 pakken, 5 jasjes en een short. Vier weken later krijgen ze hun nieuwe garderobe. ©Lieven Dierckx

Dominique Vindevogel reist als 'flying tailor' de wereld rond om prinsen, diamantairs en zakenmannen te kleden. Van Londen tot New York, van Istanbul tot Miami. Ontmoeting met de man die de eerste shampoos van Omega Pharma mee aan de man bracht en bij Vincent Van Quickenborne op speed dial staat.

Sommige mensen kun je niet beschrijven, maar moet je citeren. Dominique Vindevogel is zo iemand. 'Ik heb de eerste 20 miljoen frank van Omega Pharma gemaakt.' Of: 'Ik dronk op mijn vijfde al Cheval Blanc.' De Kortrijkse CEO van Butch Tailors is een francparleur met het hart op de West-Vlaamse tong. Misschien toch even kaderen: 'Die Cheval Blanc, dat was proeven. Mijn ouders leerden mij de goede dingen', preciseert Dominique Vindevogel als we hem ontmoeten in het Park Hyatt-hotel in Istanbul, waar hij voor een halve dag een suite heeft afgehuurd.

En die eerste miljoenen van Omega Pharma, daarmee doelt hij op zijn broer Yvan Vindevogel, die Omega Pharma oprichtte en Mark Coucke aan boord haalde. Coucke kocht hem later, in 1994, voor 2,5 miljoen euro uit. 'Ik hielp mijn broer mee shampoos verkopen', zegt Dominique Vindevogel. 'Ik vertrok 's morgens met een verroeste Renault die zo vol zat dat de achterkant over de grond sleepte. 's Avonds was de auto leeg. Pure rock-'n-roll. En en passant verkocht ik aan diezelfde klanten ook nog kleren. Twee vliegen in een klap.'

Dominique Vindevogel, de CEO van Butch Tailors, aan het werk in een suite van het Park Hyatt-hotel in Istanbul. ‘Wij maken maatpakken zonder helemaal bespoke te werken: het basispatroon kan je op 700 verschillende manieren personaliseren.’ ©Lieven Dierckx

Royals van Marokko
Hoewel hij, een beetje in het spoor van zijn vader die oogchirurg was, optometrie studeerde, is kleding verkopen een constante in Dominique Vindevogels leven. Al in zijn studentenjaren verkocht hij op zijn kot in Brussel kleren van Armani, Trussardi en Versace. 'Ik ben een geboren verkoper', glimlacht hij trots. 'Met mijn weinige geld vloog ik naar Milaan en kocht vrouwen- en mannenkleding die ik later aan enkele fils à papa en madammekes doorverkocht met 20 procent winst. Zo heb ik geleerd snel te zien welke maat iemand heeft. Vergissen was geen optie: ik bracht maar één stuk mee.'

In die tijd sleet hij als zelfstandig verkoper ook al kleren van Butch Tailors, het kledingmerk waarvan Vindevogel nu CEO is. 'Het werd in 1956 opgericht door de Brusselse familie Daman en was dé kledingreferentie in België', legt Vindevogel uit. Het merk had op zijn hoogtepunt tien winkels in België. Maar in 1970 ging het over de kop en werd het gekocht door een West-Vlaams bedrijf. Midden jaren 90 kwam het in handen van Vindevogel.

Behalve de Butch Tailors-winkels heeft het bedrijf vandaag ook een maatpakkenservice. 'Wij werken met een basispatroon dat je op 700 verschillende manieren kan personaliseren', legt Vindevogel uit terwijl hij onder de grijsblauwe hemel de maten opneemt van een Turkse juwelier die liever niet bij naam genoemd wil worden.

Vindevogel, zelf in een diepblauw pak dat contrasteert met zijn zilveren haar en zwartleren Tod's-loafers, trekt de lintmeter rond 's mans taille. Hij knikt goedkeurend. 'Mooi in vorm, good sport.' Hij slaat snel zijn stalenboek open. 'Dit zijn de stoffen die de koninklijke familie van Marokko verkiest. Zij gaan voor vederlichte stoffen.' Samen kiezen ze het pak, de stof, de voering en de knopen, terwijl de balpen van assistent Genghis nauwelijks kan volgen. Als de man, na het opmeten dat nauwelijks een halfuur geduurd heeft, aanstalten maakt om te vertrekken, vraagt Vindevogel nog vlug: 'Wat denk je van een bijpassend smokinghemd? Zwart zou je goed staan.' Zonder verpinken stemt de Turkse juwelier in.

Vindevogels klanten hebben veel, maar tijd hoort daar níét bij. Zelfs niet op een zwoele zaterdag zoals vandaag. Zijn volgende gast, Osman Aksoy, een telg uit de welstellende Turkse Aksoy-familie, begroet iedereen kort. Vindevogel beantwoordt de groet met een 'Nice to see you. How is your family?' terwijl hij de lintmeter al rond Aksoys schouders heeft gedrapeerd. 'Wat heb je nodig? Zwarte jasjes? Deze stof? Hoeveel? Genghis, schrijf je alles op?'

©Lieven Dierckx

In minder dan 45 minuten bestelt de man maar liefst 15 hemden, 11 pakken, 5 jasjes en een short. 'Een handgemaakt pak gaat van 1.450 tot 12.500 euro. Reken maar uit', grijnst Vindevogel na afloop. Hij moet nog even bekomen van de kick. 'Het moet snel gaan, want die man heeft andere dingen aan zijn hoofd. Stresserend, want je mag geen fouten maken.'

Mijnheer Aksoy - Mister Osman voor de vrienden - zal vier weken op zijn nieuwe garderobe moeten wachten. Voor de handgemaakte pakken doet Vindevogel een beroep op ateliers in Milaan en Puglia. De corporate-bestellingen worden afgewerkt in Istanbul en het zuidoosten van Turkije.

'Let op, zo'n vertrouwensrelatie komt er niet zomaar', legt Vindevogel uit terwijl hij zijn staalboeken van Butch, Loro Piana, Holland & Sherry en Zegna begint op te ruimen. Hij huurt de suite in het Park Hyatt per uur en de housekeeping staat al klaar. 'Vaak tasten ze af met één bestelling. Daarna vertrouwen ze me hun hele garderobe toe.'

Of die van hun familie. Nadat Vindevogel de Indiase Ashit Mehta ontmoette in de Knokse Butch Tailors-winkel, werd hij drie dagen later overgevlogen naar Mumbai. De Indiase familie vroeg hem 200 maatpakken voor een bruiloft te maken.

In New York wisselde hij visitekaartjes uit met een stylist. Niet veel later vloog hij naar Marokko om iemand uit de koninklijke familie te kleden.

Hij kon er nochtans een van zijn agenten op afsturen: in Mexico, New York, Istanbul en India werkt Vindevogel met mensen die als partners of onder licentie voor Butch Tailors werken. Maar het liefst zien de klanten de grote baas zelf. 'Het gebeurt vaak dat ze me sommeren. Je moet naar hun pijpen dansen', legt Vindevogel uit. 'Vaak zijn het arrogante alfamannen.' Ooit mailde de voorzitter van de Turkse Dogus-groep vanuit zijn heli voor een afspraak. 'Binnen de 15 minuten verwachtte hij een respons. Time is voor deze mensen letterlijk money.'

Niet tijd, maar netwerken is money voor Vindevogel. 'Ik zoek altijd klanten', legt hij uit. 'Van CEO's van hotelgroepen via meetings tot toevallige ontmoetingen, netwerken is een essentieel onderdeel van mijn job. Ik denk eraan om dat netwerken te commercialiseren en mensen die klanten aanbrengen een commissie te geven. Eigenlijk koop ik dus de adressenboeken van mensen. Mijn bedrijf staat of valt met nieuwe klanten.'

©Lieven Dierckx

Bourgeois en De Croo
Behalve de tailorservice telt Butch Tailors zes winkels met eigen collecties in België (twee in Kortrijk, twee in Knokke, één in Nieuwpoort en één in Roeselare). Nog eens een tiental andere winkels verkopen het Butch Tailors-merk. Vindevogel ontwerpt alle mannenkleding en accessoires, zijn vrouw Isabelle Adriaenssens neemt de vrouwenkleding voor haar rekening. 'Belgische klanten komen bij ons in de winkel in Knokke, zoals Mr. Mehta', legt Vindevogel uit. 'Maar ook politici zoals Geert Bourgeois, Alexander De Croo en Vincent Van Quickenborne zijn klant. Quickie belt me zelfs op om te vragen wat hij moet aantrekken.'

Tegelijk doet Butch Tailors ook aan business-to-business: grote opdrachten voor het personeel van bedrijven als Renault, Jaguar, Vanden Avenne, Lebeau-Courally, KBC, de Turkse holding Dogus, de hotelgroep Kempinski of zelfs jasjes voor het ontvangstteam van The Brunch in The Jane. Vaak gaat het om grote opdrachten van 100 tot 200 mensen. 'Dat heet corporate identity. Dan is de volgende stap de CEO.'

Tegendraadse guerrillero
Soms werkt het ook omgekeerd. Gisteren had hij in Istanbul nog een meeting met de vicepresident van de Hyatt Group. 'Hij bestelt eerst een pak bij mij. Later krijg ik misschien een opdracht voor de hele groep.' Meer zelfs, er is een heel businessplan op gestoeld. 'Die grote opdrachten verdienen goed, vooral omdat het om één stofgroep gaat die je dus goedkoper kan aankopen. Vaak introduceert het hotel nieuwe klanten bij mij. Dat noem ik win-win.'

©Lieven Dierckx

Tot slot is er nog de private-labelpoot. 'Wij ontwerpen en produceren ook nog collecties voor buitenlandse merken. Die pakken leveren we zonder label, anoniem. Ik kan dus niet zeggen welke merken, nee.'

Die anonimiteit stoort hem niet. Het lijkt wel of hij zich helemaal niet als ontwerper ziet. 'Eerder een technieker', knikt hij. 'Hoewel ik mijn eigen stijl heb. Zo maak ik de schouders en de mouwen smal en strak. Soms doe ik ook tegendraads: ik hou bijvoorbeeld van brede revers, hoewel dunne modieuzer zijn. Noem mij maar de guerrillastrijder van de pakkenwereld.'

Dan wel een snuggere én eigenzinnige guerrillero. 'Eigenlijk doe ik al die dingen omdat ze me in staat stellen te reizen', zegt hij met een fonkeling in de ogen. 'Na twee weken in België word ik gek.'

In Istanbul vertoeft Vindevogel één week per maand - hij heeft er een showroom voor retailers, maar laat er ook veel kleding produceren. Het afgelopen jaar vloog hij ook naar Londen - zijn zoon werkt op Savile Row, de maatpakkenstraat bij uitstek, Milaan, Mexico City, New York en Miami. 'In Miami hebben we zelfs een vriendengroep opgebouwd. Allemaal mensen die zoals wij veel reizen, global nomads.' Hij wijst met een wijd handgebaar naar het terras, waar de beau monde van Istanbul van cocktails en fingerfood geniet. 'Kijk waar we zitten: fantastisch toch? Reizen en werk combineren is het mooiste wat er is.'

Nanny's en springpaarden
Zonder zijn vrouw Isabelle zou de zaak niet draaien, laat hij zich meerdere malen ontvallen. Eigenlijk studeerde ze communicatiewetenschappen, maar ze volgde haar man in zijn modedromen. Tegenwoordig is ze verantwoordelijk voor de algemene werking van het bedrijf, de communicatie, de winkels én de vrouwencollecties. 'Isabelle ontlast mij van zware verantwoordelijkheden', zegt hij trots. 'She's the brains. Ik weet zelfs niet hoeveel mijn personeel verdient. Isabelle regelt de contracten.'

Dominique Vindevogel mag onder meer de politici Geert Bourgeois, Alexander De Croo en Vincent Van Quickenborne tot zijn klanten rekenen. ‘Quickie belt me zelfs op om te vragen wat hij moet aantrekken.’

Nog zo'n zwaartepunt in zijn leven is zijn broer Yvan, met wie hij tot zijn 13de in één bed sliep. 'Onze broederband is enorm sterk. Hij is de grote broer die mij stimuleert, mij constant kritiek geeft. Hij is de echte zakenman, ik ben de kruidenier.'

Hij en zijn broer groeiden op tussen de paspoppen. 'Mijn moeder had twee boetieks in Kortrijk. We hadden het zeer goed thuis. Twee nanny's, springpaarden, noem maar op.' Hij zucht. 'Ze was de beste commerçant ter wereld. Ze verkocht bij wijze van spreken haar bikini op het strand. En toch heeft ze de zaak kapot kunnen krijgen.' De winkels gingen net niet failliet. Er volgden jaren van hard werken. 'Sindsdien weet ik wat kan en wat niet kan. Mijn voeten staan stevig op de grond.'

Belgische Armani
Het heeft hem duidelijk diep beïnvloed. 'Daarom draai ik elke frank twee keer om', zegt hij. 'Ik zal nooit onoverkomelijke risico's nemen. Neem het van mij aan: nooit denken dat je broodje gebakken is.'

Hoeveel hij precies verdient, wil hij niet kwijt. Over winstmarges spreken is ook 'niet aan de orde'. 'Laten we zeggen dat ik met een klein percentage al goed van het leven kan genieten', klinkt het. 'Ik doe dit niet voor het geld, maar om in alle vrijheid te kunnen doen wat ik graag doe: reizen, interessante mensen ontmoeten en mooie plekken zien.'

Niet dat hij geen brandende ambities heeft. Als we hem vragen waar Butch Tailors over enkele jaren staat, klinkt het zonder aarzelen: 'We moeten de Armani van België worden. Nee, van Europa.' Hij grijnst jongensachtig. 'Niet de grootste zijn, maar de beste. A little arrogance never killed anybody.'

Love him or hate him, bij Dominique Vindevogel is het alles of niets. Zo rookte hij 20 jaar geleden twee pakjes sigaretten per dag. Tot hij van de ene op de andere dag stopte. En toen hij na een zwaar ongeval op zijn 20ste zijn plannen om professioneel jockey te worden moest opbergen, keek hij geen seconde achterom. 'Ik ben volledig voor iets anders gegaan. Alles wat je doet in het leven moet je voluit doen. Werken, maar ook feesten én graag zien.'

©Lieven Dierckx

Lees verder

Advertentie
Advertentie