portret sabato

De comeback van flowerpower in de mode

Van kostuums en ruiten tot de rehabilitatie van de ‘flared pants’: designers putten continu uit de regenboog die de sixties en seventies qua mode waren. Toch steekt één detail er dit seizoen bovenuit: de flowerpower - de echte, vrolijke en speelse - is helemaal terug.

La Double J

Dat de modewereld ons net nu een outfit uit de sixties aanreikt, lijkt - zo zou je met wat ironie kunnen zeggen - perfect. Alsof de mode zich snel heeft aangepast aan onze ‘nieuwe’ leefwereld. Want nooit zaten we zoveel thuis, hadden supermarkten zo’n tekort aan al wat naar taart- en broodbakken neigt en keken we zo uit naar een vakantie in België of de buurlanden - toch niet de voorbije vijftig jaar. Werden we niet dagelijks geconfronteerd met de gezondheidscrisis, we waanden ons in een vergeeld fotoalbum vol strandparasols en zonnebrillen zoals je ze allang niet meer hebt gezien.

Van Fendi tot Prada

Dodo Bar Or

Silvia Venturini Fendi dook de geschiedenis in en kwam terug met pastelkleurige jurken en ‘quilted’ overjassen. Modellen met geföhnde coupes in Fendi-advertenties hangen als retrobombshells in bijpassend gebloemde schommelstoelen. Ook Marc Jacobs denkt dit seizoen ‘hallo kitsch’.

Miuccia Prada dweept, vooral bij Miu Miu en hier en daar bij Prada, met hetzelfde sfeertje: vrolijke jurken, geometrische bloemen en flowerpower-denimplateauzolen. Intussen hoopt Christopher Kane dat we - hou je vast - ‘ecoseksueler’ zullen zijn, dat we de liefde met de natuur kunnen bedrijven. Hoe? Geen idee, behalve dat hij het met vrolijke madeliefjesstoffen illustreert. En dan is er nog Dodo Bar Or: de Israëlische moderevelatie presenteert hippiejurken en al even oversized strandhoedjes.

Retrovibe

Gucci

De timing van deze retrovibe mag dan al toevallig zijn - of bent u een aanhanger van complottheorieën? - duidelijk is dat een boost flowerpower welkom kan zijn. Kijk naar het ontstaan ervan in de sixties: nadat het naoorlogse Westen jaren onder een winters deken van soberheid had gehangen, popelden we tot eindelijk de lente doorbrak. Aangewakkerd door de toegenomen welvaart en de exponentiële vooruitgang explodeerde de visuele taal.

‘Wie zei ooit dat functioneel niet synoniem kan zijn met fun?’, vatte meubeldesigner Charles Eames die periode perfect samen. Een tijdperk waarin design, kunst en architectuur bulkten van kleur, humor en joie de vivre. Waarin elke ontwerper wel iets ‘Pop’, ‘Happy’,  ‘Space’ of ‘Flowerpower’ doopte: van modulaire salonmeubels tot botervlootjes.

Gucci

Youthquake

Jacquemus

Het vandaag kitscherige bloempje was ooit de visuele soundtrack van een revolutie. Het resoneert met de Youthquake-beweging, met 1968, met de culturele aardverschuiving van een generatie die liever ‘jong’ wou zijn dan ‘minivolwassen’. Het was de uitvinding van de jeugdcultuur: voor het eerst hadden tieners genoeg geld voor vrije tijd, ontwikkelden ze een eigen kledingstijl, keerden ze voorgoed de machtsverhoudingen binnen de trends en begon de couture - denk aan Yves Saint Laurent en Emilio Pucci - zich op de straatcultuur te inspireren.

Dior

Zelfs de beau monde deed mee. Vergelijk de geherintroduceerde bloemenprints maar eens met de moodboards van ‘Mad Men’. Niet met het begin van de hitserie - het deftige einde-van-de-fiftiessfeertje waarin reclameman Don Draper nog braaf in suburbia woonde - maar met de laatste seizoenen, die zich afspeelden toen de jaren zeventig lonkten. Een periode waarin werken een detail werd, tussen feestjes, patchoeliewalmen en spiritualiteit door.

Het zou mooi zijn om te geloven dat de modewereld dit allemaal deed, opdat we gewoon weer van dat onbezonnen optimisme konden proeven. Alleen, daarvoor is het gewoon te toevallig dat zo’n felle prints instantherkenbaar zijn, op Insta(nt)gramschermpjes bijvoorbeeld. Maar dat weerlegt natuurlijk niet dat het goed zal doen om die legging voor wat flowerpower om te ruilen. Peace!

Lees verder

Advertentie
Advertentie