sabato

Elise Crombez: na de catwalk, het boek

Elise Crombez stond bij het begin van de jaren 2000 in de top vijf van meest gevraagde modellen wereldwijd. ‘Maar daar heb ik nooit bij stilgestaan. Ik was daar niet mee bezig.’ ©Imagedesk / Lieven Van Assche

Wat doet een topmodel wanneer het einde van haar carrière in zicht komt? De Belgische elise crombez ging Deeltijds in Los Angeles wonen, besloot behoedzaam aan een nieuwe loopbaan te schaven en schreef een boek over haar jaren aan de top van de modescene. 'Natuurlijk kom ik volk tegen dat denkt: ze is model, ze zal dus wel niet snugger zijn.'

Ze is trots, zegt ze. Heel trots. En daar heeft ze alle redenen toe. 'Model - Your Body', het boek dat ze zopas heeft uitgebracht samen met haar jeugdvriendin Magalie Munters - een architecte met ook al een modellenverleden - is een meer dan geslaagde doe-het-zelfhandleiding tot een gezond leven, gebaseerd op haar eigen ervaringen. Maar het is ook een ongewoon openhartig relaas van een waanzinnig succesvolle carrière. 'Op een gegeven moment bedroeg mijn vetpercentage niet meer dan 11 procent', vertelt ze midden in het boek. Wij kennen niemand die zoiets en plein public durft toe te geven.

Nee, Elise Crombez (33) werpt zich niet op als de zoveelste body-en-mindgoeroe. 'Ik ben geen kok, geen sport- of lifecoach, maar ik heb informatie verzameld waar veel vrouwen iets aan zullen hebben. Dat is mijn wens: dat mensen in dit boek op een leuke manier hun kracht vinden en slagen in wat ze voor ogen hebben.' En ja, het idee kwam wel degelijk van haar. Niet als egoboost, maar omdat ze voelde dat ze iets te zeggen had waaraan veel vrouwen een boodschap zouden hebben.

De Belgische Elise Crombez haalde vijftien keer de cover van Vogue en deed campagnes voor onder meer Prada en Dior. ©Dior / Vogue

Helmut Newton
Indien haar naam niet meteen een belletje doet rinkelen: Elise Crombez was het voorlaatste topmodel dat nog met de legendarische fotograaf Helmut Newton heeft gewerkt. Ze stond voor de lens van elke grote modefotograaf, haalde vijftien keer de cover van Vogue, liep alle grote defilés, was een Victoria's Secret Angel en deed campagnes voor onder meer Prada en Dior. En toch is ze niet gaan zweven. 'Ik heb er nooit bij stilgestaan dat ik in de top vijf van de meest gevraagde modellen stond. Daar was ik niet mee bezig. Ik vloog gewoon van de ene job naar de andere.'

Hoewel Crombez al sinds 1999 meedraait in het modellenwereldje wil ze nog niet van het woord 'fin de carrière' horen. Ze werkt dan wel minder dan vroeger, ze heeft de luxe om nu in de eerste plaats de opdrachten te doen waaraan ze plezier beleeft. De dag na ons gesprek vertrekt ze alweer naar Londen, waar ze verwacht wordt voor de fashion week. Drie dagen interviews heeft ze er intussen op zitten en daarom stel ik voor het ietwat anders aan te pakken. Geen vraag-antwoordgesprek, maar een aantal stellingen waarop zij commentaar geeft. 'Gaat het allemaal over geld?', grapt ze. Niet dus.

Een model is een beeld. Je ware kwaliteiten ziet niemand en dat is frustrerend.
'Daar heb ik het moeilijk mee, ja. In foto's kon ik me soms heel creatief 'smijten', maar ik had altijd het gevoel dat het beter kon, dat ik nog zo veel te vertellen had. Ik heb vaak gedacht toen ik aan het werk was: ik kan méér dan dit - goed luisteren, grappig zijn, een goede vriendin zijn. Maar dat doet er dus allemaal niet toe in dat wereldje. Daarom ben ik ook acteerlessen beginnen te volgen: mijn stem gebruiken, emoties uitspreken... Tegelijk heeft mijn carrière ook wel zo lang geduurd omdat mensen weten dat ik dankzij mijn opvoeding aangenaam ben om mee te werken. Maar het klopt dat ik me ook op andere manieren wil bewijzen. Dit boek is daar een eerste stap in.'

Model Elise Crombez leeft vandaag parttime in Los Angeles. En ze doet alleen nog de modeopdrachten die ze wíl doen. ‘Vogue belt misschien niet meer, maar voor Vogue moet je gratis werken, hé. Ik heb nu tijd voor commerciële jobs waarvoor ze me businessclass boeken en een mooi hotel reserveren.’ ©Elise Crombez

Na een modellencarrière doemt onherroepelijk het zwarte gat.
'Dat is inderdaad confronterend', knikt ze, terwijl ze van haar decafeïné nipt. 'Je doet drie campagnes voor grote modemerken in een seizoen. Het volgende seizoen heb je er nog twee, dan één en plots stopt het. Dat is hard. Je moet sterk in je schoenen staan, maar dat geldt net zozeer voor andere beroepen. Maar opeens bellen ze dan toch weer uit het niets terug. Bij Prada gebeurde dat en bij Dior ook. Ik probeer het van de positieve kant te bekijken. Vogue belt misschien niet meer, maar voor dat modeblad moet je gratis werken, hé. Je mag dan wel in de Vogue staan, je moet je eigen vliegtuigticket en hotel betalen. Ik heb nu tijd voor commerciële jobs waarvoor ze me businessclass boeken en een mooi hotel reserveren waar ik gepamperd word.'

Een moeilijke: modellen en magerzucht. Is er anorexia op de catwalk?
'Zeker. Maar er is overal anorexia. Toch? Voor veel meisjes is die ziekte zout op de wonde, zoals drugs zout op de wonde kan zijn voor iemand die schizofreen is, als je begrijpt wat ik bedoel. Af en toe zie je meisjes met een anorexiaprobleem, maar de meeste agentschappen zullen hen meteen terugroepen zodat ze voor zichzelf kunnen zorgen. Na twee seizoenen komen ze dan terug, gezond. Maar daar bericht niemand over. En ja, modellen zijn mager, ik weet het. Ze zijn ook jong, hé. Ik heb ook een tijdje overdreven op mijn voeding gelet en te veel gesport. Want lange magere meisjes zonder uitdrukking met sluik haar die nog niet gevormd zijn, dat is wat de modewereld wil. Maar staar je daar niet blind op: over een paar jaar zien ze er wél gezond uit.'

Een cliché, maar toch: hebben haar West-Vlaamse roots haar geholpen om niet te gaan zweven?
'Dat hebben ze zeker, maar ze hebben me ook wel eens tegengewerkt. Ik heb mezelf nooit een job aangepraat zoals andere meisjes dat soms doen. Het zit gewoon niet in mij, al leer je in de loop der jaren wel om meer voor jezelf op te komen. Dat moet ook. Het is een wereld waarin de hardste schreeuwers soms met de grootste pluimen gaan lopen.'

Ik heb nooit veel gefeest. Topmodel zijn betekent om 6 uur opstaan voor een shoot. De meisjes die uitgaan, zijn degenen die de volgende dag niet fris moeten zijn.
Elise Crombez

Modellen die fin de carrière zijn, hebben nooit nog financiële zorgen.
'Ik denk nooit dat ik niet meer hoef te werken, ik doe het gewoon nog te graag. Ik hoop nog andere dingen te kunnen doen. Acteren is nu mijn grootste uitlaatklep. Ik volgde acteer- en jazzdanslessen en onlangs rondde ik ook een opleiding script-supervising af. Er is altijd dat West-Vlaamse stemmetje geweest dat zegt: je verdient snel, maar let op dat je het niet snel uitgeeft.'
'Het is een raar iets, hoor. Een agentschap wil je in de job houden en je veel doen uitgeven, zodat je wilt blijven werken. Want zij winnen daar natuurlijk hun procent op. Ik ben beginnen werken toen de Belgische frank in euro werd omgezet en ik heb nooit die omrekening gemaakt. Kreeg ik een bepaald bedrag voor een opdracht, dan zette ik dat integraal op mijn spaarrekening. Toen ik shopte, deed ik die omrekening vreemd genoeg wel. Dan ging het van: 65 euro voor een truitje? Da's best veel. Ik zeg niet dat ik nooit gek heb gedaan, maar ik kocht toch liever cadeaus en ervaringen voor mezelf en voor anderen.'

Modellen daten rocksterren en foute zakenmannen die hen als arm candy gebruiken.
'Ik heb dat nooit gedaan. Nooit. Ik ben geen society girl. Een etentje met tien meisjes en twee mannen? Nee, bedankt. Ik wil geen bloempot spelen. Ik laat me sowieso niet makkelijk trakteren. Opvoeding, hé. Ik heb ook nooit veel gefeest. Topmodel zijn betekent om 6 uur opstaan voor een shoot. De meisjes die uitgaan, zijn degenen die de volgende dag niet fris moeten zijn.'

'Ik hoop nog andere dingen te kunnen doen. Acteren bijvoorbeeld. En er is altijd dat West-Vlaamse stemmetje geweest dat zegt: je verdient snel, maar let op dat je het niet snel uitgeeft.' ©ID / Fred Debrock

Het is als topmodel onmogelijk een relatie te hebben.
'Het kan, maar bij mij lukte dat veel minder goed. Model zijn was een ontdekkingsreis. Ik ben ontzettend veel veranderd in die jaren, het zou lastig geweest zijn voor een partner om me daarin te volgen. Het is ook moeilijk om een vaste job te hebben terwijl je vriendin de wereld rondvliegt en op een of ander exotisch oord omringd wordt door mooie mannen. Ik heb dus opofferingen gedaan, absoluut. Ik heb vaak aan mijn carrière voorrang moeten geven. Wat zeg ik: altijd. Tot ik besefte: ik moet thuis zijn voor die familiebarbecue. Dan keken ze bij het agentschap raar op. Een barbecue? En daar laat jij een opdracht voor schieten? Ja dus.'

Modellen zijn bloedmooi, ze zullen dus wel niet snugger zijn.
'Ik ben een denker, heb heel vaak gehoord dat ik me wat minder vragen moet stellen. Ik ken mensen die dat nooit doen, maar is dat slechter? Ik weet het niet. Natuurlijk kom ik nog altijd volk tegen dat denkt: ze is model, ze zal dus wel niet slim zijn. Ach, ik wil niet meer bewijzen dat ze het fout hebben. Ik heb vrienden die weten dat ik niet dom ben, dat volstaat. Nog zoiets: ik woon parttime in Los Angeles en dan hoor ik steeds: 'Wat doe je nu in zo'n oppervlakkige stad?' Wel, ik ga mensen echt niet meer overtuigen dat het een superstad is waar wél diepgang is. Ik doe wat ik doe en daar voel ik me goed bij. Meer hoeft dat niet te zijn.'

'Model - Your Body', Elise Crombez, uit bij Lannoo, 24,99 euro.

Lees verder

Advertentie
Advertentie