sabato

Frans modemerk haalt Belgisch-Turkse couturier in huis

Tijdens een defilé van Serkan Cura komt er een hele volière voorbij: van ara’s tot struisvogels en zilverreigers. Het levert prachtig gekleurde silhouetten op. ©Jerome Bonnet - MOODS

Pauwen, paradijsvogels, papegaaien en patrijzen: de Belgische couturier Serkan Cura pronkt graag met andermans veren. Maar voor de kerstcapsulecollectie prijkt Comptoir des Cotonniers met de zijne. 'De natuur bepaalt hoe mijn collectie eruitziet.'

Noem hem gerust de 'hidden gem' van de Belgische mode, Serkan Cura. De Turks-Belgische designer heeft zijn eigen couturehuis in Parijs en presenteert eind januari 2015 al zijn zevende collectie. Zoals al zijn vorige shows zal ook deze bol staan van verencreaties, zijn specialiteit. Hoewel Serkan Cura - samen met Raf Simons voor Dior - de enige Belg is op de Parijse couturekalender is hij in eigen land een nobele onbekende.

Serkan Cura is samen met Raf Simons voor Dior de enige Belg op de Parijse couturekalender. ©RV

Wellicht komt daar verandering in nu het Franse modehuis Comptoir des Cotonniers hem heeft ingeschakeld voor een kleine capsulecollectie voor de eindejaarsfeesten. Hij maakte twee limited edition-versies van hun gewatteerde jassen. 'Deze kerstperiode zetten we onze iconische donsjas Mademoiselle Plume extra in de spotlights. Als label uit Parijs wilden we graag iets doen met het savoir-faire van onze stad. Door de naam van de jasjes dachten we al snel aan een plumassier. Zo belandden we bij Serkan Cura', klinkt het bij Comptoir des Cotonniers.

Serkan Cura (33) ontwierp drie accessoires van zwarte maraboe-veren die je met drukknopen op de donsjassen kan bevestigen: manchetten, een kraag en een capuchon. Als extraatje gebruikte Cura de drukknopen als decoratief element. 'Geïnspireerd op de bekende chesterfieldbanken', zegt hij terwijl we het jasje aanpassen.

Voor het Franse modehuis Comptoir des Cotonniers bedacht hij nu een capsulecollectie voor de eindejaarsfeesten. ©RV

Rare vogel
Sinds hij in 2011 zijn eigen couturehuis oprichtte, presenteerde Serkan Cura al elk halfjaar een nieuwe collectie. Daarvoor werkt hij zich letterlijk uit de naad. Want op enkele stagiaires na doet hij alles helemaal alleen. Bovendien brengt de collectie niets op. In al die jaren heeft hij nog geen enkel stuk verkocht. 'Na de show vernietig ik alle silhouetten om de veren opnieuw te kunnen gebruiken. Met mijn couture verdien ik dus niets. Dat geeft niet. Het is mijn passie en ik wil de grandeur van de Franse couture aan iedereen tonen. Mijn creaties zijn puur imagebuilding, mijn visitekaartje. Mijn geld verdien ik met samenwerkingen zoals nu voor Comptoir des Cotonniers. Ik bekleedde ook al een nieuw Mercedes-model met veren. Ik maak geregeld de vleugels voor de defilés van het lingeriemerk Victoria's Secret en onlangs belden ze me voor de film The Hunger Games.'

Cura werkt ook mee aan het nieuwe spektakel van Franco Dragone in het variététheater Lido in Parijs dat in het voorjaar van 2015 in première zal gaan. En als ervaren plumassier verleent hij hand-en-spandiensten aan grote modehuizen. Helaas mag hij geen namen noemen. 'Maar als je een collectie ziet met veren is er een dikke kans dat die uit mijn atelier komen', verklapt hij. Cura werkt dus én als ontwerper én als artisan.

Vogels op Vossenplein
Serkan Cura groeide op in Brussel. Daar liggen ook de wortels van zijn verenmanie. 'Wij woonden vlakbij het Vossenplein. Op een dag vond ik daar een handvol paradijsvogelveren. Toen is mijn liefde begonnen. Ik was dertien. Tegen de wil van mijn moeder besloot ik couture te studeren aan het Institut Marius Renard in Anderlecht. Wiskunde en aardrijkskunde zeiden me toch niets. Tegelijk ging ik in de leer bij allerhande Brusselse artisans: bij Walter Lecompte voor bont, bij Venus de Paris voor lingerie, bij Gillis voor hoeden en ga zo maar door', vertelt Cura enthousiast. Met al zijn bagage trok hij naar de modeacademie in Antwerpen: een absolute kweekschool voor fashiontalent.

'In mijn klas zaten mensen van over de hele wereld, vaak met een dikke portemonnee. Mijn budget was een stuk krapper, maar dankzij mijn savoir-faire kon ik heel spectaculaire creaties maken. Mijn stijl was ook totaal anders dan die van de rest. En met mijn skills gooide ik hoge ogen bij de docenten', vertelt hij. 'Mijn tijd in Antwerpen was fantastisch. Het was de stad waarvan ik altijd al had gedroomd. Sommigen noemen Parijs dé modehoofdstad, maar Antwerpen is de plek waar de mode ontstaat. Hier worden nieuwe ideeën geboren. Ook mijn eigen identiteit, en die van mijn label, kregen vorm in Antwerpen.'

Ik ga veren rapen bij boeren of in een dierentuin. En als er in de zoo een vogel sterft, bellen ze of ik interesse heb.
Serkan Cura

Hoewel hij nu al jaren woont en werkt in Parijs, is hij nog geregeld in België. 'Parijs is nu de ideale plek voor mijn werk, maar soms mis ik mijn thuisland. Ik voel me echt een Belg. Ik merk ook dat ik in mijn collecties terugkeer naar mijn roots. Zo werk ik nu samen met Gillis voor de hoeden. Maar ook voor het eten kom ik graag naar Brussel. In Parijs let ik erg op mijn voeding. Om fit te blijven eet ik zoveel mogelijk fruit en groenten. Maar als ik in België ben, laat ik me gaan. Dan stop ik bij elk frietkot', biecht hij op.

Strelli geeft vleugels
In 2007 studeerde Cura af en trok naar Parijs om voor Jean Paul Gaultier te werken. Hij geraakte daar binnen dankzij de helpende hand van Olivier Strelli. 'Strelli sponsorde de stoffen voor mijn afstudeercollectie. Om hem te bedanken bracht ik hem een boeket bloemen. Ik toonde hem toen ook wat tekeningen. Hij zei: 'Dit is geen prêt-à-porter. Dit is couture. Ik kan je niet aan een job helpen. Valentino of Gaultier zou beter bij je passen. Voor wie zou je het liefst werken?' 'Gaultier was al jarenlang mijn grote idool. Strelli regelde voor mij een afspraak en ik kreeg meteen een job. In totaal werkte ik er vier jaar, een fantastische periode. Gaultier gaf me zijn schetsen en ik voerde die uit: van waaiers tot jurken. Erg fijn: ik kreeg veel vrijheid van hem. Sowieso was hij een droom om voor te werken. Hij is niet alleen heel getalenteerd, maar ook heel genereus.'

'Toen ik samen met hem voor een job in Aix-en-Provence was, trakteerde hij me een hotel, zodat ik daags erna de stad op mijn gemak kon ontdekken. En toen ik een paar prachtige verenwaaiers had gekocht van danseres Zizi Jeanmaire, zei hij: Als je er mij eentje verkoopt, betaal ik de jouwe. Het ging om waaiers van 3.000 euro.'

Een designerstuk van Serkan Cura ©RV

Na vier jaar was het voor Cura tijd voor de nestvlucht. Bovendien kwam er een unieke kans op zijn pad: Février, het laatste Parijse verenatelier, werd verkocht. 'Een mythische plek: 200 vierkante meter propvol veren. Aan de muren hingen foto's van alle sterren die vaste klant waren, zoals Marlène Dietrich en Josephine Baker. Uiteindelijk werd de stock verdeeld in drie loten. Ik kocht het lot met de zeldzaamste veren. Er zat ook wat kleding bij: een jasje met zwanenveren van Marlène Dietrich en een hoedje met de veren van een roze zilverreiger van Josephine Baker. Dat zijn eigenlijk museumstukken, maar ze prijken nu in mijn atelier. Ik heb een hele maand bij Février gewerkt om er op te ruimen, schoon te maken en te inventariseren. Veer per veer heb ik geteld. Dodelijk was dat', herinnert Cura zich nog.

Hoeveel hij precies voor zijn verenvoorraad betaalde, zegt hij liever niet. Maar het was een aanzienlijke som. Toch ging hij geen lening aan bij de bank of een investeerder. 'Ik werk al sinds mijn dertiende. Zo hielp ik in de winkel van mijn tante voor 100 Belgische frank per uur. Ik had toen ook al mijn eigen hoedencollectie, natuurlijk met pluimen. Het gros van wat ik verdiende, zette ik aan de kant. Of ik kocht mooie spullen zoals oude boeken, houten hoedenmallen en juwelen. Toen ik geld nodig had, verkocht ik alles wat ik had: mijn boeken, mijn kleren, mijn verzameling, alles. Zo kon ik de veren kopen en mijn couturehuis oprichten. Ik ben echt van niets begonnen, maar ik heb keihard gewerkt en het is me gelukt.'

Dat harde werken is Cura nog niet verleerd. 'Zes dagen per week zit ik vanaf 's ochtends acht uur in mijn atelier: een ruimte van 50 vierkante meter die ook dienstdoet als stock. 's Avonds als ik thuiskom, doe ik de administratie en mijn mails. Hard werken vind ik niet erg. En ik doe graag alles zelf. Het is mijn label, dus ik wil alles in eigen hand houden.'

Het atelier van Serkan Cura ©RV

Oogsten in de zoo
Tijdens een defilé van Serkan Cura komt er een hele volière voorbij: van ara's tot struisvogels en zilverreigers. Het levert prachtig gekleurde silhouetten op, maar hoe legaal is dat eigenlijk, pluimen gebruiken van exotische vogels? En roepen veren dezelfde gevoeligheden op als bont? 'Veren van bedreigde vogels zijn inderdaad verboden', zegt Cura. 'Als je ze wilt, moet je op zoek naar oude exemplaren. Gelukkig kan ik met de Février-stock nog jaren voort. Ook omdat ik de veren steeds weer recycleer. Bovendien verliezen alle vogels tijdens de rui een deel hun verenpak. Ik ga die dan rapen bij boeren of in een dierentuin. Als er in de zoo een vogel sterft, bellen ze of ik interesse heb. Bovendien zijn er ook kwekerijen, zoals in Zuid-Afrika en Italië. Ook als ik bont gebruik, kies ik voor een verantwoorde optie, zoals oude pelsmantels. Ik ben echt een natuurman. Ik ga vaak naar parken en steun een hoop goede doelen. Het laatste wat ik wil, is de natuur schaden met mijn mode', pleit Cura die voor zijn collecties ook letterlijk afhankelijk is van de natuur.

'Voor de jurk met kleurige papegaaienveren uit mijn eerste collectie heb ik twee jaar lang moeten sparen tot ik genoeg mooie veren had. En op het broekpak bezet met scarabeeschildjes uit mijn laatste collectie moest ik bijna vier jaar wachten. Ook al omdat kunstenaar Jan Fabre nagenoeg alles opkoopt wat er op de markt komt. Eigenlijk is het dus de natuur die bepaalt hoe mijn collectie eruitziet. En niet ik.'

De limited edition-capsulecollectie van Serkan Cura voor Comptoir des Cotonniers hangt nu in de winkel. In België zijn de jasjes alleen te koop in de winkel op de Louizalaan 76 en via de webshop. Vanaf 525 euro. www.comptoirdescotonniers.com

Lees verder

Advertentie
Advertentie