Advertentie
sabato

INTERVIEW: Peter Lindbergh

Fotograaf Peter Lindbergh met acteurs Christoph Waltz en Ewan McGregor. ©Peter Lindbergh

In gesprek met Peter Lindbergh, de peetvader van de supermodellen, waarin hij toegeeft dat mode hem nauwelijks interesseert. Maar horloges vallen wel in zijn (dure) smaak.

Portofino oogt nog altijd zoals 50 jaar geleden, toen Elizabeth Taylor en Richard Burton kuierden langs de piazza. Nog steeds dezelfde gekleurde gevels, vissersboten en jachten en de diepblauwe zee. Dat wil zeggen, toch in de winter wanneer Portofino nog altijd maar 500 inwoners telt. In de zomer is dit intussen dé mediterrane jetsetplek geworden. Zowel de heren van Dolce & Gabbana als Giorgio Armani hebben er een optrekje.

Als we er op een zondagse morgen in mei richting water wandelen, loopt er zelfs geen kat over straat. Daar heeft het uur wel iets mee te maken. Het is zeven uur 's ochtends. De jetset, alle goede raad van de personal trainers ten spijt, ligt nog onder de lakens.

‘Het is niet moeilijk om foto’s te maken. Je moet gewoon leren je camera te gebruiken.’ Dat is volgens Peter Lindbergh de belangrijkste les in de fotografie.

Twee camionettes en drie limo's komen aangereden. Uit het ene busje worden camera's, rugzakken, lampen en schermen geladen, uit het andere stapt de crew. Fotograaf Peter Lindbergh, in beige broek en jeanshemd, geflankeerd door drie assistenten. Een van hen jongleert in de buurt van Lindberg voortdurend met een zwart scherm, dat voor schaduw moet zorgen als de fotograaf op het scherm van zijn toestel de foto's wil bekijken. Een cameraman doet tevergeefs zijn best om niet in de weg te lopen terwijl hij de hele fotoshoot filmt. Een kwartiertje later is zo'n 120 man in de weer, van make-up artists, stylistes tot en met lichtmonteurs, IT'ers, chauffeurs en cateraars.

Het is dag drie van de shoot van Lindbergh voor het horlogemerk IWC. De fotomodellen van dag één, Karolína Kurková en Adriana Lima, zitten alweer op het vliegtuig. Vandaag krijgt Lindbergh de Hollywoodsterren Cate Blanchett, Emily Blunt, Christoph Waltz, Ewan McGregor en de Chinese superster Zhou Xun voor zijn lens. Uit het niets staan er plots ook een vijftal paparazzi. Iemand van het 120-koppige team heeft blijkbaar een centje bijverdiend en wat fotografen getipt.

Voor Lindbergh en zijn minileger is het de tweede keer dat ze worden ingehuurd door horlogefabrikant IWC. In 2011 fotografeerde hij de herlancering van de Portofino-lijn. Vandaag begeeft IWC zich voor het eerst op de 'vrouwenmarkt' met de nieuwe Portofino Midsize. En dan is Lindbergh, alias de peetvader van de supermodellen, een vanzelfsprekende keuze. Lindbergh lanceerde op het einde van de jaren 80 in zijn eentje een nieuw type vrouw in de modefotografie: avontuurlijk, jong, spontaan en onbevangen.

‘Het is niet moeilijk om foto’s te maken. Je moet gewoon leren je camera te gebruiken.’ Dat is volgens Peter Lindbergh de belangrijkste les in de fotografie. Hier, actrice Cate Blanchett. ©Peter Lindbergh

Tijdnood
Bij de start van het interview klinkt het dat er goed en slecht nieuws is. Het goede nieuws is dat 'Peter' goedgezind is. Hij kijkt inderdaad geamuseerd naar mijn vragenlijst. 'Die vierde vraag, dat is tricky, een nasty one, maar ik vind het wel een goeie. En nummer zes is een leuke. Maar we hebben elkaar toch al ontmoet? Nee?'
Het slechte nieuws is dat 'wij' in tijdnood zitten wegens uitgelopen eerdere afspraken en een heel strikt tijdschema. Lindbergh is een veelshooter. Voor deze opdracht maakt hij maar liefst 20.000 foto's. Dat wordt dus focussen, luidt de boodschap. Als de pr-dame een eerste keer wil afronden, spartelt Lindbergh tegen. 'Ik heb die zesde vraag nog niet beantwoord.'

Hoewel de lijnen op zijn gezicht zijn leeftijd verraden - Lindbergh is intussen 70 - doen de sprankels in zijn ogen en zijn levendige mimiek hem veel jonger overkomen. Zijn Engels drijft, hoewel hij al decennia meedraait in de hoofdzakelijk anglofiele modewereld, nog altijd op een zwaar Duits accent.

Lindbergh groeit op in Duisburg. Zijn held is Vincent van Gogh en hij schrijft zich in aan de academie van Krefeld. Na zijn studies werkt hij als etalagist en wordt zowat per ongeluk assistent van fotograaf Hans Lux. Daar leert hij een van de belangrijkste lessen in de fotografie: het is niet moeilijk om foto's te maken. Je moet gewoon leren je camera te gebruiken. Het is Willy Fleckhaus, de artdirector van het magazine Twen, die Lindberghs zwart-witfotografie opmerkt. In 1978 verschijnt zijn eerste grote modereportage in het weekblad Stern. Wat later verhuist hij naar Parijs en in 1988 maakt hij de beruchte foto's van Linda Evangelista, Christy Turlington en Naomi Campbell stoeiend op strand.

'Ik werd in 1987 opgebeld door Alexander Liberman, de toenmalige hoofdredacteur van de Amerikaanse Vogue, met de vraag of ik voor hem kon komen werken. Ik heb dat aanbod toen afgeslagen omdat ik vond dat de modereportages in dat blad er toen zo karakterloos uitzagen.' Die weigering krijgt een onverwacht staartje. Lindbergh wordt naar de redactie van Vogue uitgenodigd voor een verrassende boodschap: ze geven hem volkomen carte blanche voor een modeshoot. Die shoot belandt echter in de lade. Tot die wordt opengetrokken door Anna Wintour, die intussen Alexander Liberman heeft opgevolgd. Wintour vindt de foto's geweldig en zet ze op de cover van haar eerste nummer.

Achter de schermen: de actrice Zhou Xun gefotografeerd door Peter Lindbergh. ©Peter Lindbergh

In hun hemd gezet
Zonder enige overdrijving was dat de dag waarop de modefotografie hedendaags werd. Geen in de verte starende, marmeren modellen in een artistiek verantwoorde pose. Gewoon speelse, lachende vrouwen in alleen maar een wit overhemd. Lindbergh zat gebeiteld en zijn carrière nam een grote vlucht. Sindsdien is hij kind aan huis bij alle grote reclamebureaus, modehuizen en magazines. En de kunstenstudent krijgt plots verscheidene tentoonstellingen... nu als fotograaf.

Hoe komt een kunstenstudent in de fotografie terecht?
'Toen ik op de kunstschool zat, was de conceptuele kunst aan het opkomen. Ik werd daardoor weggeblazen. Dat was zo anders dan de voorbeelden die we op de kunstschool kregen. Nog tijdens mijn studies had ik mijn eerste tentoonstelling, bij Hans Meyers in Düsseldorf. De toekomst zag er mooi uit. Maar die conceptuele kunst was ook zeer intellectueel, zeer ernstig. Daar ben ik op afgehaakt. Ik had eigenlijk geen idee wat ik met de rest van mijn leven wou doen. Ik kon wel een job gebruiken. Een vriend vertelde me dat een fotograaf een assistent zocht.'

Toen je opnieuw in galeries getoond werd, nu als fotograaf, voelde dat aan als een overwinning?
'De eerste keer was in dezelfde galerie die destijds mijn kunstwerken had geëxposeerd. De galerist wou absoluut mijn foto's tonen. Het was zijn initiatief. Naar die opening is meer dan 3.000 man gekomen. Er stond zoveel volk dat er files waren. Ik was 'shocked'. Maar het voelde niet aan als een overwinning. Ik heb nooit geleden onder het feit dat ik geen kunstenaar ben geworden.'

Heb je eigenlijk iets met horloges?
'Mijn eerste horloge was een Rolex. Ik betaalde er 3.000 euro voor. Ik kan je verzekeren dat dat als jonge gast een serieuze investering was. Ik heb dat horloge intussen aan mijn zoon gegeven. Maar, echt waar, mijn tweede horloge was een IWC. Vandaag heb ik een twintigtal horloges, een hele lade vol. De IWC die ik vandaag draag, is de mooiste. Die mocht ik destijds van IWC kiezen. Ik greep toen meteen naar deze Portuguese Perpetual Calendar in grijs goud, met een armband in krokodillenleer. Ze vertelden me later dat het zowat hun duurste model was. Een gênant moment.'

En met mode?
'Niemand ligt wakker van mode. Mode heeft ook monsters gecreëerd. Uiteindelijk gaat het niet om de mode, maar om wat jij wil vertellen met je beelden. Je werk moet reflecteren wat je denkt, over alles. Ik heb altijd goed geweten wat ik in beeld wou brengen. Het is belangrijk dat wat je doet, dicht bij jezelf staat. Fotografie is meer dan kleren of gefotoshopte modellen.'

Je maakt voor deze shoot 20.000 foto's. Hoe kies je daaruit dat ene, beste beeld?
'Daar is moeilijk de vinger op te leggen. Bij een foto gebeurt alles in die ene fractie van een seconde. Bovendien denk je altijd dat je laatste shoot de beste is. Het is beter om niet meteen te kiezen. Ik laat er liefst een dag of twee over gaan.'

Actrices Cate Blanchett, Zhou Xun en Emily Blunt. ©Peter Lindbergh

Toch maar nog snel vraag zes?
'Vraag zes!'

Hoe kan je de opdrachtgever overtuigen dat jouw keuze van dat ene beeld de juiste is?
'Dat is niet altijd evident. Bovendien, als die opdrachtgever mij niet meteen wil volgen, denk ik altijd dat die persoon gewoon blind moet zijn. Al moet ik soms achteraf toegeven dat ik het zelf was.'

En wat is de volgende opdracht?
'Ik ben nu met een boek bezig. Al een half jaar ben ik door mijn foto's aan het gaan. Dat zijn er behoorlijk veel. (lacht) Er is geen enkele fotograaf die zoveel foto's neemt als ik, heb ik ondervonden.'

Een overzicht van het werk van Peter Lindbergh is tot 22 november te bezichtigen in Galerie Gagosian in Parijs, www.gagosian.com
Na Hongkong, Londen en Dubai is de 'Timeless Portofino'-expo op 3 december te zien tijdens Art Basel Miami. Meer bepaald in W Hotel, 2201 Collins Avenue, Miami Beach, www.wsouthbeach.com

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie