sabato

Stromae: ‘Mode is nu de focus, niet muziek'

Paul Van Haver, alias Stromae, en zijn vrouw Coralie Barbier over hun nieuwste Mosaert-mode- en interieurcollectie, hokjesmentaliteit, ©Fabrice Debatty

Begin volgende maand lanceren mijnheer en mevrouw Stromae in Parijs hun nieuwe Mosaert- modecollectie. Met voor het eerst ook interieurspullen. Én met nieuwe muziek die Paul Van Haver speciaal voor het defilé schreef. Na veel onheilsberichten konden we met de grootste ster van ons land en zijn vrouw Coralie Barbier praten. ‘Als muzikant van de ene dag op de andere acteur of stilist worden? In Europa ligt dat blijkbaar moeilijk.’

Drie jaar. Zolang is het intussen geleden dat Stromae, alias Paul Van Haver (32), nog heeft opgetreden. Of we dat nog als een pauze mogen beschouwen? ‘Ik weet het niet’, klinkt de artiest twijfelend. ‘Of toch: het ís een pauze. Maar sommige mensen nemen wel tien of twintig jaar pauze.’ Intussen lanceert Van Haver samen met zijn vrouw Coralie Barbier (33) volgende maand wel de vijfde collectie van hun modelabel Mosaert. ‘Bij de start van ons label hadden we vier polo’s en vier paar kousen’, zegt Barbier. ‘Het is wat vreemd om dan van een collectie te spreken.’ Dus noemden ze het ‘capsules’. In de tweede capsule zaten ook pulls. En daarna broeken, jassen enzovoort. Voor Mosaert volgt het koppel niet de seizoenen. Ze brengen de kleren uit als ze er zelf klaar voor zijn.

Bij de vijfde capsule wordt een spectaculair defilé verwacht, in de exporuimte op de gelijkvloerse verdieping van het warenhuis Le Bon Marché in Parijs. ‘Verwacht eerder een performance’, zegt Van Haver. ‘Niet knotsgek, wel met een twist en veel diversiteit bij de mannequins. Een defilé plusplus.’ ‘Het wordt een soort installatie, een mix van mode, muziek en beeld waarin we ons universum tonen’, vult Barbier aan. ‘We bedachten une usine fantastique waar we het creatieve proces rond de collectie tonen.’

Voor de productie werkt het koppel samen met zijn eigen artistiek directeur Luc Junior Tam - Van Havers broer - en met de cultuurploeg van Le Bon Marché. De stukken zullen er ook worden verkocht.

In de nieuwe collectie steken niet alleen kleren, maar ook behang, kussens, beddengoed, badhanddoeken, vaatwerk en zelfs zetels. ©Benjamin Brolet

Kitscherig kantje
Sokken zijn er steevast bij en zijn zelfs wat het handelsmerk geworden van Mosaert. Barbier toont T-shirts, een gebreide polo, een jas in imitatiebont. Voor het eerst zijn er ook shorts, en vooral: een vrij uitgebreid aanbod interieurspullen: behang, kussens, beddengoed, badhanddoeken, vaatwerk en zelfs zetels.

In de identiteit van het label Mosaert staan prints centraal: het duo zoekt eerst kleuren en motieven, dan pas een ondergrond. ‘Aanvankelijk waren we sterk gericht op Afrikaanse waxprints, later lieten we ons door Aziatische en vooral Japanse prints inspireren, nu is art deco aan de beurt’, aldus Van Haver. ‘Het is alsof we van continent naar continent reizen. Prints vind je in alle culturen. We zoeken naar gemeenschappelijke elementen.’

‘Met art deco zijn we weer thuisgekomen’, zegt Barbier. ‘Maar we willen de motieven wel herinterpreteren. Voor de Afrikaanse waxprints gebruikten we technieken waardoor de kleuren schilderachtiger werden. Nu geven we met witte contouren en glans een draai aan de art-decomotieven. We voegen ook een kitscherig kantje toe.’

‘Ik heb het vestimentaire altijd belangrijk gevonden’, vertelt Van Haver. ‘Pas toen ik Coralie ontmoette, bood de kans zich echt aan om zelf te creëren. Het kan pretentieus klinken, maar soms zie ik peperdure merken die matig werk leveren. Ze verkopen alleen hun naam. Dat vind ik niet correct. Ik zal er geen noemen, dat zou niet sympathiek zijn. Maar het idee is om iets gelijkaardigs te doen, in gelimiteerde oplages, maar dan voor een correcte prijs.’

Prints staan ook nu weer centraal in de Mosaert-collectie. ‘Na Afrikaanse en Aziatische prints inspireren we ons nu op de art deco.’ ©Benjamin Brolet

Naïef oog
Barbier is een Naamse die mode studeerde aan de Haute Ecole Francisco Ferrer in Brussel. Zij zoekt inspiratie, maakt collages en moodboards en tekent de collecties, samen met de grafici van Boldatwork. En zijn functie? ‘Ik heb daar een wat simplistischer kijk op’, zegt Van Haver. ‘Ik ken de gewoonten en de technieken van de modewereld niet. Dat wat naïeve oog kan zinvol zijn voor Coralie.’

‘In de huidige capsule waren wij compleet ondergedompeld in de grafische kant van art deco’, zegt zij. ‘De kleurstelling was aanvankelijk nogal flets. Paul bracht de levendige kleuren aan, zoals in het oeuvre van kunstenaar Alfons Mucha, waarna we de complete collectie herwerkten. Ook voor de visuele communicatie en de evenementen zoals bij Le Bon Marché speelt hij een centrale rol.’

Mosaert telt zes mensen. ‘Dat willen we zo houden’, zegt Van Haver. ‘We zoeken externe ondersteuning indien nodig, zodat we op elk moment alle richtingen uit kunnen. Zo werk ik altijd. Zo doen we voor het defilé een beroep op de Franse choreografe Marion Motin, met wie ik al eerder werkte.’

Ook cruciaal bij Mosaert: alles is uniseks. ‘Logisch, want we werken als man en vrouw samen’, zegt Van Haver. ‘Coralie steelt weleens iets uit mijn garderobe. En ik ben soms jaloers op de hare. Jammer genoeg zijn haar kleren te klein voor mij.’

Het kan pretentieus klinken, maar soms zie ik peperdure merken die matig werk leveren. Ze verkopen alleen hun naam.
Stromae

‘Het is vanzelf gekomen, zonder veel discussie’, zegt zij. ‘Ons merk is ontstaan nadat ik Pauls kleren voor het album ‘Racine Carrée’ had ontworpen. Die waren mannelijk, maar we merkten dat vrouwelijke garderobes doorgaans rijker en gedetailleerder zijn. We willen kleren die niet strikt op een doelgroep afgebakend zijn, maar die iedereen kan dragen - jong en oud, man en vrouw.’

Neemt het de vestimentaire erotiek niet weg? ‘Vind ik niet’, zegt Barbier, terwijl ook Van Haver zijn lip ophaalt. ‘Het creëert veeleer creatieve grenzen. Daar hou ik van. Maar klassieke codes opheffen opent net zo goed deuren. Zo gebruiken we veel vergulde elementen. Dat is niet echt mannelijk, maar kan het wel worden. Denk ook aan de Lodewijk XIV-mode: die tijd was veel vrouwelijker, koket, preppy. Dat zou ik graag zien terugkeren.’

Stromae heeft onmiskenbaar een androgyn kantje. ‘Dat heeft vooral te maken met mijn babyface’, zegt hij. ‘Ik heb een vrij vrouwelijk gezicht en kan makkelijk vrouwelijk bewegen. In de clip van ‘Tous Les Mêmes’ ben ik half man, half vrouw. Ik wist dat dat zou werken. Maar het is niet zo dat ik een prominent aanwezige vrouwelijke persoonlijkheid in me heb. Misschien laat ik die kant iets meer toe dan de gemiddelde man, maar dat moet je dan eerder als artiest zien. Het is mijn rol om personages te spelen.’

Of het Stromae-effect nog werkt, nu hij geen concerten meer geeft? ‘Onze eerste capsule was nauw verbonden met het album ‘Racine Carrée’ en zelfs de individuele nummers erop’, zegt hij. ‘Vanaf de derde hebben we dat al compleet gescheiden. We weten dat het in Europa moeilijk ligt. Als muzikant kan je niet van de ene dag op de andere acteur of stilist worden. En al gaat het bij ons niet om klassieke merchandising of om stukken die we in China spotgoedkoop laten produceren: na een concert polo’s van 90 euro verkopen zou wellicht slecht begrepen worden. Dat zullen we nooit doen. Mensen hebben ook geen zin om zich in Stromae te verkleden. Daarom heb ikzelf de kleren zelfs een tijdlang niet gedragen. We zijn met mannequins gaan werken en hebben onze stukken gecombineerd met andere kleding - een gewone jeans of zo.’

©Fabrice Debatty

Rendabel
Bijna alles wordt in België geproduceerd. Uitzonderingen zijn de sokken, die in Frankrijk worden gemaakt, en het vaatwerk, dat in Sevilla wordt vervaardigd. ‘Het hoeft niet zo nodig in België te zijn, maar we willen wel werken met gepassioneerde mensen die nabij zijn en ook dicht bij hun producten staan’, zegt Barbier. ‘We zijn ook vrij trouw aan onze producenten bij wie we vroeger unieke stukken voor Paul lieten maken. Aangezien we een beroep doen op externen, moeten we dat ook doorrekenen in onze prijzen. We leggen die trouwens gedetailleerd uit op onze website. Onze items blijven betaalbaar, maar tegelijk is ons bedrijf rendabel. Dat we het zo goed doen, is vooral te danken aan onze website. Dat is ook ons belangrijkste verkoopkanaal. In boetieks zou de prijs nog hoger liggen.’

‘Nu denk ik nooit meer: ik moet Paul kleden’, zegt ze. ‘We ontwikkelen een eigen cliënteel.’ Wie dat is? ‘We hebben uitsluitend online contact, dus eigenlijk weten we weinig. Maar de eerste twee capsules gingen nog vaak naar onze fanbase. Nu kopen meer mensen van 25 tot 50 onze spullen, bij wie 60 procent vrouwen. België, Frankrijk en de Verenigde Staten zijn de belangrijkste markten, maar we verkopen ook in Nederland, Zwitserland, Azië en Afrika. De oplages blijven klein. Denk aan een tweehonderdtal stuks van een item in een bepaalde kleur. Extra produceren doen we nooit. Alles samen verkopen we 2.000 tot 3.000 stuks per capsule.’

Ook interieuritems aanbieden zien ze als een logische stap. ‘We hadden er allang zin in’, zegt Barbier. ‘We houden allebei erg van interieurdesign en architectuur in het algemeen. Ons DNA - prints, uniseks en productie in Europa - laat veel ruimte om breder te gaan dan alleen maar kleren.’

‘In de toekomst ga ik wellicht ook ideeën aanleveren aan architecten’, zegt Van Haver. ‘En ik droom ervan een animatiefilm te maken, samen met mijn broer.’

©Benjamin Brolet

Afrika
Voor het label bestond, speelde Barbier een cruciale rol in de individuele, coherente visuele stijl van Stromae, die in 2009 doorbrak met ‘Alors On Dance’. ‘Toen we elkaar in 2012 ontmoetten, was Paul ‘Racine Carrée’ aan het maken. Na het album ‘Cheese’ had hij al een imago en vestimentaire stijl ontwikkeld - zeer schools wel, met de vlinderdas. Zijn kleren kocht hij, maar hij vertelde me dat hij een stilist zocht om zijn eigen podiumkledij te ontwerpen, in de geest van Afrikaanse wax. Ik suggereerde om ook eigen stoffen te laten maken. Dat vond hij een goed idee. Er was een heldere richting en een vruchtbare grond om op te werken. En hij is vrij makkelijk. Hij weet wat hij wil, hoor. Maar hij durft ook veel.’

‘Daaruit ontstond de samenwerking met de grafici van Boldatwork. Samen creëerden we motieven, die behalve op kleren ook op visuals voor de platenhoezen en in de clips werden gebruikt. Kort daarna ontstond het modemerk. Eerst nauw verbonden met Stromae, later compleet losgekoppeld.’

Of die visuele stijl even belangrijk is als zijn eigen, unieke geluid? ‘Eerlijk? Dat vind ik wel’, zegt hij. ‘Natuurlijk mag dat visuele de muziek niet overheersen. Laat me stellen dat het ‘bijna’ even belangrijk is.’

Zoveel geld verdienen: het is zomaar gebeurd. Nu kan ik er beter mee om, maar ik blijf nederig en bescheiden van inborst.
Stromae

Stromae is een personage, beklemtoont hij. Meerdere personages zelfs. ‘Zeker in ‘Racine Carrée’, met de dronken gast in ‘Formidable’, de half man, half vrouw in ‘Tous Les Mêmes’, de pop in ‘Papaoutai’... Ik denk dat die personages creëren een manier was om me te beschermen tegen het enorme succes. Een manier om te zeggen dat ik het helemaal niet was die dat succes had veroorzaakt. Het waren personages. Een kwestie van in een betere mentale gezondheid thuis te komen, denk ik.’

‘Al heeft het niet gewerkt’, voegt hij eraan toe. En lacht luid, samen met Barbier.

In 2015 moest hij zijn tour door Afrika plots annuleren. Over de oorzaak werd alom gespeculeerd. Later vertelde hij hoe de bijwerkingen van malariapillen zware psychische repercussies hadden. ‘Ik draag die gevolgen nog altijd een beetje, maar het gaat beter’, zegt hij nu. ‘Het is niet meer zo erg als toen.’

De medicatie was niet de enige trigger voor Stromaes fatigue. ‘Het was veel te veel geworden’, zegt hij. ‘Clips zelf mee produceren, promo voeren, de tournees... Mijn agenda was compleet overladen. Ik moest overal aanwezig zijn. En wat je ook doet: als je alleen nog maar werkt, komt er een punt waarop je er niet meer in slaagt het te appreciëren. Op een bepaald moment had ik geen zin meer om te componeren. Terwijl ik dit zeg, realiseer ik me dat ik nooit gestopt ben. Niettemin: het was niet echt meer voor het plezier. Ik leefde op automatische piloot.’

Neen zeggen
‘Het personage Stromae verzaakt aan optredens doen en albums maken’, zegt Barbier. ‘Maar Paul is altijd blijven werken.’

‘Voor de show bij het defilé heb ik nu een stuk van tien minuten gecomponeerd’, zegt hij zelf. ‘Ik creëer ook nog voor anderen, zoals de Franse rapper Orelsan, het rappersduo Bigflo et Oli en de Franse r&b-zangeres Vitaa. Ik maakte videoclips voor Yael Naïm, Major Lazer en Dua Lipa. En er zitten er nog in de pijplijn.’

‘Ik erken dat mijn perfectionisme een obsessioneel en destructief kantje heeft, wat soms contraproductief werkt. Nu zitten we twee weken in de studio. We nemen de tijd om de muziek voor het defilé op te nemen. En niet alles op het laatste moment te doen, zoals ik het altijd gewend was. Ik ontdek het plezier van de dingen in een normaal ritme te doen.’

‘Als je succes hebt, moet je echt neen leren zeggen’, voegt hij toe. ‘Ik slaagde daar niet voldoende in. Het was ook onmogelijk. De omstandigheden waren vaak te complex.’

©Fabrice Debatty

Schuldgevoel
Achter zijn vrolijk klinkende nummers en innemende beats gaan vaak sombere teksten schuil. Jacques Brel meets David Guetta, schreef Vrij Nederland. The Guardian noemde hem de Morrissey van de eurozone. Le Monde doopte hem tot vertegenwoordiger van een verloren generatie. De website politico.eu zette hem op nummer vijf in de lijst van de meest invloedrijke personen van Europa.

‘Het doet me plezier, maar tegelijk zet het veel druk op mijn schouders als mensen zo praten’, zegt hij. ‘Dan lijkt het alsof ik verplicht ben om ook zo’n carrière uit te bouwen. Men sluit je op in een hok waarin je niet per se wil zitten. Ik heb Brel altijd aanbeden. Maar die grote verantwoordelijkheden boezemen me schrik in. Wellicht is het vooral dat waarvan ik me wil bevrijden.’

Nu is hij vaak in Brussel. Met Mosaert als focus, niet muziek. In enkele interviews uitte hij zijn verlangen naar een normaal leven. Wat hebben de roem en het geld met hem gedaan? ‘Ze brengen veel moois en enorme mogelijkheden, maar ook zaken zoals hebzucht’, zegt hij. ‘De acteur Jim Carrey zei ooit dat iedereen in zijn leven eens het volle succes zou moeten beleven - om in te zien dat dat niet het perfecte bestaan genereert dat mensen zich erbij voorstellen. Dat kan ik volledig beamen. Voor mij is de grootste keerzijde het schuldgevoel dat ermee gepaard gaat. Zoveel geld verdienen: het is zomaar gebeurd. Nu kan ik er beter mee om, maar ik blijf nederig en bescheiden van inborst, en er was een periode dat ik mijn succes niet bijster legitiem vond.’
De collectie is beschikbaar vanaf 7 april. www.mosaert.com

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie