sabato

Van underdog tot first lady van Givenchy: ontwerpster Clare Waight Keller

Clare Waight Keller is de eerste vrouwelijke artistiek directeur van Givenchy. 'Ik heb open kaart gespeeld met de eigenaars, de familie Arnault. Het merk zat veel te ver van mijn visie op wat een vrouw is.' ©Richard Grassie

Het lijkt wel een patroon: eerst toekijken hoe anderen haar onderschatten, en dan alle verwachtingen overtreffen. De Britse ontwerpster Clare Waight Keller reanimeerde eerder al de modelabels Chloé en Pringle of Scotland, en nu speelt ze het voor de derde keer klaar bij Givenchy. En jawel, zij is de ontwerpster van dé bruidsjurk van vorig jaar.

Het zegt veel over de persoonlijkheid van iemand. Hoe hij of zij reageert op krijsende kinderen. Het lijkt wel alsof Clare Waight Keller het geschreeuw niet eens hoort, daar aan die tafel naast de onze, in het restaurant van het Design Museum in Londen. Clare Waight Keller woont in de buurt. Daar brengt ze de helft van de week door, bij haar man en drie kinderen. De andere helft van de week is ze in Parijs.

Haar elegantie is tegelijk Brits en Parisien. Een zwarte jas van Givenchy, een schoudertas van hetzelfde huis, het recentste van een reeks succesnummers. Haar bleke kastanjekleurige haar valt los op haar schouders. Je ziet haar zo op de klippen van Cornwall, waar ze een buitenhuis heeft, maar ook kuierend in de rue du Faubourg Saint-Honoré in Parijs.

Waight Keller zegt dat ze zeer graag wandelt. Voor haar is dat even ontspannend als tuinieren voor wijlen Hubert de Givenchy. Ze past zich aan zonder daarvoor haar onafhankelijkheid in te leveren. Zoals ze zich wel moest aanpassen toen ze in 2012 naar Parijs trok om zich daar over Chloé te ontfermen.

©Dmitry Kostyukov/The New York Ti

'Parijs is zo anders dan de omgeving waarin ik opgroeide. Laten we iets goedkoops kopen en er plezier aan beleven. Zoiets', zegt ze. 'Parijzenaars zijn apart. Ze zien er nooit uit alsof ze te veel make-up dragen. Je betrapt ze nooit met nagellak, tenzij een keertje in het rood. Ze zien er altijd uit alsof het hen geen moeite kost om er zo uit te zien. Chic en elegant en de juiste cool.'

In de lift met Kennedy

Observeren. Daar is Waight Keller goed in. Altijd geweest. Bij Calvin Klein in New York, waar ze aan de slag ging na haar knitwearcursus aan het Royal College of Art, dankzij een van haar 'tutors' die haar portfolio naar de modereus had gestuurd. Haar androgyne kleerkast en platte schoenen ('Ik zag eruit als een jongen') vloeide snel over in een Calvin-look. Enkellange rokken, witte T-shirts en ballerina's. Amper twintig jaar was ze.

Calvin deelde nog zelf de lakens uit. Kate Moss en Marky Mark hadden net hun contract getekend voor de advertentiecampagnes. Carolyn Bessette leidde de vip-persafdeling, voor ze zelf een celebrity zou worden door te trouwen met John F. Kennedy Jr.

Waight Keller stond meer dan eens in de lift met JFK Jr., ontbeet iedere ochtend met Bessette. 'Ze arriveerde op kantoor alsof ze net uit haar bed was gerold, haar haren in de war en vaak in een veel te grote mannentrui. En als ze dan een meeting had, transformeerde ze zichzelf van supercool, street casual in het elegantste dat je ooit zag.'

Heerlijk in Birmingham

Het kon Waight Keller niet bij Calvin houden. Na vier jaar verkaste ze naar Ralph Lauren om er het Purple Label te lanceren, die welbekende maatpakken voor heren. Herenkledij, ze had het nog nooit gedaan. So what? Hoewel ze altijd heel rustig oogt, zegt iets in haar persoonlijkheid dat ze constant naar nieuwe uitdagingen zoekt. Ze zegt dat ze denkt dat ze altijd wel best ambitieus is geweest.

Op school was ik de stille, het meisje dat de indruk gaf dat ze niets aan het doen was. Maar thuis werkte ik als een bezetene.

Designers zaten er niet in haar familie - haar moeder was secretaresse, haar vader technisch tekenaar - maar vanaf haar achtste keek Waight (Keller is de naam van haar echtgenoot) wel altijd toe toen haar moeder aan de tafel in de eetkamer, in Birmingham, kleren maakte. Ze hield de stof of de naalden vast, terwijl moeder alweer een nieuw patroon uitknipte. Dat was haar leven in de jaren zeventig.

'Overal stoffen en materiaal, het strijkijzer dat permanent op stond, naaimachines in de aanslag', vertelt ze. Ze zegt dat het heerlijke jaren waren, daar in Birmingham. Een jeugd die ze omschrijft als 'zeer gewoontjes, bescheiden, in een huis, overschaduwd door viaducten.'

Op hoogdagen zou het gezin naar Londen reizen en er bekende plaatsen bezoeken. Ze houdt van architectuur en interieurs. Het is geen toeval dat ze heeft afgesproken in het Design Museum. Ze verzamelt vintage stoelen uit de 20ste eeuw. 'Ik wist altijd zeer goed waar ik mee bezig was', zegt ze. 'Op school was ik de stille, het meisje dat de indruk gaf dat ze niets aan het doen was. Maar thuis werkte ik als een bezetene.' En dat was meer dan een tienergril. 'Ik werkte graag alleen, mezelf pushen, bewijzen dat ze ongelijk hadden, zij die dachten dat ik er niets van zou terechtbrengen.'

Blik van Tom Ford

Waight Keller bleef drie jaar bij Ralph Lauren. Net toen het daar op wieltjes begon te lopen, en ze Philip Keller had ontmoet, een jonge architect uit Chicago, kreeg ze een aanbieding om in Londen te gaan werken bij Gucci, in de dameskleding, waar ene Tom Ford de plak zwaaide met de allure van een rockster. Haar eerste twee jobs waren al veeleisend, maar dit ging nog een stap verder.

'We hadden een zeer klein team en moesten alle problemen oplossen. Tien dagen voor een show kon Tom beslissen dat het allemaal anders moest.' Hij was ook heel veeleisend voor het imago van zijn team. 'Hij kon je echt vernietigend bekijken als hij vond dat je er niet goed uitzag', lacht ze en herinnert zich hoe ze een complete make-over onderging bij Gucci.

'Kokerrokken, fluwelen broekpakken, altijd op hoge hakken. Ik wisselde van schoenen toen ik uit de metro kwam: weg sneakers en snel in die hoge hakken. Ik was altijd piekfijn uitgedost op kantoor. Dat alleen al was een leerschool voor mij.'

Bij Gucci, toen zowat het hotste luxemodemerk ter wereld, werkte Waight Keller samen met Christopher Bailey. Toen die naar Burberry verhuisde, voelde ze zich plots zeer alleen. Tot ze in 2005 de kans kreeg om helemaal haar eigen ding te doen. Pringle of Scotland, dat zijn geloofwaardigheid in de modewereld helemaal had ingeleverd, was opgekocht door de familie Fang: retailers uit Hongkong die hun naam in de modewereld wilden beitelen door een falend luxelabel te reanimeren.

Ze spreekt vanuit een gevoel van voldoening als ze zegt: 'Dat was een belangrijke les: identificeren waar je op moet focussen als je een merk opnieuw opbouwt.'

Slechte timing

Chloé, SS17. ©Getty Images

Hoewel ze scoorde bij Pringle, werd haar overstap in 2012 naar Chloé onthaald op ongeloof. Vooral omdat Waight Keller op dat moment professioneel nog altijd onder de radar vloog. Zelfs wie de bescheiden modeontwerpster kende, die wist hoe ze zich kon wegcijferen, snapte niet hoe ze in godsnaam zou kunnen aarden in een Frans huis dat symbolisch nog altijd zeer groot was, maar niet meer het machtsblok was uit de tijd van Stella McCartney en Phoebe Philo, die er in 1997 waren neergestreken om het ingeslapen, Franse label nieuw leven in te blazen.

Toen McCartney er in 2001 wegging om haar eigen label op te richten (gesteund door de Gucci Group van Tom Ford), ging Philo eerst solo verder. Ze zorgde ervoor dat Chloé nog meer incontournable werd, onder meer met een onophoudelijke reeks it-bags. Maar nadat Philo ook de deur achter zich dichttrok, had het huis het moeilijk.

De uitdaging was dus groot voor Waight Keller. Ze moest niet alleen opnieuw haar koffers pakken, deze keer met man en de tweeling van zeven, Charlotte en Amelia. Waight Keller was ook nog eens zwanger van hun derde, Harrison, die nu zeven is. 'Geen ideaal moment om zwanger te zijn', kijkt ze nu terug. 'Ik vroeg me af hoe ik het daar in Frankrijk zou redden.' Maar dan, typisch voor haar, dacht ze bij zichzelf: 'Ach ja, ik stap gewoon op de trein en we zien wel.'

Zesde zintuig

Na amper twee maanden zwangerschapsverlof verhuisde ze naar een statige flat uit de 19de eeuw vol mid-centurymeubilair in het chique 16de arrondissement, op een steenworp van het Bois de Boulogne.

©Dmitry Kostyukov/The New York Ti

Nu kijkt ze er zelfs met weemoed op terug. Maar de eerste jaren bij Chloé waren niet gemakkelijk. 'Iedereen was geobsedeerd door het minimalisme dat Phoebe bij Céline predikte. Dat kon ik niet doen, minimaal gaan. Dat wilde de typische klant van Chloé niet.'

Dat stille vertrouwen in eigen kunnen is een rode draad in haar carrière. Waight Keller panikeerde nooit. In 2013, toen ze een collectie met laarzen met veters lanceerde, begon Chloé weer te verkopen. Dan kwam de Drew-tas waar iedereen aan twijfelde, 'maar ik wist gewoon dat ze klopte.' Waight Keller heeft een zesde zintuig als het op tassen aankomt. Alsof ze altijd weet wat de volgende it-bag zal zijn. Het werd een patroon: toekijken hoe anderen haar onderschatten, dan alle verwachtingen overtreffen.

Op audiëntie

Ik weet dat iedereen sportieve kledij draagt, zelfs op kantoor, maar een luxelabel zoals Givenchy moet hoger mikken, en schoonheid creëren.

Toen het telefoontje van Givenchy kwam, had opnieuw niemand dat zien aankomen. Creatief directeur Riccardo Tisci, die in de lente van 2017 was opgestapt, had het huis weer helemaal tot leven gewekt. Alleen hing Givenchy al te zeer af van sportkleding en T-shirts met de afbeelding van Bambi. Van de oorspronkelijke codes van Givenchy was bijster weinig over, en van Audrey Hepburn, de muze en trouwste klant van Hubert de Givenchy, zelfs helemaal niets meer.

'Ik speelde open kaart met de eigenaars, de familie Arnault. Het label zat veel te ver van mijn visie op wat een vrouw is. Ik weet dat iedereen sportieve kledij draagt, zelfs op kantoor, maar als luxelabel moet je hoger mikken en dromen, moet je schoonheid creëren.' Waight Keller vroeg een audiëntie bij Hubert de Givenchy, toen negentig.

Haar voorganger Tisci had hij nooit ontmoet. Ze dook in het archief. 'Het Givenchy van Hubert was chic en strak, veel experimenteler en radicaler dan men soms denkt, omdat iedereen alleen zijn klassieke Hepburn-look kent.'

Drie weken voor haar eerste show nodigde De Givenchy haar uit, bij hem thuis in Parijs. Het was september 2017. 'Overweldigend', zegt ze. 'Kunst uit de twintigste eeuw, antiek. Overal foto's van Audrey Hepburn.' De Givenchy zei haar dat het 'allemaal om de schouders' ging.

Hij vond het enig, hoe de Britse zijn coutureafdeling weer opende. 'Er waren nog amper 15 naaisters en een kleermaker', zegt ze nu. 'Dior, Chanel of Ralph & Russo hebben er minstens 200 in hun studio. Maar die 15 hadden wel onschatbaar veel ervaring. Sommigen werkten er al toen Hubert aan het hoofd stond.'

'Givenchy is veel experimenteler en radicaler dan de meesten denken', zegt artistiek directeur Clare Waight Keller. Blijkbaar denkt iedereen nog altijd aan de klassieke Hepburn-look.' ©WireImage

Geheime trouwjurk

Vorig jaar ontwierp Keller de trouwjurk van Meghan Markle. 'Pas op de huwelijksdag zelf verklapte ik het aan mijn man en aan de familie Arnault.' ©Getty Images

De puurheid van haar eerste collectie bij Givenchy sneed iedereen de adem af. Temeer omdat ze het allemaal in zeer korte tijd had klaargespeeld. En nog voor ze die eerste collectie toonde, was Waight Keller al bezig met een volgend project: Meghan Markle, de verloofde van prins Harry, die toen nog pendelde tussen sweaters van Marks & Spencer en jurken van 60.000 euro bij Ralph & Russo, had haar gecontacteerd. 'Ze zei dat ze mijn werk al lang volgde.'

Heel vroeg in 2018 had Waight Keller de opdracht binnen. Zonder dat ze daarvoor eerst een paar sketches had moeten tonen. 'Ze had wel een idee van wat het moest worden, eerder eenvoudig, en ik wilde haar ook niets opdringen.'

Het resultaat was een glamoureuze trouwjurk, in dubbele zijde die snel kreukt, maar ook met een heel subtiele helderheid. Precies zoals Clare het wilde, maar daarom niet minder moeilijk: 'Minimalisme is heel moeilijk in wit. Je kunt niets verstoppen.'

Omdat de jurk weinig franje meekreeg, was de trouwjurk van Meghan ook en vooral een kwestie van juiste proporties. 'Ik wilde dat de jurk de indruk wekte alsof ze aan het drijven was. Toen we de jurk een laatste keer pasten, was Meghan in de wolken met het resultaat', zegt Waight Keller, die in 2016 weer naar Londen was verhuisd voor de opvoeding van de kinderen.

'De jurk pendelde voortdurend tussen Londen - voor de passessies - en Parijs - voor de aanpassingen. En al die tijd wist niemand van het team in Parijs voor wie de trouwjurk was. 'Na de show in januari waren er immers heel wat bestellingen voor vips en prominenten binnengekomen.'

Clare slaagde erin om het geheim te bewaren tot de laatste dag. Echtgenoot Philip wist van niets, zelfs de familie Arnault kwam het pas de ochtend van het huwelijk te weten. 'Ik wilde ook zeker spelen, alles moest perfect zijn op het moment dat Meghan de jurk aantrok om naar de kerk te gaan. Pas dan drong het allemaal tot me door. Het bezorgde me een adrenalinestoot zoals ik die nooit eerder had gevoeld.'

We vragen of Philip het haar niet kwalijk nam, dat ze de jurk tot de grote dag zelf had verzwegen. Ze lacht. 'Ik wist wel dat sommige mensen dat niet leuk zouden vinden, dat ze van niets wisten. Maar ik wist ook dat het Meghan een fantastisch gevoel zou geven om op haar grote dag iedereen te verrassen, en dat kon alleen als ik het aan niemand vertelde.'

Dat was de juiste aanpak, weet Waight Keller nu. 'Toen bekend raakte dat ik de jurk had ontworpen, kon ik het lezen in de blik van de mensen: het veranderde alles.'

GV3

Givenchy, SS19. ©Gamma-Rapho via Getty Images

Dat is een understatement. Een goed jaar na haar aantreden heeft Waight Keller Givenchy door een heilzame revolutie geleid. De koninklijke trouwjurk. De GV3, de eerste handtas sinds de Antigona van Tisci in 2010, is een bestseller. 'Ik draag iedere tas die ik ontwerp', zegt ze.

'Omdat ik ze wil voelen, weten of ze zachter moet zijn, strakker of smaller. Een tas zit constant tegen je lichaam. Het is heel belangrijk welk gevoel ze geeft.' Waight Keller zegt het allemaal alsof het doodsimpel is. En bescheiden. Nu ze weer in Engeland woont, verblijft ze in een hotel als ze naar Parijs gaat. 'Neen, niet het George V', zegt ze. 'Daarvoor heeft Givenchy geen budget. Trouwens, ik slaap graag in verschillende hotelletjes. Om nieuwe dingen te ontdekken.'

Lees verder

Advertentie
Advertentie