sabato

Restaurant Cellini in Maasmechelen: een lekkere osteria in een dorpsschool

Een Italiaanse familie in Limburg? Dan heb je veel kans dat de gezinsleden een verleden hebben in de steenkoolmijnen of de horeca. Bij de familie Cellini is het dubbel troef: hun mama Lidia belandde hier in 1952 vanuit Le Marche, met broers die in de mijn van Eisden werkten. In 1973 begon ze in Maasmechelen een restaurant onder haar eigen naam: Da Lidia.

Zelfs nu mama Lidia overleden is, heeft haar restaurant dankzij dochter Elvira Cellini nog altijd een reputatie voor zijn vongole met tomaten en de zeewolf met parmezaanpuree. Marco Cellini, de broer van Elvira, ging dan weer aan de slag met zijn eigen versie van de Italiaanse traditie. Sinds een paar maanden kookt hij in zijn eigen osteria in Leut, een deelgemeente van Maasmechelen. Daarvoor had hij jarenlang een pizzeria in Maasmechelen Village.

Waar?
Osteria Cellini
Sint-Pietersstraat 46, 3630 Maasmechelen
Tel. 089/24.62.19 - osteriacellini.com
Zondag, maandag en dinsdag gesloten.
Wijn?
Een beperkte kaart met, uiteraard, Italiaanse flessen. Het mondelinge advies was een schot in de roos: een glas
negroamaro uit de Salento deed het goed bij de filet pur (7,5 euro per glas).
Decibel?
Een volkse osteria, dus veel ambiance: de decibelmeter zat tussen 70 en 80 dB.
Rekening?
138,50 euro voor twee.
Kom ik terug?
Met plezier. De keuken is hier authentiek, de sfeer sympathiek en de prijzen zijn correct.

Osteria Cellini is ondergebracht in de voormalige dorpsschool aan het kerkplein. Met zijn druk beschilderde muren en plafonds, zijn lounge vol tapijten en romantische kaarsen in onverwachte hoekjes is het een kruising van Tomorrowland en het huis van een excentrieke tante.

De kaart is minder excentriek. Deze osteria is traditioneel in de leer. Zo duiken enkele 'usual suspects' op, van bruschetta over carpaccio tot spaghetti vongole. Bij heel wat pasta's is vermeld dat ze zelf gemaakt zijn. En voor zijn amatriciana gebruikt chef Cellini gepekelde varkenswang, nog zo'n teken dat het wel goed zit met het authentieke gehalte van de keuken. En ja, ook de vitello tonnato (15 euro) is een schoolvoorbeeld in het genre. Op het bord ligt niet te veel tonijnsaus, het rosé gebraden kalfsvlees speelt de hoofdrol. En dat vlees is sappig en van bovengemiddelde kwaliteit.

Bij een vlotte osteria hoort een vlotte ober, en ook die is hier voorradig. Hij vertelt dat er vers geplukt eekhoorntjesbrood is. Met die porcini doet de chef een paar gerechten - pasta, risotto - extra naar herfst smaken. Zo verwerkt hij de paddenstoelen in een portie risotto met truffel (16 euro): zowel de porcini als de truffel is volop aanwezig, al had de rijst iets smeuïger mogen zijn.

De filet pur die gepimpt is met eekhoorntjesbrood (32 euro) is dan weer helemaal top. Op het zachte, saignant gegaarde vlees liggen mooi gebakken stukjes paddenstoel. Daarbij komt een tomaat uit de oven, een halve venkel en cime di rape, de licht bittere Italiaanse bladgroente. De vlotte ober schept er behendig nog wat pasta pomodoro bij: zalig.

Het interieur van deze osteria lijkt op een kruising van Tomorrowland en het huis van een excentrieke tante. Maar de keuken is Italiaans authentiek.

Om zijn ruime kaart beheersbaar te houden, neemt chef Cellini af en toe wel een binnenweg. Bij de geslaagde versie van in de oven gestoofd konijn (22 euro) ligt nagenoeg dezelfde garnituur als die aan de overkant van de tafel: tomaat, venkel en cime di rape, al duiken ook nog wat lekkere olijven op. De botermalse rug en de bout van het konijn komen met een frisse, met citroen opgewerkte saus.

Maar waarom zou een binnenweg niet mogen als het resultaat lekker is? Deze osteria is immers alles wat je van het betere Italiaanse restaurant verwacht: geen chichi of nodeloze creativiteit, wel veel hartelijkheid en gerechten die recht uit La Bella Italia lijken te komen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie