sabato

Rambagh Palace: hotel uit duizend-en-een-nacht

Nog voor je Rambagh Palace binnen bent, heb je al vier man welkomstpersoneel achter de kiezen. ©Herman van Heusden

Toen de maharadja en de maharani van Jaipur er nog woonden, kwamen koningin Elizabeth en Jacqueline Kennedy er op de thee. Wij brachten de nacht door in Rambagh Palace. Niet om er prinsheerlijk te slapen en van een gouden bord te eten, maar om te kijken hoe het eraan toegaat in de linnenkamer en de keuken van het vijfsterrenhotel.

Hare Koninklijke Hoogheid Maharani Rajmata Gayatri Devi, prinses van Jaipur, was in shock. Niet gewoon in shock, maar zoals ze schrijft in haar memoires: ‘shocked beyond belief’. Haar was in de lente van 1957 ter ore gekomen dat de maharadja, haar teerbeminde echtgenoot, van plan was hun huis te verbouwen tot hotel.

©rv

Nu was het de laatste jaren al geen pretje meer voor de beeldschone maharani. Sinds de onafhankelijkheid van India in 1947 waren de maharadja’s hun officiële titels kwijt, samen met hun privileges en bezittingen, op de eigen principale woonstee na. Het personeelsbestand in haar geliefde Rambagh Palace, waar ze sinds haar huwelijk woonde, was van ruim 200 man tot een - in haar ogen - schamele 50 stuks geslonken.

Maar de maharadja was onverbiddelijk, er moest immers brood op de plank. Dus werd het ruim honderd kamers tellende Rambagh Palace het eerste Indiase koninklijke paleis dat werd omgetoverd tot hotel. Menig paleis zou later volgen, maar geen ervan kan wedijveren met de pracht en praal van het vroeg-19de-eeuwse Rambagh Palace.

Wie anders dan Gayatri Devi kon zeggen dat ze thuis de Britse koningin Elizabeth op de thee heeft ontvangen, net als first lady Jacqueline Kennedy, de presidenten Roosevelt en Chroesjtsjov en zowat elke Hollywoodster die ertoe deed? ‘I felt miserable’, schrijft ze. ‘I had come to Rambagh as a bride and it had been my beloved home for more than half my life. And now others will sleep in my bed.’

©Jaideep Oberoi

Vallende rozenblaadjes

Ik persoonlijk ben de maharadja erg dankbaar. Geen hotel ter wereld is zo magnifiek als het Rambagh, misschien wel het allermooiste van alle Leading Hotels of the World. Met een service to match. Op het vliegveld staat niet alleen een auto met chauffeur te wachten, maar ook een palfrenier, zo iemand die naast de chauffeur plaatsneemt en er alleen is om je welkom te heten en je onderweg een gekoeld handdoekje aan te reiken.

Altijd iemand om je welkom te heten. ©Herman van Heusden

Bij aankomst in het hotel staat de rozenblaadjesstrooier al klaar bovenaan de trap. Maar hij begint niet met strooien totdat de parasoldrager een met gouddraad versierde parasol boven je hoofd houdt, opdat de rozenblaadjes je hoofd niet raken.

Nog voor je binnen bent, heb je dus al vier man welkomstpersoneel achter de kiezen. En dat is nog afgezien van het leger portiers en het welkomstcomité die in de hal klaarstaan: de general manager, de teamleader van de Palace-service, de executive assistant manager en onze personal butler Parvinder Singh Bual.

Het personeelsbestand telt zo’n 300 medewerkers. Honderd meer dan Gayatri Devi en haar gezin hadden, maar zij waren maar met z’n viertjes. Aangezien het hotel 79 suites heeft, zijn er nu bij een maximale bezetting 158 gasten.

Serviesopzichter

De ratio is dus ongeveer twee bedienden per gast. Ongekend hoog naar westerse maatstaven. Maar er zijn dan ook personeelsleden met taken die bij ons überhaupt niet voorkomen. Zoals de pigeon boy. De duivenjongen. Hoewel Rajendra al lang geen jongen meer is - hij is 52 jaar oud - is dat zijn officiële titel, pigeon boy.

De 52-jarige 'duivenjongen' heeft maar één taak: het verjagen van duiven. ©Herman van Heusden

Hij is gekleed in het wit met een rode tulband, zijn gereedschap bestaat uit een witte doek en een stok. Met die stok slaat hij op het witte doek. Dat doet hij om de duiven te verjagen. Zo loopt hij de hele dag rond het hotel, over de vele, vele binnenplaatsen, de uitgestrekte terrassen en het immense park waar niet minder dan 250 pauwen de dienst uitmaken. Die zijn edel. Duiven niet. Duiven moeten verjaagd.

Als duiven meewarig konden kijken, zouden ze Rajendra meewarig aankijken. Wanneer hij op zijn doek slaat, fladderen ze heel even weg, bijna uit gelaten plichtsbesef, met iets verveelds van ‘daar gaan we weer’, meer uit gewoonte dan uit angst, om een seconde later weer neer te strijken.

‘Helpt niet echt, hè?’ vraag ik.

‘No’, zegt hij.

‘Hoe lang doet u dit al?’

‘Twelve years.’

‘Leuk werk?’

‘Yes sir, very nice work.’

Ajaat, de goudenserviesopzichter ©Herman van Heusden

Er is nog een beroep dat je bij ons niet tegenkomt: de goudenserviesopzichter. Zijn werkgebied is het restaurant Suvarna Mahal (wat ‘gouden paleis’ betekent), dat wat betreft de decoratie en het meubilair onveranderd is gebleven sinds de maharadjadagen. Hier werden ooit de grote officiële diners gegeven. Je eet er van gouden borden met gouden bestek en drinkt er uit gouden bekers. Ook de servetringen zijn van goud.

Nadeel is dat goud niet in de afwasmachine kan. Enter de goudenserviesopzichter, wiens taak het is het goud te wassen en poetsen en vooral ook te tellen, want ik zal ongetwijfeld niet de eerste zijn geweest die in de verleiding is gekomen een koffielepeltje via het servet en de schoot in de tas te laten rollen.

In restaurant Suvarna Mahal ligt gouden servies op tafel, dat na het diner nauwkeurig geteld wordt. ©Herman van Heusden

Als obers de vieze borden de keuken in dragen moeten ze eerst langs hem; hij heet Ajaat en hij telt, wast af en poetst. Daarna zet hij alles terug in de goudenbestekkast, waar hij als een bewaker de hele avond voor blijft staan alvorens ze aan het einde van zijn dienst stevig op slot te doen.

Goed articuleren

Er zijn tientallen bewakers in en rond het hotel. Om zeven uur ’s ochtends staan ze in het gelid op appel om de instructies van de dag te krijgen: welke gasten arriveren, welke gaan weg, wie is belangrijk genoeg voor extra begeleiding, wie brengt wellicht zijn eigen bodyguards mee. Dat gebeurt op de parkeerplaats van de personeelskwartieren, die verder op het terrein achter fraaie bosschages verborgen liggen, uit het zicht van de gasten.

Gekoelde handdoekjes aan- en afvoeren is een voltijdse job. ©Herman van Heusden

Hier bevinden zich de kleed- en vergaderruimtes, de personeelskantine, de ziekenboeg, de leveranciersingangen en eindeloze gangen die een en ander met elkaar verbinden. Aan de muren hangen grote borden waarop het Personeelslid van de Week (goed voor een bonus) en diverse stringente gedragsregels staan: ‘Personeel dient duidelijk te spreken in goed gearticuleerde volzinnen’, en ‘Indien er een fout is begaan, moet het personeelslid zich uitvoerig verontschuldigen voor het ongemak, er alles aan doen om het ongedaan te maken en onverwijld de butler van de gast informeren, die direct gepaste compensatie dient aan te bieden’.

In mijn geval werd het kortstondige haperen van de airconditioning in mijn suite gevolgd door een zee van bloemen, met bij elke vaas een handgeschreven verontschuldigingsbrief van teamleader Junaid, waarin hij de hoop uitspreekt dat dit akkefietje mijn verblijf niet dermate heeft geschaad dat het mijn vakantiegenot heeft aangetast of mijn perceptie van het hotel negatief heeft beïnvloed. Terwijl ik niet eens doorhad dat de airconditioning überhaupt had gehaperd.

©rv

Boven de ingang van het personeelsgebouw hangt het belangrijkste personeelsdevies, opdat ze het goed in de oren knopen: ‘Respect and concern for others’. Met daaronder het mandaat dat je niet alleen om je werk moet geven (‘We care for our work…’), maar ook intens ervan moet genieten (‘… and we enjoy it immensely!’).

In het restaurant eet je van gouden borden en drink je uit gouden bekers. Die na de service achter slot en grendel gaan.

Snerpende snavels

Tegen het vallen van de avond, wanneer de pauwen eindelijk hun snerpende snavels houden (wie heeft ooit zulke mooie beesten met zulke nare stembanden uitgerust?), de schaduwen lengen en de gasten zich in hun suites voorbereiden op het diner, maakt het personeel overuren.

Een bediende steekt waxinelichtjes aan. ©Herman van Heusden

Een legertje jongste bedienden steekt honderden waxinelichtjes aan op de terrassen en in de zalen, wat waarlijk een feeërieke aanblik biedt, alsof de maharadja als in vervlogen tijden aanstonds de hoek om kan komen kuieren. Cocktailshakers bereiden zich voor op de party in de Chamber of Princes, waar general manager Manish Gupta de gasten trakteert op drank en spijs.

‘Dear Weyel Sahib’, luidt de met de hand gekalligrafeerde brief die in mijn suite ligt, ‘May I have the pleasure of inviting you to join us today for cocktails?’. De sterkste loopjongens sleuren met zichtbare moeite een loodzwaar touw over de grindpaden om gedane voetstappen weer glad te trekken.

De handlezeres installeert zich op het zuidterras en in de vooronders van de personeelskwartieren kleden de danseressen en musici zich aan die ’s avonds in de tuin zullen optreden. Chef Sameer Shah plukt verse kruiden voor het diner uit de kruidentuin en kamermeisjes sprenkelen bloemen over de vloer van de suites voor een kleurrijk welkom wanneer de gasten terugkeren na het diner.

©rv

‘Topdrukte’, zegt Vandana, hoofd van de huishouding. ‘Iedereen heeft nu wel iets te doen.’ De winkeltjes in de paleisgangen openen hun deuren. ’s Avonds loopt de verkoop het best, wanneer de gasten ietwat rozig en aangeschoten zijn en niet meer zo heel erg schrikken van de prijzen.

Want natuurlijk zijn het hier niet zomaar souvenirshopjes, maar filialen van de duurste Indiase juweliershuizen die de typische Indiase bijous verkopen, bedolven onder roosgeslepen diamanten, met bloemmotieven gegraveerde smaragden en parels, parels en nog eens parels.

In het boekenwinkeltje van het hotel koop ik één werk: over het Rambagh Palace, geschreven door Gayatri Devi. Ze schrijft dat elke gast in haar huis vroeger zijn eigen ADC kreeg toegewezen, een aide de camp, ‘to look after their needs and comfort’. Dat is tot vandaag niet veranderd, al krijg je tegenwoordig geen ADC, maar een butler. Plus een eigen auto met chauffeur. Dat laatste is erbij ingeschoten. Voor de rest geen klachten. 

Lees verder

Advertentie
Advertentie