sabato

's Werelds eerste nomadische hotel, members only

Op het Tonlé Sap-meer slaap je in een drijvende hotelkamer met 360° graden uitzicht op het water. ©Roberta Valerio

Zijn bankiers verklaren hem gek: na zes maanden, net als de kinderziekten achter de rug zijn en het hotel begint te renderen, doekt hij zijn reisbestemming op om op een andere plek van scratch af te herbeginnen. Toch sloot Thierry Teyssier na een halfjaar de deuren van zijn eerste pop-uphotel in Salento, Italië, en begon een nieuw tijdelijk hotel in Cambodja. ‘Sommige mensen maken sculpturen. Ik creëer herinneringen.’

700.000 uren is de gemiddelde tijd die een persoon op aarde doorbrengt én de naam die Thierry Teyssier heeft gekozen voor zijn nieuwe reisproject: ‘Een hotel dat met zijn gasten meereist.’

Om de zes maanden wil Teyssier zijn koffers letterlijk op een nieuwe plek neerzetten om er als ceremoniemeester, als persoonlijke reisconciërge, een ongelofelijke ‘experience’ - het nieuwe buzzword in de reissector - aan te bieden aan de leden van zijn ‘Club des Amazirs’ (‘nomaden’ in het Berbers).

De eerste bestemming was het Italiaanse Salento. Nu is 700.000 Heures neergestreken in Cambodja en in het najaar staat Brazilië op zijn reis-rond-de-wereld-programma. Daarna wil hij oppoppen in Sri Lanka en Japan.

©Roberta Valerio

Zwaar bewaakte poort

Zelfs een zeer ervaren Cambodja-reiziger heeft hier nog nooit een voet binnengezet. Als hij al zou weten wat er achter de hoge muren met prikkeldraad en de zwaar bewaakte ijzeren poort ligt. The Angkor Conservation, tussen downtown Siem Reap en de grote Angkor-tempelsite, is slechts twee dagen per jaar open voor het publiek: op nieuwjaarsdag en op de ‘nationale dag van het patrimonium’.

©Roberta Valerio

Opgericht door de Fransen in 1908 is het vandaag de plaats waar het Cambodjaanse ministerie van Cultuur zijn archeologische vondsten die nog geen onderdak hebben gevonden in een museum restaureert en stockeert. Het is ook de plaats waar de minister van Cultuur overnacht als hij naar Siem Reap afzakt. Meer dan acht maanden onderhandelen én de plechtige belofte dat niemand van zijn gezelschap binnen in de gebouwen zal fotograferen kostte het Teyssier om zijn gasten toch een bezoek te laten brengen aan de site.

Tegen de buitenmuren van het complex leunt de versteende geschiedenis van het land. Keurig gestapelde bas-reliëfs, bevolkt met Naga’s, Devata’s, Dvarapala’s, Ganesha’s uit de 9de, 10de, 11de en 14de eeuw. Tientallen onthoofde beelden getuigen van recentere gebeurtenissen. ‘Het werk van de Rode Khmer. Hun manier om zich af te zetten tegen alles wat in hun ogen intellectueel, en dus verwerpelijk was’, vertelt de portier.

Als we vragen naar de waarde van al deze archeologische vondsten, trekt de gids grote ogen en reikt hij met zijn handen naar de hemel. Dit is een schatkamer in de openlucht.

Na zes maanden gaat alles onherroepelijk op de schop. Wie niet heeft ingetekend, krijgt nooit meer de kans de ervaring mee te maken.

Terwijl we naar de grootste loods op het domein stappen, haalt hij met een plechtig gebaar zijn sleutelbos boven en gebaart dat het tijd is om onze fototoestellen op te bergen. In het gebouw geldt een absoluut fotoverbod. Binnen schuilt een nog immensere verzameling van Boeddha’s en zuilen, militair tot op de millimeter gelijnd en minutieus genummerd.

Een adembenemende ervaring, en dat is precies wat Teyssier en zijn 700.000 Heures willen bieden. Adembenemend en beperkt in tijd: na de voorziene zes maanden gaat alles onherroepelijk op de schop. Wie niet heeft ingetekend, krijgt nooit meer de kans de ervaring mee te maken.

Plaag van de waterhyacint

Na een autotrip van drie uur zuidwaarts vanuit Siem Reap verlaten we eindelijk de grote baan - vaak een grote stofwolk door de overal aanwezige wegenwerken - en draaien we een hobbelige weg op. Een kwartier later strekt het Tonlé Sap-meer zich voor ons uit.

Tonlé Sap is het grootste zoetwatermeer van Zuidoost-Azië, een in 1997 door de UNESCO beschermde waterreserve. Het meer huisvest twaalf drijvende dorpen, waarvan Kampong Khleang het grootste is. De Franse ontdekkingsreiziger Henri Mouhot (1826-1861) omschreef het meer in de 19de eeuw als een viool te midden van de Cambodjaanse rijstvelden, waarbij de vioolhals - de Tonlé-rivier - het meer verbindt met de Mekong-rivier.

©Roberta Valerio

De enorme waterplas is een ecosysteem op zich: een ingenieus natuurlijk overvloeiingsmechanisme. In tijden van droogte vloeit het water van het meer in de Mekong-rivier. Bij overvloedige regen absorbeert Tonlé Sap het teveel aan water uit de Mekong-delta. Het verklaart het jojo-gehalte van de grootte en het hoogte van het meer. Met alle unieke Instagrambeelden van dien: tijdens ons verblijf stond het waterpeil zo hoog dat de kruinen van de bomen nauwelijks boven het water uitstaken.

Het meer zou de hoogste visdichtheid ter wereld hebben. En niet alleen vis gedijt er meer dan goed, ook de waterhyacint. Het waren de Franse kolonialen die de waterhyacint vanuit Zuid-Amerika naar Cambodja brachten. Destijds bedoeld als exotische opsmuk van de voortuinen van hun koloniale huizen, is de plant vandaag een heuse plaag die tot in het Tonlé Sap-meer woekert en in het voorjaar het bootverkeer zwaar hindert.

Destijds werden de bladeren van de waterhyacint geweven tot tapijten, tassen en andere gebruiksvoorwerpen. Met de komst van het plastic raakte die weeftechniek in onbruik. De lokale ngo Osmose richtte een paar jaar geleden weer zo’n weefatelier op. Op die manier wordt niet alleen het woekeren van de waterhyacint aangepakt, maar verdienen ook de economisch zwakke vrouwen wat bij.

Niet alleen de waterhyacint wordt ingezet als toeristische trekker, ook de vogelpopulatie. Nergens in Cambodja zijn er meer vogelsoorten. Daarom liet 700.000 Heures een vogelobservatieplatform bouwen. Als Teyssier en zijn gasten het land verlaten, draagt hij het uitkijkplatform over aan Osmose.

De lokale ngo Osmose hielp Teyssier bij zijn zoektocht naar vier drijvende huizen, die hij huurt van locals. ©Roberta Valerio

Osmose hielp in ruil Teyssier bij zijn zoektocht naar drijvende huizen voor zijn gasten. Drie van de vier huizen, die 700.000 Heures huurt van locals, fungeren als tijdelijke hotelkamer. Het vierde huis is ingericht als restaurant. Voor de duur van Teyssiers pop-upproject liggen ze ver verwijderd van het drukke en lawaaierige dorp Kampong Khleang.

Once in a lifetime

Als we ‘s morgens wakker worden, filteren wapperende witte doeken het zonlicht, dat weerkaatst op het zilveren water. Een ongelofelijke ver-weg-van-de-wereld-plek met 360° uitzicht op het meer, en alleen maar rust en stilte. Meer zen is moeilijk te vinden.

‘Wil je wentelteefjes als ontbijt?’, vraagt Teyssier. ‘We koken altijd zoveel mogelijk met lokale producten. Maar we willen onze gasten ook niet drie keer per dag, zeven dagen lang, met citroengras om de oren slaan. Dus nu en dan steekt er een nostalgische toets in onze menu’s. Als kind maakte mijn moeder op speciale dagen wentelteefjes en ik ben dat blijven doen voor mijn kinderen. En nu dus voor mijn hotelgasten’, vertelt hij.

Teyssier zit al ruim twee decennia in het reisvak. Meer dan 18 jaar na de opening grossiert zijn luxehotel Dar Ahlam in Marokko nog altijd in superlatieven en onderscheidingen.

Het Amerikaanse blad Harper’s Bazaar noemt Dar Ahlam ‘s werelds meest glamoureuze hotel- hideaway. Het figureert in de ‘top 100-hotels die uw leven zullen veranderen’ van Town & Country Magazine en staat op de 25ste plaats in de ‘top 100 best hotels of the world’ van het Amerikaanse blad Condé Nast Traveler. Voor The Sunday Times Travel Magazine is het carrément de wereldwijde nummer 1 op zijn ‘best value luxury hotel’-lijst.

Daarvoor runde Teyssier een evenementenbureau, en nog eerder had hij zijn eigen theatergezelschap. En tussendoor richtte hij samen met Philippe Conticini ook nog ‘Pâtisseries des Rêves’, een taartenshopketen in Frankrijk en Japan, op.

Been there, done that

Waarom iemand met zijn palmares nog iets nieuws opricht, vragen we hem als hij aanschuift aan de ontbijttafel. ‘Privé ben ik op een punt in mijn leven gekomen dat ik mijn handen vrij heb. Mijn kinderen zijn de deur uit en ik heb nog geen kleinkinderen. En professioneel wou ik minder manager zijn en opnieuw meer contact hebben met mijn klanten’, legt hij uit.

Al moet hij eerlijkheidshalve toegeven dat ook enkele professionele frustraties mee aan de basis van de omslag lagen. ‘Zelfs het luxehotelsegment heeft zijn generositeit verloren. Als je ergens midden in de nacht aankomt, moe van het reizen, met een slapend kind in je armen, wil je toch alleen maar dat de staff zich om jouw familie bekommert en je zo vlug mogelijk te slapen legt.

De Franse ontdekkingsreiziger Henri Mouhot vergeleek het Tonlé Sap-meer met een viool te midden van de rijstvelden.

Maar wat gebeurt er? Het eerste wat men wil, zijn je creditkaart en je paspoort. Alsof je als een dief midden in de nacht op de vlucht zou slaan. Welk signaal geef je dan? “Ik vertrouw je niet.” Ik wil terug naar de echte waarden van de gastvrijheid, van mensen ontvangen. Ik wou minder hotelier zijn en meer ‘impresario’: de persoonlijke impresario van de vakantie van mijn gasten.’

Ook het ‘been there, done that’-syndroom liet zich voelen. ‘Tachtig procent van de hotelgasten van Dar Ahlam weent als ze vertrekken’, aldus Teyssier. Een klantentevredenheid waar een doorsnee hotelier blind voor wil tekenen. Al blijkt uitgerekend die superieure klantentevredenheid een probleem te zijn.

‘De ervaring in Dar Ahlam is zo intens dat de hotelgasten niet terugkomen. Ze willen het risico niet lopen met een tweede verblijf de eerste mooie herinneringen kapot te maken. Dat maakte dat wij onze extreme klantentevredenheid niet kunnen verzilveren en elk jaar bijna van nul onze klantenrekrutering moeten herbeginnen. Een zeer arbeidsintensieve en dure manier van werken.’

Derde frustratie: de mooiste spots van de wereld zijn al ingenomen. ‘De beste locaties zitten al vele decennia in handen van rijke families die er familiehuizen bouwden en die van generatie op generatie overdragen. Ik heb vrienden in Rio. Ze wonen op de meest ongelofelijke plaats midden in de stad. Zodra je voorbij de poort bent, rij je - midden in Rio - nog 2,5 kilometer vooraleer je aan het huis komt. Een huis dat overigens alleen tussen kerst en nieuw wordt gebruikt. Na

Nieuwjaar wordt alles afgesloten en staat het huis de rest van het jaar leeg. Maar geen haar op hun hoofd dat eraan denkt dat huis te verkopen. En dat soort plekken heb je overal ter wereld.’

700.000 Heures lost bovenstaande ‘problemen’ op door dergelijke huizen zes maanden lang te huren en er met zijn klanten naartoe te trekken voor een ‘once-in-a-lifetime experience’, op plaatsen die normaal gezien niet open zijn voor het publiek. In Italië vormde een palazzo in Salento de uitvalsbasis.

In Cambodja doe je drie plekken aan: Battambang en Siem Reap en het Tonlé Sap-meer. In Siem Reap logeer je in een houten Kmer-paalwoning uit de 11de eeuw. De volgende bestemming is Brazilië. Bij elk 700.000 Heures-project liggen de contouren vast. Maar ter plaatse wordt op maat van elke gast het eigenlijke programma ingevuld en kan je elk moment van mening veranderen.

In Siem Reap heeft 700.000 Heures zes maand lang zijn intrek genomen in een houten Kmer-paalwoning uit de 11de eeuw. ©Roberta Valerio

Rendez-vous met de koning

Aan de rand van de tweede grootste Cambodjaanse stad, Battambang, kan je niet naast de felgekleurde muren van Phare Ponleu Selpak kijken. Het is de grootste school in de regio. Behalve het reguliere programma loopt er een traject voor meer dan honderd kinderen uit arme gezinnen.

©Roberta Valerio

Det Khuon is onze gids van dienst. Op zevenjarige leeftijd sloeg hij in 1997 samen met zijn grootvader op de vlucht voor de Rode Khmer. Hij leefde dertien jaar in een vluchtelingenkamp in Thailand. Daar hielp Veronique Decrop, een Franse vrijwilligster, de vluchtelingen met het verwerken van hun trauma’s met een combinatie van psychotherapie en tekenacademie. ‘Het was daar dat het idee van de circus- en kunstschool van Battambang ontstond’, vertelt Det Khuon.

Teyssier was zo geraakt door Khuons verhaal dat hij besliste van Battambang een vaste stop te maken tijdens de Cambodja-trip. Maar vandaag wil Det Khuon het kort houden. De geplande gezamenlijke lunch na onze trapezeles zit er niet in. Hij heeft een afspraak met de Cambodjaanse koning Norodom Sihamoni. Er is veel dat Thierry Teyssier van 700.000 Heures geritseld krijgt, maar tegen een rendez-vous met de koning kan ook hij niet op.

700.000 Heures Cambodja loopt nog tot 20 april. Op basis van een verblijf van 6 nachten betaal je 1.600 euro per nacht per koppel, eten, verblijf, activiteiten en excursies inbegrepen. Van 1 juni tot 3 november strijkt 700.000 Heures neer in Lençóis, het noordoosten van Brazilië. eveneens 6 nachten, 1.800 euro per nacht per koppel. In ons land is 700.000 Heures exclusief te boeken bij Atlas Reizen

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content