sabato

Kan een AI-skileraar the real thing verslaan?

Uitgetest: skiles met artificiële intelligentie ©CARLOS SERRAO

Hij schreeuwt niet dat je je benen anders moet zetten, heeft geen zongebruinde huid en al helemaal geen playboyallures. Maar hij noteert wél genadeloos iedere bocht die niet perfect is. Sabato volgde skiles met Carv, ’s werelds eerste artificieel intelligente ski-instructeur.

Op de Hintertux-gletsjer, 3.000 Oostenrijkse meter hoog, gaan de beste alpineskiërs tot het uiterste. Het is midden oktober, dus lang voor de gewone skiresorts openen. De topskiërs zijn hier al volop aan het trainen in hun veelkleurige pakken die fel contrasteren met deze monochrome wereld van sneeuw, ijs en rotsen, hoog boven de boomgrens. Teams uit Canada, Italië, Rusland en zelfs Nederland: ze staan allemaal te dringen aan de top van de berg om hun afdaling in te zetten, tussen de slalompoorten door. Aan de zijkant van de pistes worden ze minutieus gevolgd door coaches in dikke donsjassen, radio en verrekijker rond te nek en notitieboekje in de hand.

Bij iedere beweging die ik maak, wordt alles - van de hoek van mijn ski’s tot de druk die iedere teen uitoefent - opgeslagen en geanalyseerd. ©Raphael Pöham

Al die topskiërs, al die coaches en toch: de skiër op de hele berg die het best in het oog wordt gehouden, ben ik. Ik ski alleen, onopgemerkt, in een oude onfancy zwarte ski-jack en een wollen muts. Maar elke beweging - van de hoek van mijn ski’s tot de druk die iedere teen uitoefent - wordt opgeslagen door de eerste digitale skileraar ter wereld. Hij zit in mijn skischoenen, in de vorm van sensoren in een zool die via bluetooth communiceren met de smartphone in mijn jaszak, die op zijn beurt rapporteert aan een server in Frankfurt.

Telkens ik een bocht neem, laat ik niet alleen een wolk van sneeuw op stuiven, maar ook een van data.

Pacman

Carv zit ingebouwd in de skischoenen: sensoren in de zool communiceren via bluetooth met je smartphone. ©rv

Smartphone-apps die je topsnelheid en afgelegde afstand vastleggen zijn ondertussen gemeengoed. Maar Carv is andere koek. Een gemiddelde bocht duurt gemiddeld anderhalve seconde. In die tijd verzamelt en analyseert Carv meer dan 5.000 gegevens. In free-skimodus legt de app je prestaties in alle stilte vast. In de lift kun je op je smartphone zien wat je snelste tijd was van bocht naar bocht. Of hoe snel je de druk van de ene naar de andere ski verlegt. Voor wie dat allemaal wat te geeky klinkt: je kan ook gewoon je mobieltje op zak houden en luisteren naar de computerstem die je een score geeft voor het afgelegde parcours.

Opslaan en beoordelen is nog maar het begin. Je kunt ook een oefening kiezen, en dan spreekt de app je via draadloze oortjes toe terwijl je skiet. Met tips en aanmoedigingen, bij iedere bocht. Een opbeurend deuntje - waarbij ik me pacman voorstel als hij een geest naar binnenspeelt - beloont een goede bocht. Een korte, onaangename toon meldt dat je het verknoeid hebt.

‘Veeleer dan hopen ruwe data aan te reiken, wat prima is voor de niche van serieuze skiërs, beslisten we om een coach te creëren die de gemiddelde skiër beter kan maken’, zegt Jamie Grant, CEO van Motion Metrics, het bedrijf achter het systeem. ‘En dat is heel wat complexer.’

JPMorgan

Je zou kunnen vermoeden dat Carv een nevenproduct is van een grote fabrikant van skiuitrusting of van makers van videogames, maar nee, Motion Metrics is een start-up met roots in artificiële intelligentie voor de financiële wereld. Grant, nu 32 jaar, studeerde in Oxford en liep stage bij de Britse investeringsbank Barclays Capital terwijl hij nog doctoreerde in de financiële economie.

‘Ik zocht naar technologie om een machine te leren hoe ze een portefeuille kan optimaliseren voor nieuwe, opkomende markten. Op die manier kreeg ik te maken met programmeertalen, statistieken en datawetenschappen en groeide het idee om met dezelfde technologie mijn eigen skidata te analyseren.’

Pruthvikar Reddy en Jamie Grant, de twee oprichters van Motion Metrics, het bedrijf achter Carv. ©Raphael Pöham

Grant begon algoritmen te ontwikkelen en hing op het prikbord in de universiteit een berichtje op: of iemand hem wilde helpen, met de belofte - kwinkslag - dat ze miljarden zouden verdienen door het idee aan Google te verkopen. Een van de mensen die reageerden, was Pruthvikar Reddy, een masterstudent mechanica die al deeltijds werkte bij JPMorgan om daar een app voor de beurs te ontwikkelen.

Ze richtten samen Motion Metrics op, ontwikkelden eerst een app en maakten dan prototypes van sensoren - in de beginfase een iPhone die ze vast tapeten op de ski - om uiteindelijk hun job in de Londense City op te zeggen en zich helemaal op hun project te concentreren.

Het duo kreeg niet alleen hulp van de Venture Catalyst Challenge van Imperial Enterprise Lab, een investeringsmaatschappij voor start-ups. Ook Alex Hoye, de CEO van skifabrikant The Faction Collective, en Sean O’Sullivan, de in Amerika gevestigde serial techondernemer, zetten mee hun schouders onder Carv. Meteen het startschot in 2005 van hun nomadenleven: constant onderweg, van Shenzhen, China’s elektronicahoofdstad, waar ze de hardware laten maken, naar de skigebieden in Oostenrijk, Italië, de States of Slovenië, waar de software wordt ontwikkeld en getest.

‘We testten zelfs een prototype op een droge skipiste in… het Engelse Essex’, zegt Reddy, nu 26 jaar. ‘Het was zomer en iemand zag me in de Londense metro met mijn skischoenen en die wirwar van kabels die eruit kwamen. Voor we het wisten, was het hele station afgesloten en kwam de politie op me af met honden en ontmijners. Een politieman schreeuwde, vragend wat ik in mijn hand had. “Een digitale skileraar”, zei ik.’

Vandaag, vier jaar later, werken acht mensen bij Motion Metrics en komt er een hoofdzetel in Innsbruck, Oostenrijk. Dit wordt de centrale basis voor de Europese markt, terwijl we toch dicht bij de skigebieden zitten van Stubai en Hintertux, die het hele jaar open zijn.’

Verslavend

©Raphael Pöham

‘Ga ervoor’, zegt een vrouwelijke stem in het Amerikaans in mijn draadloze oortjes als ik de afdaling inzet. Het jeugdige enthousiasme van Grant en Reddy charmeert me, maar ik koester ook stilletjes twijfels over hun concept. Omdat er zoveel variabelen komen kijken bij skiën vraag ik me af of deze digitale leraar wel kan concurreren met een instructeur van vlees en bloed.

Maar zie: Carv heeft al snel een verslavend effect. Zelfs tijdens het vrij skiën betrap ik me erop dat ik me meteen hard ga concentreren om iedere bocht zo goed mogelijk te nemen, en mijn score te verhogen. Misschien wel omdat er een scorebord is waarop jouw prestaties in real time worden vergeleken met anderen die op dat moment bezig zijn, misschien op dezelfde piste of aan de andere kant van de wereld.

Beginners opleiden kan Carv niet. En hij zal je ook niet het beste restaurant op de berg kunnen adviseren.

De barometer en gps vertellen het systeem wanneer je de lift neemt, en onderweg naar boven vergelijk ik mijn scores met die van Grant, die telkens weer veel vroeger beneden is.

Na de opwarming is het tijd voor de oefeningen van Carv. Ik begin met ‘bochtjes nemen’ op niveau 12 van 20 en kan alleen maar een niveau opschuiven als minstens 16 van de 20 bochten de norm halen. Ik hoor al snel de aanmoedigende deuntjes, maar dan verwittigt een stem me dat ik mijn benen niet in A-vorm mag zetten. Koude douche. Ik dacht dat ik dat lang geleden afgeleerd had, die houding wanneer de binnenste knie naar de buitenste schuift terwijl je draait.

96 sensoren

Dat het systeem die fout ziet, is even indrukwekkend als ontmoedigend. En bangelijk: ik kan me niet ontdoen van het idee dat iemand me in het oog houdt.

Grant zal me straks vertellen dat het systeem naar de A-houding verwees omdat het een ongelijkheid zag in de hoek van mijn binnenste en buitenste ski’s. De 48 sensoren onder iedere voet weten immers of je in de bocht genoeg naar voor helt en of je op het juiste moment en op de juiste manier je gewicht van de ene ski naar de andere brengt.

Terwijl de beweging van je smartphone in je skijas ondertussen monitort of je lichaamshouding juist is. Een acceleratiemeter, gyroscoop en elektronisch kompas, verborgen in een kleine chip onder iedere wreef, meten hoeken, snelheid, symmetrie van de bocht en nog veel meer. Als ik het niveau met succes heb afgewerkt, zegt Carv triomfantelijk: ‘Great job’. Twee keer met de vinger op mijn oortje tikken, en de app gaat over naar het volgende niveau.

Professionele skiërs reageerden al positief. Grant en Reddy kregen dan ook hulp van topskiërs en -instructeurs, zoals Jonathan Ballou van de skischool in Aspen, VS, die met het systeem ging skiën om referentiedata vast te leggen.

Carv kan nog geen lawines voorspellen. Een instructeur van vlees en bloed blijft dus handig als je offpiste gaat. De app kan ook geen beginners opleiden, en weet evenmin waar het beste restaurant is, daar boven op de berg. Hij kan je ski’s niet dragen en flirt niet. Maar hij is goedkoper: een dagje Alpen met een privéleraar kost al snel 500 euro. Bijna dubbel zoveel als de app en sensorzolen van Carv: 257 euro.

Motion Metrics onderhandelt trouwens met grote fabrikanten om het systeem te integreren in skischoenen. En dan zijn er nog andere sporten, zoals wielrennen, joggen of golfen, waarin de technologie mogelijkheden biedt. En of de toekomst Grant en Reddy toelacht.

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content