gespot

'Weer tijd voor de politieke verkooppraatjes'

De Britse kiescampagne is op gang geschoten en dat vergt speciale verkooppraatjes van de kandidaten. Die richten zich immers tot een publiek dat bestaat uit ‘generalisten met gemengde capaciteiten’, of zoals menig politicus heimelijk denkt: idioten. Nu, het kunnen misschien idioten zijn, maar ze willen zich wel meester voelen van de situatie. Je krijgt geen stemmen als je het omgekeerde laat uitschijnen. Wat zit er in de trukendoos? Hoe presenteert een redenaar zijn geloofsbrieven aan zijn toehoorders? Eén mogelijkheid is expertise: geloof me, ik weet het beter. Een meer gebruikelijke, zeker in de politiek, is identiteit: ik ben één van jullie. Het beter weten dan de rest is het sine qua non van goed regeren in een representatieve democratie. Veinzen dat je helemaal niet denkt dat je het beter weet dan de rest is echter het sine qua non van regeren tout court. Raar maar waar. Het gebruik van metaforen - iets voorstellen als iets anders - heeft een andere functie. Daarmee kan men bereiken dat het publiek iets op een andere manier bekijkt, of het althans een conceptueel kader geven om iets anders te bekijken. Ik hou van het antwoord dat kosmologen soms geven op de schijnbaar evidente vraag van het gezond verstand: ‘Wat kwam er voor de Big Bang?’. Waarop zij antwoorden: ‘Wat ligt er ten noorden van de Noordpool?’.