‘Ik heb enkel stress als ik mijn boekhouder zie'

'Als je eens tijd en afstand neemt, kunnen daar mooie dingen uit voortkomen.' ©BEELDKAS

Jill Peeters geeft niet langer weerpraatjes met flair. Een nieuwe job heeft ze nog niet, maar een rol als bruggenbouwer om mensen bewust te maken van het klimaat is haar op het lijf geschreven.

Al sinds haar zevende wist Jill Peeters hoe haar leven eruit zou zien. Ze moest en zou als Armand Pien worden, de magiër die wist of het morgen zonnig dan wel bewolkt zou zijn. De enige man voor wie thuis de radio luider werd gezet, ook. ‘Als men mij op school vroeg wat ik later wilde worden, antwoordde ik niet met ‘ik zou graag...’ Dat was niet definitief genoeg. ‘Ik word weervrouw.’ Klaar. (lacht)

Twintig jaar nadat ze haar droom had waargemaakt, bij VTM, nam Peeters er eind vorig jaar plots afscheid van. Enkele maanden voordien was ze in de running voor een topjob bij de Verenigde Naties. Die liet ze uiteindelijk schieten om gezondheidsredenen, maar plots was een scenario geschetst waarin ze geen weervrouw meer was. De deur stond op een kier, en Peeters besloot ze open te duwen en erdoor te wandelen. ‘Ik weet voor het eerst in mijn leven niet wat de toekomst brengt.’

Peeters oogt relaxed als ze het zegt. Dat we buiten in de zon zitten te ontbijten, op het terras van ons hotel in de Senegalese hoofdstad Dakar, heeft daar misschien iets mee te maken. We zijn er allebei om een bezoek te brengen aan de werking van Ondernemers Zonder Grenzen, een Belgische organisatie die bossen aanplant in de Sahel (zie De Tijd van 8 februari). Peeters is al even als ambassadeur betrokken bij het project, maar heeft nu eindelijk tijd om het met eigen ogen te zien.‘Het voordeel van werkloos te zijn’, grapt ze.

Ik heb veel respect voor de Greta’s en Anuna’s van deze wereld, maar hun stijl heeft de ­polarisering rond het klimaatthema op scherp gezet.

Haar ontspannen houding is niet gespeeld, verzekert ze. ‘Ik schrik er soms van hoe rustig ik er allemaal onder blijf. Ik voel dat het de juiste beslissing is geweest. Ik heb er vertrouwen in dat het wel goed komt met mij. Als je eens tijd en afstand neemt, dan kunnen daar mooie dingen uit voortkomen. Enkel als ik mijn boekhouder zie, krijg ik stress. (lacht).’

Toch voelt het ook vreemd aan, geeft ze toe. Heel haar leven stond tot nu toe in het teken van datzelfde doel: een zo goed mogelijke weervrouw zijn. Meer dan een hoofd op tv dat je vertelt of de zon morgen zal schijnen. Ze dweilde twee decennia weerconferenties af, schoolde zich bij in duizend en een onderwerpen en reisde de wereld af om weerfenomenen te doorgronden waarvan ze vond dat ze die niet goed genoeg kende. Na die ene dodelijke storm op Pukkelpop, bijvoorbeeld.

‘We kenden dat soort storm, een zogenaamde supercel, alleen op papier. En plots vielen er doden in België. Dus ben ik naar Tornado Alley in Amerika getrokken, waar ik er tien op een dag met mijn eigen ogen kon zien. Onwaarschijnlijk was dat. Ik weet nog dat ik in Oklahoma in de auto zat, op die lange highways, en dat ik plots de hemel zag ontploffen. Dat ontstaat in 20 minuten tijd. Plots schieten de wolken als een raket omhoog, en exploderen ze in paddenstoelenvorm. Net Hiroshima. Je kan dat ook op YouTube bekijken, ja. Maar dat kan je niet vergelijken. Dat bevreemdende fenomeen met je eigen ogen zien, dat is een andere categorie.’

‘Bovendien gaat het niet alleen om het weer. Hoe ga je ermee om? Wat doe je met een evenement? Wanneer ga je mensen waarschuwen? Wanneer evacueer je? Dat lees je niet in YouTube-comments. Ik heb er met de juiste mensen gesproken. Het jaar daarop bleek die ervaring al nuttig. Tijdens de opbouw had Pukkelpop opnieuw zo’n extreem weerfenomeen, waardoor er veel onrust was. Ik heb dat toen goed kunnen duiden. Achteraf heeft de organisatie me gecontacteerd om me te bedanken.

De kans dat Peeters in haar tweede carrière al die ervaring overboord gooit om iets totaal anders te doen, oogt dus redelijk klein. Het weer zit in haar DNA, het maakt deel uit van wie ze is. En ook het klimaat, een nauw gerelateerd onderwerp waar ze zich gaandeweg in heeft vastgebeten en bekwaamd. Peeters schreef er twee boeken over en stampte met Climate Without Borders een internationaal netwerk van weerprofessionals uit de grond die zo veel mogelijk informatie uitwisselen over extreem weer en klimaatverstoring.

Hoeveel impact ze daarmee al heeft gehad, werd pas duidelijk nadat ze was gestopt als weervrouw, zegt ze. ‘Veel mensen zien me blijkbaar meer als klimaatvrouw dan als weervrouw. Dat wist ik niet. Eigenlijk is het klimaat altijd mijn hobby geweest. Maar ik krijg nu heel vaak de vraag om zeker niet te stoppen met het klimaatdeel. Dat zet me wel aan het denken.’

Ik ben een heel ondernemend persoon, maar geen ondernemer. Vraag me niet om op het einde van de rit de rekening te doen kloppen.

‘Het klimaat heeft nood aan bruggenbouwers. Ik heb enorm veel respect voor de Greta’s en Anuna’s van deze wereld, ze hebben veel gedaan om mensen bewust te maken van het probleem. Maar hun stijl heeft de polarisering rond het thema verder op scherp gezet. Dat brengt de zaken niet vooruit. Integendeel.’

‘Ik vind de discussie over het klimaat leerrijk en nuttig, zolang er ook beslissingen worden genomen na verloop van tijd. Maar nu zijn we plots weer aanbeland bij een discussie over het probleem. Alsof de wetenschap daarrond gewoon een mening is als een andere. In de VS wordt zelfs geschrapt in de financiering van onderzoek. Een belangrijk weerstation in de Azoren is nu gesloten, wat een einde maakt aan een schat van informatie. Dat is zorgwekkend.’

Maar een groot deel van de verantwoordelijkheid valt bij de wetenschappers zelf, zegt Peeters verrassend. ‘Ik denk dat het grote probleem van het klimaat een communicatieprobleem is. We zijn er niet in geslaagd het duidelijk uit te leggen. We zijn te veel bezig geweest met in percentages uit te drukken hoe zeker we van iets zijn, en te weinig met de kern van de zaak. Ik pleit ook schuldig. Ik ben trots op mijn klimaatboeken, maar ik zou ze nu niet opnieuw schrijven. Ik leg het goed uit en er staan mooie grafieken in. Maar je jaagt niet-wetenschappers daar de gordijnen mee in.’

Misschien is dat dan haar nieuwe carrière? De verbindingsstreep tussen probleem en oplossing? Peeters denkt na. ‘Wie weet. Ik ken de wetenschappelijke kant. En ik heb me ook verdiept in sociale wetenschappen: hoe het brein werkt, hoe je complexe ideeën verkocht krijgt aan een grote groep mensen. Maar geen idee hoe ik daarvan zou moeten leven. Het gaat over het klimaat, hé. Je moet je eens voorstellen dat Greta Thunberg plots geld zou vragen voor een toespraak. Dat kind wordt gelyncht. Onterecht volgens mij, als je kijkt hoeveel tijd en energie ze investeert.’

Ontbijt met De Tijd

Op het terras van Novotel Dakar, 9.00 uur Met voormalig weervrouw Jill ­Peeters praten we over stormjagen, Armand Pien en hoe bedrijven haar optimistisch stemmen over het ­klimaat.

‘Ik ben een heel ondernemend persoon, maar ik ben geen ondernemer. Ik ben goed in ideeën uitwerken, in mensen enthousiasmeren, in een pad uitstippelen. Maar vraag me niet om op het einde van de rit de rekening te doen kloppen. Ik zou iemand moeten vinden met dezelfde ideeën over de wereld, maar andere capaciteiten. Wie zich daarin herkent bij het lezen van dit interview, mag me altijd bellen. (lacht)

Een frisse wind trekt over het terras. We verhuizen naar binnen, meteen een kans om nog wat koffie te tanken aan het buffet. Is ze optimistisch gestemd over de toekomst, willen we graag weten. ‘Ik ben een tijdje heel negatief geweest. Het is ook moeilijk optimistisch te zijn als je weet hoe dringend dingen moeten gebeuren, en hoezeer het beleid daarin tekortschiet. Als dan al eens maatregelen worden getroffen, zijn het net dingen die weinig zoden aan de dijk zetten, maar mensen wel nog kwader maken. 100 kilometer per uur op de Brusselse ring als klimaatmaatregel, wat schiet je daarmee op? Daar word ik soms moedeloos van.’

‘Maar tegelijk zie ik veel redenen om optimistisch te zijn. En die zie ik vooral bij bedrijven. Die beginnen de impact van klimaatverstoring te voelen in hun cijfers. Denk maar aan de vele bedrijven die ­schade leden door de droogte van vorige zomer. Dan kan het plots snel gaan.’

‘Waar ik het meest optimistisch door geworden ben, is Project Drawdown van de Amerikaanse milieu-activist Paul Hawken. Hij heeft van elke mogelijke klimaatoplossing een becijferde ranking gemaakt van wat het kost en wat het ons oplevert. Daarmee kan je aan de slag. Laten we dat dan vooral doen, in plaats van de non-maatregelen die we nu zien.’

Het pleidooi van Peeters klinkt tegelijk radicaal en verzoenend. Of ze ook wel eens negatieve reacties krijgt, over dit gepolariseerde thema, vragen we? ‘Oh, ja’, zucht ze. ‘Regelmatig. Daar heb ik het wel eens moeilijk mee.’  Plots verschijnt een grijns op haar lippen. ‘Ik heb onlangs iemand opgebeld. Die had een mail naar Het Laatste Nieuws gestuurd, dat ze mij dringend moesten buitengooien. En zijn telefoonnummer stond eronder. Normaal steek ik daar liever geen energie in, maar die man vermeldde in zijn mail Armand Pien. Het was sterker dan mezelf.’

‘Toen ik hem aan de lijn kreeg, vond hij het schijnbaar maar normaal dat ik hem opbelde. (lacht) Ik heb hem wat dingen uitgelegd over het weer, die hij leek te aanvaarden. Maar even later begon hij over het klimaat, en dan merk je al snel dat wat je zegt verloren moeite is. Dan stopt het voor mij. Zo’n debat met een non-believer, daar houd ik me niet meer mee bezig.’

En toch zijn dat soort mensen volgens Peeters niet langer het grote probleem. ‘Veel gevaarlijker is de grote massa die het nu wel begrijpt. De sensatie van op de Titanic te zitten die met een rotvaart richting ijsberg stoomt. Maar dat werkt verlammend. Je wil niet dat mensen gaan denken dat het een verloren strijd is, want dan gebeurt er ook niets meer. Het is op die mensen dat ik mijn energie wil richten.’

Peeters staat op en schuift haar stoel onder tafel. Ze heeft lang genoeg gezeten, heeft nog dingen te doen. Ze oogt ontspannen, maar het knettert in haar hoofd. De drukste werkloze van Vlaanderen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud