'Voor veel mensen ben ik niet normaal'

Sam Bettens ©Frank Clauwers

Met ‘Run’ verscheen deze week de eerste plaat van Rex Rebel, de nieuwe band van zanger Sam Bettens (47). Hier maakt hij zijn persoonlijke balans op.

 

Wat zijn uw belangrijkste activa?

‘De liefde in mijn gezin. Alle plezier ernaast blijft maar bestaan omdat die basis er is. Ik vind het ook belangrijk dat ik niet stagneer. Ik wil bijleren, beter worden. Ook Rex Rebel ontstond uit de hoge nood mezelf uit te dagen, iets te doen waar ik me nerveus en oncomfortabel bij voel.’
‘Er is ook mijn stem. Na tien maanden hormonenbehandeling klinkt mijn zangstem nog zowat hetzelfde. Dat is een dubbel gevoel. Enerzijds wil ik blijven zingen, daar hangt mijn carrière en ons inkomen van af. Anderzijds wil ik als man door het leven gaan en dus mannelijk klinken. Aanvankelijk was de kwestie haast onoverkomelijk. Nu probeer ik er niet te veel over te stressen. Het valt grotendeels buiten mijn controle.’

Wie heeft in u geïnvesteerd?

‘Mijn broer Gert. Van meet af aan geloofden we hard in elkaars talent en drive. Dat vertrouwen krijgen van iemand die je zelf respecteert, geeft je een boost. Ook onze ouders gaven ons het gevoel dat we iets konden wat niet iedereen kan. Net als de mensen achter Double T, ons eerste platenlabel. Zij investeerden echt uit het niets. We hadden amper opgetreden.’

Alle plezier blijft maar bestaan dankzij de liefde in mijn gezin.

‘In mijn jeugd wist ik niet dat transgenders bestonden. Je zag alleen transseksuelen, en enkel male to female. Zeker transmannen kunnen makkelijker elders een nieuw leven beginnen, zonder dat iemand het ooit weet. Voor transvrouwen ligt dat moeilijker. Voor hen is Caitlyn Jenner in de VS een heldin. Ineens was ze vrouw: een systeemschok die barrières brak. Maar er zijn nog boegbeelden nodig die het wat normaliseren, zoals voor holebi’s is gebeurd. Over mijn transitie was iedereen in België positief, maar wellicht ben ik makkelijker te verteren dan iemand die meer aan de rand van de maatschappij staat. Die geldt nog vaak als een freak. Dat wil ik mee de wereld uit helpen.’

In wie investeert u?

‘Toen ik mijn vrouw leerde kennen, waren mijn stiefkinderen vier en zes. Ik voelde dat half ouder zijn niet kon werken en besliste vroeg om mijn tijd, energie en centen in hen te investeren alsof ze mijn eigen kinderen zijn. Zij hebben dat ook goed ontvangen. Als tieners in Tennessee was het voor hen wel moeilijk dat we als lesbisch koppel voor anderen vaak de vreemdste mensen ever waren.’

Wanneer bent u het sterkst gegroeid?

‘Mijn transitie was een gigasprong, maar ik durf haast te zeggen dat ik eerder een nog grotere maakte toen ik mijn vrouw leerde kennen. Verliefd worden en beseffen dat ik niet met een man maar met een vrouw moest zijn: mijn geluksgevoel ging van nul naar honderd.’

Gaat u soms in het rood?

‘Ik heb geen neiging tot burn-out en ben niet vreselijk kwaad op de wereld of zo. In Tennessee werkte ik drie jaar voltijds bij de brandweer. Na een tournee met K’s Choice moest ik mijn shiften goedmaken. Met twee tieners en twee geadopteerde baby’s was het toen moeilijk. Vooral voor mijn vrouw, die ons huishouden runt. Toen we naar Californië verhuisden, overwoog ik weer bij de brandweer te gaan. Maar finaal koos ik toch voluit voor de muziek. Daardoor ben ik nu drie, vier maanden per jaar in Europa. Maar als ik thuis ben, maak ik het goed en ben een heel aanwezige papa.’

Staat er winst op uw balans?

‘Ja. We zijn gezond, kunnen onze dagen vrij indelen en wonen in een van de mooiste delen van Amerika. We hebben geen vaste job, maar ook niet de angst dat we op een dag niets meer hebben of niemand voor ons zou zorgen als we ziek worden. Met wat we kunnen en met de mensen rond ons is dat onmogelijk. Als je dat beseft, kan je moeilijk van verlies spreken.’

‘Over mijn transitie zei iemand ooit: ‘Je ruilt het ene probleem voor het andere.’ Dat klopt niet. Ja, ik moet nog uitvissen wat het allemaal precies betekent. Hoor ik aan de schoolpoort nu bij de papa’s die over voetbal praten, bij de mama’s, of bij geen van beide? Dat is navigeren. Voor veel mensen ben ik niet normaal. Of iets dat niet bestaat. En al hoop ik dat er nog veel verandert, wellicht zal ik voor de rest van mijn leven met die vooroordelen kampen. Net zoals ik als man naar de gynaecoloog zal moeten en testosteron zal spuiten. Maar al die rare dingen stellen weinig voor bij wat ik in de plaats heb gekregen: als mezelf door het leven kunnen gaan.’

 

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud