Advertentie

Richard Thompson

1000 Years Of Popular Music

(cd + dvd)

--i Richard Thompson (zang, gitaar) met

Judith Owen (zang, toetsen) en Debra Dobkin (percussie, zang)

Toen Playboy de Britse folkzanger en gitarist Richard Thompson vroeg om zijn tien favoriete songs van het voorbije millennium, ging hij echt een duizendtal jaar terug in de tijd, tot in 1260 om precies te zijn. Zijn lijstje werd niet in overweging genomen, want het blootblad verwachtte natuurlijk een hapklare selectie popmuziek uit de laatste decennia. Het bracht Thompson op het idee om 1.000 jaar muziek te bundelen op een avond. Die avond is nu gecompileerd op twee cd's en een dvd. De drie schijfjes zitten in een fraai doosje dat eruitziet als een boek - de boekdrukkunst blijft een van dé uitvindingen van het tweede millennium van onze jaarrekening. Op de prachtig geïllustreerde harde cover schuimt Thompson in een beeldig middeleeuws plaatje en uitgedost als minnestreel de wereld af, te paard en alleen vergezeld van zijn gitaar.

De communicatie- en transportmiddelen mogen de voorbije duizend jaar dan grondig geëvolueerd zijn, de thema's die aan bod komen op zowel de oude als de recentere liedjes blijven van alle tijden. Er zijn liefdesliedjes, protestsongs en feestliederen. Liedjes om vrolijk van te worden en om een traan bij weg te pinken. Al is het perspectief dat van de Britse (muziek)cultuur, onderweg kruist Thompson met een vanzelfsprekende souplesse en een karrenvracht respect traditionals en standards uit pop en folk met 'vreemde' wereldmuziek, avant la lettre wel te verstaan. De wereld was destijds ook zoveel groter en onoverzichtelijker.

Het eclectische zit hem vooral in de manier waarop Thompson, discreet begeleid door twee extra muzikanten-zangeressen, zonder dat het stoort of zelfs maar opvalt, in de rol van geschiedenisleraar kruipt. Met de opener 'Sumer Is Icumen In' toont hij meteen aan dat in een strikt religieuze maatschappij wereldse zaken als muziek en ander 'zondig' verkeer welgekomen verzetjes vormden. Uit een traditional als 'Blackleg Miner' weerklinkt dan weer verontwaardiging over sociale mistoestanden - dit soort songs was broodnodig om een heel ander verzet op gang te brengen.

Net omdat Thompson een onderhoudend en grappig verteller/performer is en bovendien over een haast perfect gevoel voor timing beschikt, voelen zijn optredens niet aan als een geschiedenisles. En natuurlijk sluipen er op het einde verhoudingsgewijs veel meer nummers uit de 20ste eeuw in de chronologisch opgebouwde set en halen enkele van Thompsons persoonlijke favorieten - Cole Porter, The Kinks, Squeeze - alsnog de eindmeet. Thompsons '16de eeuwse' versie van Britney's 'Oops… I Did It Again' wordt in de mond van de folkzanger een standard en biedt het publiek - eindelijk - de kans om mee te zingen. De hilarische traditional 'Sam Hall' over de gevangen genomen Captain Kidd is een ideale afsluiter: de zeerover blijft tot aan zijn ophanging trouw aan zijn non-conformistische levensstijl. 'See you in hell', zijn afscheidswoorden aan het publiek, stellen de hypocrisie van de goegemeente aan de kaak. In zekere zin doet Thompson dat ook, dit keer alleen met de aloude liedjes van collega-barden/chroniqueurs.

Tom PEETERS

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie
Gesponsorde inhoud
Tijd Connect
Tijd Connect biedt organisaties toegang tot het netwerk van De Tijd. De partners zijn verantwoordelijk voor de inhoud.
Partnercontent
Partner Content biedt organisaties toegang tot het netwerk van De Tijd. De partners zijn verantwoordelijk voor de inhoud.