Vijf jaar na de oprichting van Objects With Narratives trekken de oprichters de deuren van hun collectible-designgalerie op de Brusselse Zavel dicht en verhuizen ze naar Antwerpen. Sabato mocht als eerste binnenkijken in hun nieuwe koninkrijk.
Met een hoogtewerker is een elektricien nog druk in de weer om de buitenverlichting aan de imposante meesterwoning te installeren. ‘De final touch’, vertelt Oskar Eryatmaz (33), die ons staat op te wachten samen met de broers Nik (32) en Robbe Vandewyngaerde (29). De drie vrienden richtten vijf jaar geleden het platform voor collectible design Objects With Narratives op. ‘Toen waren we er rotsvast van overtuigd dat we voor altijd nomadisch te werk zouden gaan, zonder vaste galerie’, lacht Nik Vandewyngaerde.
Drie jaar geleden openden ze toch hun eerste eigen ruimte op de Brusselse Zavel. Daarna volgden Genève en afgelopen lente Brugge. Inmiddels vertegenwoordigen de twee architectenbroers en de voormalige finance boy bijna veertig designers, onder wie Belgische toppers zoals Lionel Jadot, Tim Vranken en Ben Storms.
Hun allereerste verkoop? Twee verlichtingselementen. De koper? Vader Vandewyngaerde. Nu behoren Dries Van Noten, Giancarlo Giammetti (medeoprichter van Valentino) en Christian Louboutin tot hun trouwe klandizie. Ze verkopen stukken tussen 1000 en 200.000 euro. ‘Sommige van onze klanten hebben alles al. Soms voelen we ons als galeriehouders een beetje entertainers, bijna exotische dieren’, zegt Nik Vandewyngaerde.
Ambitie op de Belgiëlei
Vandaag bevinden we ons niet op nummer 40 van de Grote Zavel, maar aan de Belgiëlei 91 in Antwerpen. Het pand werd gebouwd in 1867. In 1905 werden de oorspronkelijke twee herenwoningen samengevoegd tot een stadspaleis in belle-époquestijl. ‘De Zavel heeft ons grootgemaakt, maar het gebouw zat aan zijn limiet. We zijn ambitieus en hadden een pand nodig dat die ambitie uitstraalt. We hebben in Brussel gezocht naar een nieuwe locatie, maar niets gevonden’, zegt Nik Vandewyngaerde.
Dries Van Noten, Giancarlo Giammetti (medeoprichter van Valentino) en Christian Louboutin: allemaal behoren ze tot de trouwe klandizie van Objects With Narratives.
Dus werd het Antwerpen. In de hal worden we begroet door een gigantische luchter van gerecycleerde rieten en houten stoelen van Lionel Jadot. ‘Speciaal voor deze plek gemaakt.’ In de marmeren traphal houden we halt bij een gedenkplaatje met uitleg over de vorige eigenaar van het gebouw: ridder Pieter Smidt van Gelder. In 1937 kocht hij het pand nadat hij het fortuin en de papierfabriek van zijn vader had geërfd. Op zijn dertigste begon Smidt van Gelder kunst te verzamelen, die hij tentoonstelde in zijn stadspaleis. In 1949 schonk hij het pand en zijn collectie aan de stad Antwerpen, op voorwaarde dat het een museum zou worden. Het gebouw werd omgevormd tot een stedelijk museum en bleef open tot 1987, toen een brand het paleisje gedeeltelijk verwoestte. Sindsdien stond het leeg. De renovatie kostte AG Vespa, het vastgoedbedrijf van de stad Antwerpen, meer dan 11 miljoen euro. ‘In totaal duurde de restauratie 27 jaar’, aldus Robbe Vandewyngaerde.
‘Eigenlijk doen we bijna tachtig jaar later hetzelfde als Smidt van Gelder’, vertelt Eryatmaz. ‘Kunstenaars ondersteunen en hun werk tonen aan het publiek. Ik denk dat we AG Vespa mee daardoor hebben kunnen overtuigen om het pand aan ons te verhuren. We zijn een galerie in een museum.’
Geen meubels, wel kunst
We wandelen binnen in de foyer, waar een houten tafel op een bolvormige marmeren poot staat. De maker? De in Portugal gevestigde ontwerper Mircea Anghel. Boven de tafel hangt een lichtsculptuur van Vladimir Slavov. ‘Omdat je hier de eerste indruk van de galerie krijgt, tonen we alleen topstukken van kunstenaars met wie we al lang samenwerken’, legt Eryatmaz uit.
Kunstenaars: zo noemen de drie de makers die ze vertegenwoordigen. ‘Het zijn niet zomaar designers, want wat ze maken, is kunst’, zegt Nik Vandewyngaerde. ‘Mensen zien design soms nog te veel als iets wat snel in een fabriek wordt gemaakt. Maar dat is niet wat wij tonen. Achter deze stukken schuilen vakmanschap, materiaalbeheersing en enorm veel handenarbeid.’
Aan de hal grenzen vijf kamers, allemaal in een andere kleur en ingericht met kunst en designobjecten die mooi aansluiten bij de sfeer van de ruimte. Op de eerste verdieping is er plek voor solotentoonstellingen. ‘We staan bekend om onze kleurrijke selectie. Toen we hier voor het eerst binnenwandelden, was het grappig om te zien dat die warme kleuren al in het gebouw aanwezig waren.’
We stappen het blauwe salon aan de linkerkant binnen. ‘Welkom in de woonkamer’, zegt Vandewyngaerde. ‘We selecteerden werken die de ruimte versterken: een mix van jong talent zoals Elias Van Orshaegen, maar ook kleinere objecten van de Koreaanse kunstenaar Junsu Kim.’
Wat opvalt: er hangen schilderijen aan de muur, een primeur voor Objects With Narratives. ‘Aangezien we onze werken hier presenteren in verschillende salons en zo een huiselijke sfeer creëren, was het een logische stap om er schilderkunst aan toe te voegen. Onze klanten zijn uiteindelijk voornamelijk kunstverzamelaars.’
In de lichtgroene kamer stelen een tafel van Ben Storms en een koffietafel van Lukas Cober de show. Aan het plafond hangt een luchter van Studio Élémentaires met 10.000 ledlampjes. In de bordeauxrode bibliotheek nodigt de bruine zetel van Tim Vranken uit om in neer te ploffen, terwijl een lichtsculptuur van Laurids Gallée sfeer brengt. ‘Ook hij is een van onze oudste partners’, vertelt Robbe Vandewyngaerde.
Meteoriet in de tuin
De heren openen de dubbele deuren naar de tuin, die we via een symmetrische paleistrap betreden. Het lijkt alsof we ons in een sprookje bevinden: een sierlijke trap, een tuin vol groen en witte rozen, fonteinen en kunstwerken. Al zijn er deze keer drie prinsen in plaats van één, en is er geen wit paard te bekennen. ‘We ontdekken hier nog elke dag nieuwe dingen. Zo staan er 160 verschillende plantensoorten’, zegt Robbe Vandewyngaerde.
Terwijl we door de tuin wandelen, passeren we werk van Lionel Jadot, Sofie Middernacht en Marius Ritiu. Die laatste maakte speciaal voor deze plek een zes meter hoge koperen sculptuur die eruitziet als een neergestorte meteoriet. ‘Het fijne is dat we nu een buitenruimte hebben om het werk van onze kunstenaars te tonen. Het inspireert hen ook tot nieuw werk. Zo heeft Tim Vranken voor het eerst een buitenmeubel ontworpen.’
Cultuurbarbaar
De beschermde tuin in Versailles-stijl beslaat 2000 vierkante meter; het herenhuis zelf omvat 2500 vierkante meter. Hoe begin je aan de inrichting van zo’n gigantisch pand? ‘Nog voor we het huurcontract hadden getekend, waren we al met het ontwerp bezig’, vertellen de architectenbroers. ‘We dachten na over het thema per kamer en welke kunstenaars we in de kijker wilden zetten. Maar zodra de stukken hier binnenkwamen, zijn we opnieuw beginnen te schuiven.’
De drie willen naar eigen zeggen dat ‘het geheel de kwaliteit van een museum uitstraalt’. Al halen ze hun inspiratie niet bij andere galeries of musea. ‘Het Rubenshuis? Nog nooit geweest’, zegt Robbe Vandewyngaerde. ‘Soms voel ik me een cultuurbarbaar. We doen volledig ons eigen ding.’
Hoe ze de stijl van Objects With Narratives zelf zouden omschrijven? ‘Daar zijn we eigenlijk niet mee bezig’, zegt Nik Vandewyngaerde. ‘Mijn stijl is totaal anders dan die van Robbe en Oskar. Toch is ons werk op designbeurzen altijd meteen herkenbaar. We proberen te verrassen met onverwachte combinaties: klassieke elementen brengen we samen met funky stukken. Op papier past het misschien niet, maar als je het ziet, klopt het meteen.’
Ongeveer de helft van de kunstenaars is Belg. ‘Ons land behoort tot de wereldtop in design, maar we etaleren dat nog te weinig. Wij zien onszelf als ambassadeurs van Belgische creativiteit’, aldus Nik Vandewyngaerde.
We houden halt bij de ‘Love Seat’ van Tom Jablin, een bekende verschijning uit hun zomershow in Knokke. ‘Aan zee werd hij niet verkocht. Maar we hóéven niet te verkopen; we vinden het juist fijn als een stuk langer bij ons blijft.’
Maar om als galeriehouder je kunstenaars gelukkig te houden, moet er natuurlijk wel verkocht worden. De galerie kiest daarbij naar eigen zeggen voor volledige transparantie tussen kunstenaar en klant, ook als het om de prijzen gaat. ‘Die typische commissie van 50 procent hanteren wij niet. Hoe we dan wel te werk gaan? De kunstenaar bepaalt de prijs op basis van de productiekosten en de winst die daarop gemaakt wordt, verdelen we. De prijzen liggen vast en kortingen geven we maar zelden. Een galerie is geen marktplaats’, zegt Eryatmaz.
Of de jonge ondernemers er zelf rijk van worden? ‘Nee’, lachen ze. ‘De eerste drie jaar hebben we onszelf niets uitbetaald. Robbe rijdt rond met een camionette en ik woon nog steeds in een klein appartement’, vertelt Eryatmaz. ‘Ik kom uit de financiële sector, waar ik veel meer zou kunnen verdienen, maar dit werk geeft zoveel meer voldoening. Dat is wat telt.’
Pincode
We sluiten ons bezoek af op de bovenste verdieping, in een boudoirachtig appartement met een op maat gemaakt bed van Lionel Jadot. Luidop vragen we ons af wat het geheim is achter hun succes: hun oog voor talent, hun sterke netwerk of simpelweg hun charmes? ‘Onze kracht zit in onze complementaire persoonlijkheden. Ook al zijn we al sinds ons veertiende vrienden, we wisten vooraf niet dat we zo goed konden samenwerken’, zegt Eryatmaz.
‘Oskar is onze verbinder’, vult Nik Vandewyngaerde aan. ‘Hij vindt altijd een oplossing en kan beter omgaan met stress dan wij. We hebben elkaar nodig en dagen elkaar voortdurend uit. Daardoor staan we sterk, leggen we de lat hoog en kunnen we snel groeien.’
‘Uiteindelijk zitten we altijd op dezelfde golflengte’, besluit Eryatmaz. En dat vertrouwen gaat ver. Robbe Vandewyngaerde: ‘Tot een week geleden kende ik de pincode van onze bankrekening niet eens. Ik weet niet eens hoeveel geld erop staat, maar ik weet dat Oskar het goed beheert.’
Objects With Narratives in Antwerpen (Belgiëlei 91) opent officieel op 5 december. Bezoek is nu al mogelijk volgens afspraak.
