‘Dat ik Stadsbader mocht kopen was al een godsgeschenk’

Dominique Valcke: ‘Ik ben geen erfgenaam. Dus moest ik lenen om het bedrijf te kopen.’ ©Wouter Van Vooren

Als jonge kerel werkte Dominique Valcke al op de werven van het familiebedrijf van zijn stiefvader Désiré Stadsbader. Sinds 2018 is hij de enige eigenaar van de Harelbeekse bouwgroep. ‘Ik wilde een eigen bedrijf, en hij had een opvolger nodig. We beseften dat we elkaar konden helpen.’

In het in donker notenhout gehulde hoekkantoor op de vierde verdieping van het hoofdkwartier van Stadsbader kijken we uit op het kanaal Bossuit-Kortrijk. Een rode zon zakt langzaam naar de horizon en sensorgestuurde ledstrips lichten langzaam de grote vergadertafel bij. Dominique Valcke (48) vertelt dat een van de grootste onafhankelijke bouwgroepen van het land zonder al te veel kleerscheuren de twee coronagolven heeft doorstaan. ‘In de eerste golf konden sommige wegenwerken zelfs versneld afgewerkt worden omdat er geen verkeer meer was.’ En omdat hij eraan houdt zo veel mogelijk disciplines binnenshuis te houden en zo min mogelijk met onderaannemers en buitenlandse bouwvakkers werkt, konden de werven meestal voortwerken. De grootste daarvan is Oosterweel, waarvoor Stadsbader begin 2019 de werf op de Antwerpse Linkeroever binnenhaalde. Het maakt dat het boekjaar dat net na de eerste lockdown eindigde, er toch een met groei was: van 368 miljoen naar 387 miljoen euro omzet.

Stadsbader

Opgericht in 1946 als leverancier van bouwmaterialen door Désiré Stadsbader senior. Hij verdeelde eind jaren 70 het bedrijf over zijn vijf kinderen. Zijn zoon Désiré junior nam het aannemingsbedrijf Stadsbader over.

Vandaag is Stadsbader een groep met drie divisies: bouw, infrastructuur en technieken.

Omzet (2019-2020): 387 miljoen euro.

1.200 werknemers

Désiré Stadsbader is voorzitter van de raad van bestuur, zijn stiefzoon Dominique Valcke is CEO.

De overdracht van Stadsbader naar de volgende generatie leest als een heel apart verhaal. Waar het aandeelhouderschap bij veel familiebedrijven verspreid is over tientallen tot zelfs honderden personen, is dat bij Stadsbader simpel: Dominique Valcke is de enige eigenaar. Gedurende 20 jaar heeft hij zijn stiefvader Désiré Stadsbader (73) uitgekocht, ook al is die laatste nog altijd voorzitter van de tweekoppige raad van bestuur.

Hoe hebt u de bouwmicrobe te pakken gekregen?

Dominique Valcke: ‘Al op mijn twaalfde ging ik mee naar werven. Ik reed met de vrachtwagen mee en om 4 uur ’s ochtends zat ik op mijn frigobox de arbeiders te observeren. Op latere leeftijd kroop ik zelf op de machines. ’s Avonds aan tafel luisterde ik naar de verhalen van mijn stiefvader over lopende projecten - de mooie, maar ook de moeilijke dingen. Telkens een nieuwe asfaltmachine of graafkraan werd aangekocht, gingen we daar in het weekend naar kijken. Uit die ervaringen is mijn interesse en passie voor de bouwwereld gegroeid. Als ik naar Frankrijk rijd over de autosnelweg die ik tijdens een studentenjob heb helpen aanleggen, voel ik nog altijd trots.’

Voelde u het aan als een verwachting of hoop van uw stiefvader dat u zo’n passie zou ontwikkelen?

Valcke: ‘Hij heeft zich daar nooit over uitgesproken. Hij heeft mij vrijgelaten. Als je die vrijheid mengt met passie, dan ga je automatisch die richting uit. Ik had interesse om werfleider te worden, daarna werd ik projectleider, hoofd logistiek, enzovoort. Ik heb nooit een functie aangeboden gekregen. Ik heb er altijd zelf naar gevraagd. En gekregen. Maar dan moet je het ook waarmaken.’

Twee jaar geleden zei Désiré Stadsbader dat hij serieus aan het afbouwen was als voorzitter van de groep. Hoe actief is hij op zijn 73ste nog betrokken?

Valcke: ‘Hij is nog altijd bestuursvoorzitter. Hij is permanent bereikbaar en volgt nog heel goed hoe het hier reilt en zeilt. Maar hij komt niet meer dagelijks op het bedrijf.’

U bent de stiefzoon van Désiré Stadsbader. Heeft het in de loop der jaren een verschil gemaakt dat hij uw stiefvader is en niet uw biologische vader?

Valcke: (stilte) ‘Ik denk het niet. We hebben een zeer goede band. Ik begrijp uw vraag, maar het is wat vergezocht.’

U hebt het bedrijf overgenomen via een managementbuy-out. Toch wel een uitzonderlijke situatie.

Valcke: ‘Ik ben geen erfgenaam. Dus ben ik in 1998 voor de eerste keer naar de bank gegaan voor een lening om een deel van het bedrijf te kopen. Dat is in verschillende schijven doorgegaan tot ik in 2018 de volle eigenaar was.’

Als ik naar Frankrijk rijd over de autosnelweg die ik tijdens een studentenjob heb helpen aanleggen, voel ik nog altijd trots.
DOMINIQUE VALCKE
Eigenaar en CEO van Stadsbader

‘Het inzicht om het zo aan te pakken is lang geleden gegroeid. Als jonge kerel bouwde ik met veel enthousiasme aan het bedrijf en een sterk team. Ik had toen al een emotionele band met die mensen, en investeerde er mijn ziel in. Maar zou ik
financieel ooit bij machte zijn er hoofdaandeelhouder van te worden als het echt uit de kluiten gewassen zou zijn? Mijn eerste reflex was: laat ik dan maar op mezelf beginnen. Toen ik met mijn stiefvader praatte over dat plan, zei hij dat hij ook een bekommernis had: wie zou zijn opvolger worden? Toen zijn we tot het besef gekomen dat we elkaar konden helpen. Ik zou mezelf geleidelijk aan inkopen.’

Hij had zijn stiefzoon het bedrijf kunnen schenken?

Valcke: ‘Dat was niet aan de orde. Dat hij me al de kans gegeven heeft het bedrijf te kopen, zie ik al als een godsgeschenk. Al de kennis en de ervaring die hij me meegaf, en de vrijheid die ik kreeg om me daarin te ontwikkelen, vind ik veel waard. Ik voel me er ook beter bij dat ik ervoor heb betaald.’

©Wouter Van Vooren

Waarom?

Valcke: ‘Ik wilde niet dat het me in de schoot geworpen werd. Het toonde mijn motivatie om er iets van te maken dat echt van mezelf was.’

Mijnheer Stadsbader heeft ook twee dochters. Hadden die nooit interesse in het bedrijf?

Valcke: ‘Nee, ze zijn actief in andere sectoren. Net als mijn zus Stephanie.’

Ligt dat gevoelig?

Valcke: ‘Nee. Ik heb mijn eigen ding gedaan, en dat is familiaal goed geregeld.’

Koppelde mijnheer Stadsbader voorwaarden - los van de financiële - aan de verkoop?

Valcke: ‘Eén heel belangrijke: dit moet altijd een familiebedrijf blijven. Het is niet onze intentie dat een andere partij de meerderheid van de aandelen kan verwerven. En liefst ook geen minderheidsbelang, tenzij dat echt nodig is om het bedrijf te laten overleven. Dat was voor mij evident.’

Verschillen u en uw stiefvader in de manier van denken of aanpakken?

Valcke: ‘We hebben dezelfde visie. We hebben nooit een andere strategie voor ogen gehad, of daar meningsverschillen over gehad. Als de directie een overname wilde doen, was hij daar snel van te overtuigen.’

In de raad van bestuur zitten nog altijd maar twee mensen: uw stiefvader en uzelf, zonder onafhankelijke bestuurders. Is dat nog van deze tijd?

Valcke: ‘We hebben een goede raad van advies met Rik Jacob (ex-CEO van Ardo) en Rik Van Peteghem (ex-CEO van Deloitte), die zes maal per jaar samenkomt.’

Maar ze hebben geen beslissingsmacht.

Valcke: ‘Op papier hebben ze geen stemrecht. Maar ze bieden ons een enorme meerwaarde, gezien hun internationale ervaring waar we ontzag voor hebben. Je moet wel openstaan voor hun advies, en cruciale beslissingen bij hen aftoetsen. Daarnaast is er ook een raad van continuïteit, die het mandaat heeft om de aansturing van het bedrijf over te nemen als mij iets overkomt.’

Wie zit in die raad van continuïteit?

Valcke: ‘Dat maken we niet bekend. Het zijn mensen van buiten de familie. Omdat we die twee raden hebben én een sterk uitgebouwd directieteam kunnen we in de raad van bestuur met ons tweeën heel snel en flexibel beslissen.’

Heeft uw zoon al dezelfde passie voor het familiebedrijf als u had op zijn leeftijd?

Valcke: ‘Hij studeert nog, economische wetenschappen. Hij is 21. Ik wil hem de kans geven, maar je moet je strepen ook verdienen. Hij heeft interesse en hij is trots op wat we doen. Hij komt regelmatig op het bedrijf en heeft ook al vakantiejobs gedaan. Maar ik ga hem niet pushen. Ook al is het een wens dat hij het ooit overneemt, ja. De tijd zal het uitwijzen. Ik lig er nu niet wakker van.’

Family Business Award

Vandaag reiken het consultancybedrijf EY, de federatie van Belgische familiebedrijven FBN en het Instituut voor Bestuurders Guberna de Family Business Award uit, in samenwerking met BNP
Paribas Fortis en De Tijd/L’Echo.

De genomineerden zijn het kaarten- en spellenbedrijf Cartamundi, de uitgeverijgroep Lannoo en de bouwgroep Stadsbader.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud